Συνολικές προβολές σελίδας

Η λίστα ιστολογίων μου

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Agnes Baltsa



Γς said
98:
>Πιθανόν να είχατε βρεθεί στο Τέξας την ίδια περίοδο.
Πιθανόν αλλά δεν την ξέρω. Θα μπορούσα όμως να σου μιλήσω γι αυτήν, όπως έκανα κάποτε για την Αγνή Μπάλτσα. Γνωστή στο Χιούστον, άγνωστη όμως σε μένα. Ντρέπομαι αλλά το λέω: Αυτό το Agnes Baltsa δίπλα σε Carmen, Don Carlo, και σε ονόματα όπως José Carreras, το είχα εκλάβει ως μεξικάνικο, σπανιόλικο, αλλά ούτε και μου είχε περάσει από το νου ότι ήταν ελληνίδα. Αλλωστε εγώ τότε …διάβαζα Χριστοδουλικώς.

Οπότε μια μέρα σε μια συζήτηση για Houston Grand Opera λέει η μακαρίτισσα κυρά μου. -Ο Τζων ξέρει περισσότερα για την Γκρικ Αγκνες Μπάλτσα. Τι να κάνω κι εγώ, αρχίζω να λέω για την γιάνκ γκρικ σοπράνο που είναι σπουδαία, αγαπητή και έχει κι ένα ιδιαίτερο στυλ οβ περφόμανς και άλλα τέτοια. Η γιάνκ γκρικ σοπράνο, που ήταν όμως …συνομήλικη μου!

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Καίτη Αργυροπούλου


Η Καίτη Αργυροπούλου, είναι η γυναίκα η οποία αφοσιώθηκε στην ανάπλαση του δάσους του Υμηττού καθώς και στην αναστήλωση της ιστορικής βυζαντινής Μονής της Καισαριανής.

Και ήταν και δυο ευτυχισμένα αγοράκια [δεν είχαν αποκτήσει ακόμη αδελφή!]. Σε μια από τις βόλτες μας λοιπόν στη Μονή Καισαριανής πέσαμε πάνω στο μνημείο της Αγυροπούλου μέσα στο αισθητικό δάσος.

Ολα καλά κι ωραία έως εδώ.
Τι τον έπιασε όμως τον μικρό δύο δυόμιση χρονών τότε να θέλει να αφηγηθεί τις εντυπώσεις του;

-Μαμά, πολύ ωραία. Ηταν και μια κυρία.
-Τι; Ωχ! Είχατε μαζί σας και κυρία; Καμιά γκόμενα θα ήταν. 
-Κι ο πατέρας σας τι έκανε;
-Την έκανε μάκια;

-Τι λες ρε μούλε; Φίλησα εγώ καμιά γυναίκα;
-Ναι, ναί!

Τι είχε συμβεί;
Σπίρτο ο μεγάλος κατάλαβε αμέσως τι εννοούσε ο αδελφός του.
Μόλις είδαμε το μνημείο, ο μικρός πέρασε το ανάγλυφο για θρησκευτική εικόνα και ήθελε σώνει και καλά να την φιλήσει.
Θυμάμαι τον σήκωσα να την κάνει μάκια και μετά ίσως έκανα κι εγώ το ίδιο

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Κάλαντα



Γς said
45:
Πήγα και κουρεύτηκα και μου είπε τα κάλαντα η 3χρονη κόρη της κομμώτριας.
Ηταν η πρώτη της φορά. Και δεν ήταν ακριβώς τα κάλαντα. Κάτι έλεγε και για Ζαχαριά. Κάλαντα από διαφήμιση…
Και μια πελάτισσα είπε και για την ανιψιά της που αφού της τα είπε πήγε και στο κοτέτσι να τα πει και στις κότες…




Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Κυρα Ρίτας συνέχεια




Γς said
59 @ Λεώ
>Αν σας μάθαιναν γαλλικά Γαλλίας, δεν σας μάθαιναν ‘ζε λαβ με μαιν’ αλλά ‘ζε με λαβ λε μαιν’
Αχ, βρε Λεώ. Ξεχνάς εύκολα [πρόσεξέ το!].
Το έχουμε εξαντλήσει το θέμα.
Σου
 είχα πει τότε ότι η κυρα Ρίτα ήθελε να πει:
je me lave les mains
και συμπλήρωνα:
«Αλλά τι περιμένεις από μια πενηντάρα Σμυρνιά που έλεγε τους πολιτσιμάνους «τσι αστυφιλάκοι» ή «οι ζανταρμερί» λες και βρισκόταν ακόμη στην Κε (προκυμαία) της Σμύρνης, όπου έμαθε τα γαλλικά της».
Μιλάμε για το 1949. Και όντως θα ήταν 22 χρονών τουλάχιστον στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη στην καταστροφή του 1922.
Ας πούμε όμως κάτι ακόμα γι αυτήν:

Μετά από 6-7 χρόνια που ο Κάκτος-Γς είχε μεγαλώσει και ήταν πια στο γυμνάσιο του δίνει η μάνα του ένα κουτί για να το πάει στην κυρα Ρίτα.
Ηταν το δώρο του Αγιου Βασίλη στον αδελφό μου που ήταν μαθητής της σε κάποια γιορτή που θα γινόταν.
Το πάω λοιπόν στο νηπιαγωγείο, όπου ήταν και η κατοικια της, αλλά έλειπε.
Ηταν όμως η κόρη της εκεί.
-Πάρε αυτό και δώσε το στη μάνα σου. Είναι το δώρο που θα φέρει ο Αγιος Βασίλης στον αδελφό μου.
-Μα ο Αγιος Βασίλης θα του φέρει το δικό του δώρο.
-Ποιος Αγιος Βασίλης ρε βλίτο;
-Μα η μαμά…
-Πια μαμά ρε χαζό; Σε δουλεύει. Ξύπνα!
Περιττό να σας πω ότι έγινε της εκδιδομένης γυναικός το κάγκελο.
Μια κυρά Ρίτα να φωνάζει και να ωρύεται λες και ο Γς πήγε να βγάλει τα μάτια της κόρης της, ενώ εγώ απλώς ήθελα να της τα ανοίξω.

[Τα μάτια της! Ε;]

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Antonis Samaras Space Center



Γς said
123:
Σχετικά με τα υδροπλάνα σου:
Κι εκεί που λέγαμε προχτές στην Πάρο για το νέο αεροδρόμιο που θα εξυπηρετεί μεγάλα αεροσκάφη σε αντίθεση με το τωρινό που είναι μόνο για μικρά ελικοφόρα πετάγεται ένας:
-Οχι μόνο διεθνές αεροδρόμιο, αλλά σε λίγο θα έχουμε και υδατοδρόμιο για υδροπλάνα.
-Μη μου πεις και Κοσμοδρόμιο; του λέω.
Είχα διαβάσει κάτι για επενδύσεις της ΝΑΣΑ στο … Σούνιο.

Αλλά και για το Κοσμοδρόμιο (Antonis Samaras Space Center) στην Καλαμάτα.

Καρυότυπος


Γς said
5:
>Εγώ θα πρότεινα τον ολόφρεσκο «Καρυότυπο» του πρωτοεμφανιζόμενου Άκη Παπαντώνη από τις εκδόσεις Κίχλη. Για να είμαι βεβαίως ειλικρινής, ο Παπαντώνης είναι φίλος μου και συνάδελφος και το κάπως «βιολογικό» θέμα του με ιντριγκάρει αρκετά.

Καρυότυπος.
Και όλη η τέχνη είναι να βάλεις τα χρωμοσώματα να ποζάρουν στη σειρά από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο [πλάκα κάνω, αλλά έχω ακούσει σχετική απορία(*) ]
Συνάδελφός σου ο συγγραφέας;
Ε, τότε θα είχες καθηγήτρια και την φίλη μου την Κλέα.
Και την είχα χάσει ένα καιρό μιας και ήταν στην Αγγλία.
Και σ ένα συνέδριο να την!
-Που ήσουν καλέ;
-Στο Τάδε Πανεπιστήμιο.
-Και τι έκανες εκεί;
-Ιν βίτρο φερτιλιζέισον [
IVF].
-Αντε! Με το καλό και ιν βίβο!
Και άρεσε στους σύνεδρους το χωρατό μου. ;)
—–


(*) Και μια άλλη φωτογραφική απορία, τέτοιες χρονιάρες μέρες πριν χρόνια στην παρουσίαση ενός συλλογικού έργου για τα Χριστούγεννα:
Στην ενότητα ΄Ο Ιωσήφ στην εικονογραφία της γέννησης΄ προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί δεν εμφανίζεται αρκούντως ο Ιωσήφ στη φάτνη με τα μοσχαράκια την Παναγία και το Αγιο βρέφος.
Και τους έδωσα μια καλή εξήγηση:

-Παρών ήταν. Μόνο που αυτός κρατούσε την Πολαρόιντ…

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Το καρότο



Και εκεί που πίναμε τον καφεδάκι μας με τον Ηλία στη βεράντα του μπαρ του Ξενοδοχείου Αύρα στη Ραφήνα χτυπάει το τηλέφωνο. Η κόρη μου. Δεν απαντούσε το κινητό της φιλενάδας-μητριάς της [της κυράς μου, δλδ].

-Που είναι;
-Στο γραφείο της.
-Μόνος είσαι;
-Όχι.
-Που είσαι;
-Σε ένα ξενοδοχείο.
-Καλά δεν ντρέπεσαι ρε;
-Με τον Ηλία είμαστε μωρή.
-Σε μια ώρα είμαι εκεί.

Ηρθε νωρίτερα. Και πείναγε.

-Πάμε να φάμε;

Πήγαμε στο Λιμένι στην πλατεία.
Και να το κοριτσάκι του ιδιοκτήτη με ένα καρότο στο χέρι περνάει μπροστά μας και βγαίνει απ το μαγαζί.
-Πάει να ταΐσει το λαγουδάκι της.

Κι όταν η μαμά της έπαιρνε παραγγελία, της λέει:

-Στο κουνελάκι της πήγε το καρότο η κορούλα σας;.
-Όχι, στο εστιατόριο δίπλα, που μας το ζήτησαν.

Και γύρισε σε μένα για να γράψει τι θα μου φέρει.
Την κοιτάζω, σκέφτομαι και της λέω σοβαρά σοβαρά:


-Καλά, πήγε το καρότο χωρίς δελτίο αποστολής;

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

The three milfs



Και μπαίνω μέσα στην αίθουσα του αεροδρομίου προχτές στην Πάρο [καμιά εικοσαριά τετραγωνικά όλη κι όλη] και τους πέθανα. 

Στην αρχή ήθελα στο τσεκίν να μου πουν σε ποια έξοδο θα πάω. Β23, Α5, ή δεν ξέρω ποια άλλη.

Μετά όταν πήγε η κυρά για κατούρημα και δεν το πρόσεξα, ήθελα να κάνουν πέιτζινγ, αναγγελία πως το λένε, όπως 
τότε στο JFK.

Κρυάδες και είπα να σοβαρευτώ.
Επεσε όμως το μάτι μου στο πλαστικό κλουβί μιας γατούλας που είχαν τρεις καλοστεκούμενες μιλφ και παίρνω μπρός πάλι. Ρίχνω μια βιαστική ματιά εντός μου και αρπάχτηκα από κάτι. Εκείνη την πολυλογού φιλόζωη μιας άλλης πτήσης κι αρχίζω:



-Γατούλα ε; Μου έτυχε κάποτε μια στ αεροπλάνο που μου περιέγραψε πως αποκατάστησε όλες της τις γάτες.
“Η γατούλα έκανε 5 γατάκια την πρώτη φορά. Το ένα το έδωσα σε έναν " κλπ

Εδειξαν ενδιαφέρον. Όχι όμως με την ιστορία, αλλά με την περίπτωσή μου. Μετά κατάλαβα ότι τους ήταν greek αυτά που τους έλεγα. Ηταν Αμερικάνες!

Προσπάθησα να σώσω την κατάσταση:

-Ιν εν αδερ φλάιτ αι μετ ε λέιντι ...

Δεν πρόλαβα όμως να τελειώσω. Μας φώναξαν να βγούμε έξω για να μπούμε στ αεροπλανάκι





Ο μπάρμπας



Γς said
132 @ Γς
71 @ Λεώ
>Είναι πραγματική απόλαυση να κάνεις συντροφιά με παθιάρα ρωσίδα (εδώ το παίζω λίγο Γς) που να ξέρει και από λογοτεχνία


Ναι βρε Λεώ. Τις κόβω αμέσως και μπαίνω κανονικά: Κακ βας ζαβούτ;
Πήγα να το παίξω και στο έτσι περί τα λογοτεχνικά χτες στην Πάρο:
Σε βιβλιοπωλείο στην Παροικιά, που η κυρά έψαχνε για δωράκια.
Δήθεν τάχα μου για το πόσο ωραία είναι η Πάρος και το χειμώνα και τέτοια. 
Και τσίμπησε και είπε ότι την εμπνέει το νησί.
-Ναί είναι ότι πρέπει για τους ανθρώπους των γραμμάτων. Γράφετε;
-Όχι ζωγραφίζω.
-Και των τεχνών. Παριανή;
-Όχι Αθηναία.
Κι απάνω που έστρωνα παιχνίδι πετάγεται ένας πελάτης και μου λέει:
-Από εδώ είστε;
-Όχι.
-Α, γιατί υπάρχει ένας άλλος μπάρμπας απ το Δρυό που σας μοιάζει.
[Μπαρμπαριά και τούνεζι!]


Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Ο εξυπνάκιας και η Ρωσίδα



Γς said
222:
>Καλώς τη νέα συνΕλληνίδα! Ο μόνος κίνδυνος, άμα πολιτογραφηθεί κανείς Έλληνας, είναι να τον πάρουνε φαντάρο — αλλά ευτυχώς την κα Κοτορτσινού δεν την αφορά…
Ο μόνος κίνδυνος; Νομίζεις!
Και η δικιά μου γυναίκα πολιτογραφήθηκε Ελληνίδα, όμως στις προτελευταίες εκλογές ψάχναμε στο εκλογικό κέντρο που ψήφιζε και δεν βρίσκαμε το όνομά της.
Μας είπαν ότι την είχαν βάλει κάπου αλλού. Που όμως;
Ψάξαμε όλους τους καταλόγους και διαδικτυακά. Άφαντη. Δεν υπήρχε πουθενά.
Κάποιος υπάλληλος από υπερβάλλοντα ζήλο θεώρησε ότι είναι Ρωσίδα και της άλλαξε το επώνυμο!
Εντάξει δεν είναι και δίμετρη, είναι ψηλή αλλά δεν μοιάζει καθόλου με ξανθιά ρωσίδα αφού είναι μαύρη από την υποσαχάρια Αφρική.
Ο κύριος λοιπόν αυτός βλέποντας το σε –οβ «ρώσικο» όνομά της Μαρία Μάνατοβ [ελαφρώς αλλαγμένο] έκρινε ότι δεν είναι σωστό και το άλλαξε σε Μαρία Μανάτοβα!

Και μετά έψαχνε η δικιά μου και ψαχνότανε και δεν την έβρισκε. Παντού είχε αλλαχθεί το επώνυμο της και καμιά βάση των εκλογικών καταλόγων δεν την έδινε.

