Psyχώ

Με το που μπήκα πιτσιρικάς στην Ολύμπια (Κινηματογράφος, σουπερ μάρκετ σήμερα) στο Παγκράτι βλέπω μια άδεια θέση μπροστά. Κάθομαι και με την περιστροφική μου όραση προσπαθούσα να δω αν συνοδεύεται η διπλανή μου.
Κι όταν ακούμπησα το χέρι μου στο κάθισμα ένοιωσα ότι μάλλον η παλάμη μου ήταν πάνω από τη δικιά της. Μπορεί όμως να ήταν και το χώρισμα των καθισμάτων. Επρεπε να το τσεκάρω.
Έσφιξα ελαφρώς τα δάχτυλά μου και αμέσως άρχισε να ουρλιάζει! Φώναξαν κι οι διπλανοί μας και μετά κι άλλοι στις άλλες σειρές.
Πανικοβλήθηκα και έγινα πύραυλος. Την ώρα όμως που έβγαινα τρέχοντας από την αίθουσα και είδα ότι όλοι μα όλοι ούρλιαζαν, κατάλαβα την ατυχία μου. Ηταν εκείνη η τρομακτική σκηνή 
στην ταινία «Ψυχώ» του Αλφρεντ Χίτσκοκ που αρκετοί θεατές σε όλο τον κόσμο είχαν υποστεί καρδιακή προσβολή.

Φοντάνα Τρέβι

Και μπαίνει ο Λούης στο Στάδιο και έγινε της τρελής. Ολοι όρθιοι στις κερκίδες ζητωκραύγαζαν!
Ημουν και εγώ εκεί. Ελληνικές σημαίες είχαν καλύψει τους ηλεκτρικούς προβολείς του σταδίου που δεν υπήρχαν το 1896. Από το πρωί κατέβαιναν οι Αθηναίοι στο Παναθηναϊκό Στάδιο για να παρακολουθήσουν ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα και να διεκδικήσουν κάτι σοβαρά έπαθλα που θα κλήρωνε ο παρουσιαστής Γιώργος Οικονομίδης. Κι όλα αυτά για να γεμίσει το στάδιο για τις ανάγκες του έργου ‘Συνέβη στην Αθήνα’ που είχε να κάνει με τους Ολυμπιακούς του 1896 και τον τερματισμό του Σπύρου Λούη.
Εγώ προσωπικά είχα πάει για τα βυζιά της Τζέην Μάσφιλντ.
Αν και ήμουν μακριά κάτι είδα από τα τεράστια της.
Πάντως σ αυτή την ηλικία των 16 ετών προτιμούσα την Αννίτα Εκμπεργκ, από την κρύα Μάσφιλντ.
Αχ αυτή η σκηνή της στην Ντόλτσε Βίτα, στην Φοντάνα Τρέβι που την έβλεπα και στο όνειρό μου.

Από:  Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία