Το πρόβλημα του περιοδεύοντος πωλητή

Γς said

10 Απριλίου, 2015 στις 06:26

116:

>Και ένα παλιό που ενδιαφέρει όσους αγαπούν τα μαθηματικά.

Αγαπητή Λ,

Το πρόβλημα του περιοδεύοντος πωλητή (ΠΠΠ) κι οι μέλισσες.

Ο λίκνος σου λέει ότι ο εγκέφαλος μιας μέλισσας, που είναι όσο ένα σποράκι χλόης μπορεί να λύσει τέτοια προβλήματα καλύτερα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Κι εκεί που έτρεχα στην εθνική δίπλα σε κάτι ανθισμένα λιβάδια βλέπω μπροστά μου μια μέλισσα που προσπαθούσε να βρει την συντομότερη διαδρομή για να συλλέξει το νέκταρ της ημέρας της.

Και τι νομίζεις ότι της πέρασε από το μικροσκοπικό της μυαλουδάκι σαν με είδε;
Ο ποπός της!
Όταν έπεσε πάνω στο παρμπρίζ μου με φόρα.

Και θυμάμαι νήπιο το θαυμαστό εντομολόγιο του λεωφορείου που οδηγούσε ο πατέρας μου. Αθήνα-Γιάννενα.
Τρεις μέρες πήγαινε έλα τότε. Με τους παλιόδρομους και τα σταματήματα λόγω των εμφυλιακών επιχειρήσεων.
Ένα σωρό πεταλούδες, μέλισσες, μπάμπουρες, σφήκες. Όλα σαν συλλογή φυσιοδίφη κολλημένα στο ψυγείο του αυτοκινήτου. Πάνω απ την τρύπα της μανιβέλας.
Και ποιος θυμάται πια της μανιβέλες των αυτοκινήτων;

Α, ήταν και μια άλλη μέλισσα που έλυνε το πρόβλημα του περιοδεύοντος πωλητή σε ρίαλ τάιμ, όταν βρέθηκε στο δρόμο της το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου μου.

Κι όπως όλα τα πετούμενα έντομα δεν μπορούσε να βγει πάλι και έψαχνε τρύπα στο πίσω τζάμι.
Και μετά μου λες ότι είναι σαΐνια στη λύση πολύπλοκων προβλημάτων.

Τελικά στα διόδια μετά καμια 50ρια χιλιόμετρα κατέβηκα και την έβγαλα με το ζόρι.
Κι άντε τώρα να συνεχίσει την πλοήγησή της στο γκραφ που είχε στο μυαλουδάκι της, που είχε υποστεί τεράστια οριζόντια μετατόπιση. Και σιγά μην το είχε καταλάβει.

Και πίστεψέ με τέτοια γραφήματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.
Προσπαθούσα να λύσω κάποτε ένα πρόβλημα ΠΠΠ (TSP) της διαδρομής ενός ασθενούς που μόλυνε με το ιό του πρόσωπα σε διάφορα γεωγραφικά σημεία. Εννοώ ότι δεν ήταν η συντομότερη διαδρομή, τουλάχιστον όσον αφορά τον ιό, αλλά και τον φορέα του, που ήταν στα αεροπλάνα σαν την μέλισσα στο αυτοκίνητο.

Μόνο η διαδρομή του ελεύθερου πουλιού του Χρηστάκη, δεν καθορίζεται από τον εγκέφαλο [τον επάνω ;) ]:

Από κανάρα σε κανάρα.
Που πρέπει ν αλλάζει την τροφή και όχι σκέτο κανναβούρι, κανναβούρι

Ονειρα

Γς said

24 Μαΐου, 2015 στις 19:04

Σε καλό σας σήμερα.
Ο ένας λέει συνηθίζει να επισκέπτεται νεκροταφεία, ο άλλος τη βρίσκει στις κηδείες.
Αμάν φτου, φτου [ο Γς φτύνει τον κόρφο του]

Κι είχα έναν άσπονδο φίλο που του είχα υποσχεθεί ότι θα του έκανα τη ζωή πατίνι.