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Η Αννα των Μεδίκων



Γς said

Γιώργος ήταν ο μανιάτης ο παππούς μου. Κι απάνω που πήγε να δώσει το όνομα της πεθεράς του Αννας στην μάνα μου, πέθανε.
Και την βαφτίσανε Γεωργία.
Το σόι όμως της γιαγιάς μου οι Δεκουλαίοι ποτέ δεν την είπαν Γεωργία, αλλά Αννα, Αννίτσα, Νίτσα.
Η κυρά Νίτσα με το όνομα.
Κι ήρθε η σειρά της κόρης μου και πόσο ήθελε η μάνα μου να πάρει το όνομά της.
Το επίσημο βέβαια, το Γεωργία.

Ελα όμως που δεν μου άρεσε. Κι άρχισα τα παραμύθια:
-Ρε μαμά έβλεπα χτες στον ύπνο μου το Μοναστήρι σας του Δεκούλου *. Και την γιαγιά σου την Αννα που έμενε εκεί.
-Α, την κακομοίρα. Ποιος ξέρει γιατί.

Κι όταν πάλι της είπα ότι την ξανάδα:

-Ε, λοιπόν να σου πω τι συμβαίνει. Ητανε να πάρω το όνομα της αλλά τώρα με τη μπέμπα μας …

Κι έτσι την βάφτισα Αννα (Αννα-Γεωργία)

Και δεν ήταν όποια κι όποια η Αννα. Ηταν απόγονος των Μεδίκων. Ετσι πιστεύουν.

---------------
* Το 1770 στο χώρο της Μονής Δεκούλου υπογράφηκε η ιστορική συνθήκη μεταξύ των Μανιατών και του Ορλώφ, για την εκκίνηση της επανάστασης από την Νότια Ελλάδα [Ορλωφικά].


Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Μένης Κουμανταρέας (1931-2014)



>Για να τιμήσουμε τη μνήμη του, διάλεξα να παρουσιάσω τις πρώτες σελίδες από ένα από τα καλύτερα βιβλία του, το μυθιστόρημα «Βιοτεχνία υαλικών» […] εκδόθηκε το 1975, όταν το Γκάζι δεν ήταν τόπος νυχτερινής διασκέδασης αλλά εργοστάσιο φωταερίου.
>Το μαγαζί, η μικρή βιοτεχνία υαλικών, στεγαζόταν στο ισόγειο ενός δίπατου σπιτιού, στη συμβολή Πει­ραιώς και Ιεράς Οδού
Εγώ, στέκομαι στα μέρη που περιγράφει:
Συμβολή Πειραιώς και Ιεράς Οδού, που πάντα ήταν ο Λεωνίδας, που έφτιαχνε ψησταριές. Γκάζι, Ρούφ,
Ακόμα και η Πλατεία Φλέμιγκ, που λέει. Τακτικός θαμώνας απέναντι στο Εστιατόριο του Μπάμπη με τους Τουλούζ-Λοτρέκ
Την χρονιά που εκδόθηκε το μυθιστόρημα του Μένη, το 1975, έπιανα δουλιά στο Πανεπιστήμιο της Περιοχής (Γεωπονική) και από τότε, καμιά σαρανταριά χρόνια, όλο και σουλατσάριζα στην περιοχή.
Πάντως διαβάζοντας για το Γκαζι:
>Μέσα από τους λέβητες και τις καμινάδες οι ατμοί ανέβαιναν τυλίγοντας το τετράγωνο σε ομίχλη, και το συρματόπλεγμα, γύρω, θύμιζε Κατοχή