Τρίχες, απλώς την έβρισκα ώρες ώρες με διάφορα καταχθόνια σχέδια και εκδικητικές φαντασιώσεις.

Και τι μου κάνει το κάθαρμα;
Πεθαίνει από συγκοπή καρδιάς, έτσι στα καλά καθούμενα.

Το πόσο στεναχωρήθηκα δεν λέγεται που ο Χάρος μου τον άρπαξε!
Κι απόψε το βράδυ να τον στο όνειρό μου. Ζωντανός, δεν είχε πεθάνει λέει.
Ηταν μόνο λίγο αδυνατούλης.

Και να του λέω, πόσο είχα λυπηθεί όταν νόμιζα ότι πέθανε.
Κι απάνω που άρχισα να ξεσκονίζω πάλι τα διάφορα σενάρια για τα βασανιστήρια που θα τον υποβάλω, διαπιστώνω ότι ήταν όνειρο.
Πάλι μου ξέφυγε…

Και μετά ήρθαν άλλα όνειρο, δεν τα θυμάμαι.
Θυμάμαι μόνο ένα που είχε μια παλιά γκόμενα και φτιάχτηκα.

Την άφησα λέει για να πάω κάπου. Κι ήμουν άνετος και αεράτος με τον κόσμο. Μόνο που ο αέρας που ένιωθα ήταν ανίσως κατανεμημένος.
Από την μέση και κάτω.
Φόραγα πουκαμισάκι, γραβάτα, σακάκι, αλλά όχι παντελόνι και εσώρουχο κι ο ποπός μου κρύωνε.

Τι να σημαίνει άραγε;

Απόστολος Βαβύλης

Γς said

25 Μαΐου, 2015 στις 05:10

155:

>η λέξις «μπαμπούλας» προέρχεται από τον τρομοκράτην άγιόν των Βαβύλαν

Ηταν κι ο άλλος Βαβύλης. Με τις πλαστές ταυτότητες. Του Πατριαρχείου και του Πανάγιου Τάφου.
Απόστολος ή Απόστολος-Παύλος, Βαβύλης ή Φωκάς, Αναγνωστάκης ή Γρηγοριάτης, «Μπίζι» ή πατήρ Ραφαήλ. Ο άνθρωπος-μάσκα. Το φάντασμα που πλανάται στα παρασκήνια του εκκλησιαστικού χώρου από την Ελλάδα ως το Ισραήλ και την Κάτω Ιταλία.

Ο ποδηλάτης, το φιλαράκι του μακαριστού Χριστόδουλου.

Κι ήταν και ένας άλλος περίεργος ποδηλάτης προχτές που παρκάριζα στο έθνικ κομμωτήριο της Κυψέλης.
Νόμιζα ότι θαύμαζε την τεχνική μου κατάρτιση. Τόσο που αν ήταν γυναίκα θα έκανα ένα σπέσιαλ τετ α κε παρκάρισμα για παρτι της.
Ηταν όμως άντρας [και μακάκας].

-Το χτύπησες.
-Ασε μας ρε.
-Εχει ένα βαθούλωμα εδώ.
-Τι λες ρε βλήτο;

Κι άρχισε να ψάχνει στο μπαρ μπριτζ για την ασφάλεια τα στοιχεία μου και τέτοια.
Και ξαφνικά:

-Α, είσαι της ‘Τάδε’ Σχολής; Κι έκανε χαρούλες.
-Ποιος είσαι;
-Είμαι ξάδελφος του Χατζηκαραπαπαδόπουλου. [είχε δει ένα αυτοκόλλητο σήμα απ το πάρκιν της Σχολής].
-Του Αντρέα ε; [συνάδελφος]. Πώς σε λένε για να του πω;
-Μήτσο. Αλλά τι θέλεις να του πεις;
-Ότι είσαι και πολύ μαλάκας!

Ναταλία Γερμανού

Γς said

21 Μαΐου, 2015 στις 01:56

Αλάτι και Πιπέρι του Φρέντι Γερμανού.
Κι όσο βλέπω την κόρη του τη Ναταλία, δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πέρασε τόσος καιρός από τότε που πήγα να του πουλήσω πνεύμα.

Χαζομπαμπάς, έγραφε τότε για την νεογέννητη κόρη του στην Μεσημβρινή της Βλάχου. Και σε μια εκδήλωση φοιτητές εμείς τον διπλαρώσαμε και

-Αμάν με την κόρη σου! Μας έχεις ταράξει.
-Και σένα τι σε πειράζει;
-Πολύ την κανακεύεις και την έχω ερωτευτεί.
-Τολμάς και μου το λες κιόλας;
-Μα έχω καλό σκοπό. Θα μου την δώσεις όταν μεγαλώσει;
-Δεν έρχεσαι να την πάρεις από τώρα; Να γλιτώσουμε κι από το κλάμα της.

Αυτόφωρο

Γς said

21 Μαΐου, 2015 στις 00:55

201:

>Ο φωρατής συγγενεύει ετυμολογικά με το αυτόφωρο!

Και το Σινεμά της εποχής:
Οι τσακωμοί στις γειτονιές του Βύρωνα.

-Σε ξέρουμε μωρή! Που ταΐζεις τσι γκόμενοι κι αφήνεις τα παιδιά νηστικά.

Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα είχαν αγριέψει.
Ηρθε και το τζιπάκι της αστυνομίας και η μαρίδα απολαμβάναμε το θέαμα.

-Είναι μουρλή κύριε πολιτσιμάνε μου. Την άλλη φορά με μπουγέλωσε.
-Πότε έγινε αυτό;
-Πριν ένα μηνα.
-Δεν μπορούμε να της κάνουμε τίποτα. Δεν είναι αυτόφωρο.
-Ε, αφού δεν είστε αυτόφωρο, να φύγετε. Να φωνάξουμε το αυτόφωρο.

Και για τον φωρατή [πάλι εκείνης της εποχής]:

Ο γαληνίτης

Η μάνα μου

Γς said

10 Μαΐου, 2015 στις 02:52

Η μαμά μου.
Ετσι την φωνάζω.

Και το νιώθω. Στα ταχτοποιημένα ρουχαλάκια μου, στα θαμπωμένα τζάμια της κουζίνας. Στην έννοια που έχει στα δικά μου παιδιά της. Που είναι μητριά τους, μα τα αγαπάει τόσο. Οσο κι αυτά.
[Λένε, οι κακές γλώσσες, ότι την αγαπάνε γιατί με φορτώθηκε – και με ξεφορτώθηκαν]

Γιορτή της Μητέρας σήμερα 10 Μαΐου.

Κι αυτή δεν γνώρισε μάνα.
Ούτε και πότε γεννήθηκε, κει κάτω μέσα στους πολέμους.
Και διάλεξε μάνα. Την Παναγία. Και γενέθλια. Στις 15 Αυγούστου.
Τι να κάνουμε; Είναι και θεούσα.

Κι όσο σκέφτομαι τη δικιά μου μάνα και τις Χριστοπαναγίες της που πήγαιναν σύννεφο.

Χέπι, μάδερς ντέι!

Eurostar

Γς said

7 Μαΐου, 2015 στις 07:50

Διαβάζω στο Newsit:

>Με το υπερσύγχρονο και πανάκριβο τρένο της εταιρείας Eurostar που συνδέει το Λονδίνο με το Παρίσι ταξιδεύει η Ολυμπία. Η κόρη της Marie Chantal και του Παύλου.

Ακου, «το υπερσύγχρονο και πανάκριβο τρένο της εταιρείας Eurostar»

Το Πιάνο και το Βάζο

Γς said

30 Απριλίου, 2015 στις 18:46

51:

>Μια φίλη είπε στους φοιτητές της ότι όταν ακούει τη λέξη «ο πιάστης» της έρχεται στο νου κάποιο εργαλείο, Οι φοιτητές της δεν είχαν την ίδια γνώμη.