θυμήθηκα το Εργοστάσιο Φωταερίου, όχι το 1975 αλλά όταν λειτουργούσε πολύ πριν πέσει στα χέρια αυτών που φάγανε τόσα και τόσα για να το ‘αναδείξουν’ και να φαντάζει η μουτζούρα των καμινάδων δίπλα στον Κεραμικό την Αρχαία Αγορά και τα λευκά μάρμαρα του Παρθενώνα, σαν να είναι μουσείο της Βιομηχανικής Επανάστασης στο μουντό Λονδίνο.
Το 1956. Που έγινε και η αιτία να πάρω κάποιες αποφάσεις, που μπορεί να πάρει ένα 12χρονο.
Ηταν η εποχή που άρχισα να φεύγω από το σπίτι. Στην αρχή για ώρες μέχρι να μου περάσει ο θυμός. Μετά για μέρες, μετά περισσότερο, μέχρι να την κοπανίσω για πάντα, μερικά χρόνια αργότερα.
Περπατούσα λοιπόν στο πεζοδρόμιο της Πειραιώς δίπλα στο εργοστάσιο του Φωταερίου και έκλαιγα τη μοίρα μου. Τι δυστυχισμένο παιδάκι ήμουν που μου έτυχε τέτοια μάνα και τέτοια.
Χειμώνας, σκοτάδι και κρύο, πολύ κρύο. Και ήταν και Χριστούγεννα!
Μοναχούτσικο και λύπη να φαν κι οι κότες.
Μέχρι που είδα τους εργάτες να φτυαρίζουν κάρβουνο για τον λέβητα. Κι αυτοί δεν έκαναν Χριστούγεννα με τους δικούς τους.

Με τούτα και με τα άλλα το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.
Το νιώθω τις χρονιάρες μέρες. Που πάντα χορταίνω ασφάλεια ανάμεσα σε σύντροφο παιδιά φίλους.
Και θυμάμαι το Γκάζι του 1956 και το δακρυσμένο αγοράκι.

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Γιορτή Κρασιού


Ε, ήταν γραφτό να κάνω κι αυτήν τη γκάφα.
Και πρώτα πρώτα η παλιά ιστορία:

Σαράντα και χρόνια πίσω.
Μια δικιά μου που τσαλαμπούρδιζα ήθελε να φέρει και μια φίλη της και υποσχέθηκα να βρω κάνα φίλο μου. Και πιάνω ένα φιλαράκι συγκάτοικο στην πολυκατοικία.

-Ρε συ θέλεις νάρθεις μαζί μου το Σάββατο. Είναι δυο ωραίες. Θα φας καλά.
-Ου, μέσα.

Και βγήκαμε και πήγαμε κει που πήγαμε και φάγαμε και ήπιαμε και και και. Αλλά ο δικός μου τίποτα.
Μας χάλασε το κέφι. Εγινα και ρεζίλι που τους τον έφερα.

Και μια μέρα στην πολυκατοικία, δεν άντεξα. Είπα τον πόνο μου στον Αντρέα.

-Ετσι που λες Αντρέα μου. Μην σου ξεφύγει τίποτα. Τον πήρα μαζί μου για να βολέψει η δικιά μου μια φίλη της. Κι αυτός τίποτα. Πιπίλαγε το δάχτυλό του.
-Γιατί δεν έπαιρνες εμένα;
-Είσαι ρε; Όμως, μην έχουμε πάλι τα ίδια.
-Τρελός είσαι;
-ΟΚ, Με το που θα μπει μέσα στο αυτοκίνητο θα της πιάσεις κατευθείαν το μπούτι. ΑΜΕΣΩΣ! ΟΚ;

Κι έφερε η δικιά μου την …ανιψιά της [απ την πλευρά του …άντρα της]. Κι έπαθα την πλάκα μου με το που μπήκε και κάθισε στο πίσω κάθισμα, δίπλα στον Αντρέα, ο οποίος αμέσως της βάζει χέρι.

-Αντρέα!

Και τον βλέπω στο καθρεφτάκι να μου γνέφει να μην ανησυχώ και ότι εκτελεί τα συμφωνηθέντα.

-Αντρέα! Και γυρίζω και του βουτάω το χέρι από τα μπούτια της μικρής!

Στη Γιορτή Κρασιού στο Δαφνί (1970) πήγαμε [και και … και γυρίσαμε]: Ο Πέτρος με τη θεία κι ο Γς με την ανιψιά.

Αυτή ήταν η ιστορία.

Και βρέθηκα προχτές απέναντι απ την παλιά μου πολυκατοικία. Στο συνεργείο μου, που πηγαίνω τακτικά.
Αυτή τη φορά για "σκληρό δίσκο". Ευτυχώς με καταλαβαίνουν αμέσως, ότι για σκέτο δίσκο, πλατό, ρουλεμάν και τέτοια πρόκειται.

Και χάζεψα πάλι απέναντι την παλιά μου πολυκατοικία.
Οπότε ένα γεροντάκι μου λέει:
-Μήπως είσαι ο Γιάννης;

Σχεδόν μισός αιώνας έχει περάσει και με γνώρισε.
Και άρχισα να ρωτάω για τον τάδε, τάδε και τάδε και όλο έφυγε, πέθανε και τέτοια μου απαντούσε.
Θυμήθηκα και τον Αντρέα. Είχε φύγει κι αυτός και πιθανόν να την έχει κάνει και γενικώς.
-Ωραίος ο Αντρέας.  
Και κάθομαι και του λέω την ιστορία, αρχίζοντας από εκείνον τον ντροπαλό, που αντικατέστησα με τον Αντρέα.
-Μα ξέρεις πόσο μάπας ήταν. Σαν κοριτσάκι στο πρώτο της ραντεβού, Τι μαλάκας θεέ μου.
-…
-Πολύ μαλάκας.
-..ξέρω.
-Δεν ξέρεις τίποτα. Τι να σου λέω.
-Ξέρω…Εγώ ήμουν


Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Ρατσιστικά

Γς said


255:
> αλλά συνέβη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σήμεραανισότητες νοημοσύνης μεταξύ φυλών ή πληθυσμών.
Ο καθηγητής μου M. Nei είχε ασχοληθεί συστηματικά με την γονιδιακή σύσταση των φυλών. Τόσο που ξαφνικά έφτασαν τα κανάλια της Αμερικής στο εργαστήριό μας.
Τι είχε συμβεί;

Δεν είχε περάσει ούτε ένα 24ωρο καλά καλά που είχε απολυθεί από κάποια ομάδα στην Καλιφόρνια ο προπονητής της (Ελληνικής καταγωγής). Κι ο λόγος ήταν ο εξής:
Τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι αν έχει παρατηρήσει ότι οι μαύροι είναι καλοί ως παίκτες αλλά όχι ως προπονητές.
-Όχι δεν το έχω παρατηρήσει.
-Μα το ποσοστό των μαύρων προπονητών είναι μικρο. 
–Ετυχε.
-Μήπως δεν τα καταφέρνουν γιατί χρειάζεται μυαλό; 
-Δεν νομίζω.

Μήπως έτσι μήπως αλλιώς κάπου την πάτησε και απάντησε 
-Maybe. 
Τον σχόλασαν αμέσως.

Κι άρχισαν τα κανάλια να ρωτούν τον καθηγητή Nei.

-Εσεις που έχετε μελετήσει τη γενετική των φυλών συμφωνείται ότι οι Κοκέσιανς είναι πιο έξυπνοι απ τους Αφρο-Αμέρικανς.

-Δεν το έχω ερευνήσει.

Η ερώτηση άλλαζε, αλλά αυτός εκεί, με τη βελόνα κολλημένη.

-Δεν το έχω ερευνήσει.

Επεσαν όλα τα κόλπα και τερτίπια της δημοσιογραφικής καπατσωσύνης, αλλά τίποτα.
Και τελικά πάπαλα.

-Ευχαριστούμε προφέσορ για τον χρόνο σας.

-Δεν το έχω ερευνήσει, ούπς, μάι πλέζερ!