Κι ο Γς έλεγε στους συμμαθητές του στην τρίτη τάξη του Δ’ Δημοτικού στο Βύρωνα [που είχε μια δασκάλα Παναγουλα κι ένα δάσκαλο Πανάγο]:

-Του Πανάγου το πιάνο της Παναγούλας το βάζο.

Κι άρπαξε την πρώτη αποβολή της ζωής του :(

SeaTac Airport

Γς said

1 Μαΐου, 2015 στις 01:31

117:

>Το Σιάτλ / Σιτλ δεν το θεωρώ σοβαρό λάθος

Σιάτλ και «πιάστης»:

Λάθος μου ήταν ότι κατεβαίνοντας στο παγωμένο ΣιΤακ για ένα συνέδριο από το Σαν Ντιέγκο των 100 βαθμών νοίκιασα αυτοκίνητο και έψαχνα μάταια να βρω ρέζιντενσι σε μοτέλ.
Ματαίως όμως, Ηταν κάποια γιορτή και όλα ήταν «πιασμένα».
Για ώρες έψαχνα με ανοιχτό παράθυρο. Μέχρι το Βανκούβερ κόντεψα να φτάσω.

Για 5 χρόνια με τυραννούσε το «πιάσιμο», ο σφάχτης, η ψύξη που οικονόμησα εκείνο το βράδυ.

Εργατική Πρωτομαγιά

Γς said

1 Μαΐου, 2015 στις 02:33

Η γκουγκλ σήμερα. Για την εργατική πρωτομαγιά.

Ενας σφιγκτήρας, δυο γάντια, δυο ταινίες υδραυλικού τεφλόν, ένα γαλλικό κλειδί κι ένα μέτρο.

Λείπει ένα καράβι [για να μην πω αυτό που το …].
Γιατί;
Επρεπε να δείτε τι γινόταν εδώ στο λιμάνι χτες για να προλάβουν την σημερινή απεργία των ναυτεργατών.

Κι εμείς θέλαμε να πάμε απέναντι στο Μαρμάρι, αλλά είχαν θέσεις μόνο για «επιλαχόντες» [της λίστας αναμονής, ήθελαν να πουν].

Τα ξενοδοχεία στα νησιά αργοσαρωνικού Αίγινα, Αγκίστρι, Πόρος δίναν τσάμπα μια μέρα μπας και πατήσει κανένας χριστιανός από την παραμονή.

Κι ήταν κι ο Σταύρος Σουμάκης υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας του Σημίτη και πολλοί αναρωτιόντουσαν τι δουλειά έχει με τα καράβια ένας γιατρός.
[Ο καθ ύλην αρμόδιος: Μαιευτήρας, γυναικολόγος]

Piano piano

Γς said

1 Μαΐου, 2015 στις 03:15

Πιάστης, πιάνω και πιάνο.

Στο Μπάρι:

Χάζευε η δικιά μου έναν μακρόστενο, αγγουροειδή κάκτο.
Και περνάει ένας Ιταλός και της λέει: Πιάνο, πιάνο!

Κι ήρθε και με ρώτησε.

-Τι πιάνο, πιάνο μου είπε αυτός; Τι σχέση έχει ο κάκτος με το πιάνο;

-Σιγά σιγά, σου είπε.
-Γιατί σιγά σιγά;
-Γιατί έχει αγκάθια!

Πότε πήγατε, τελευταία φορά σε πιάνο μπαρ;

Καταθέσεις

Γς said

29 Απριλίου, 2015 στις 23:22

47:
Τι να σχολιάσεις, τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες;

Και ξεκίνησα πρωί πρωί για να είμαι στην Αθήνα στις 6 και έπεσα πάνω σε κάτι συνταξιούχους που περίμεναν να ανοίξει η τράπεζα.
Κάτι τους πέταξα και μου είπαν ότι δεν ήταν σίγουροι αν μπήκαν τα λεφτά των συντάξεων.

-Ελα ρε;
-Τι έλα; Για βάλε την κάρτα σου στο ΑΤΜ να δεις αν υπάρχουν οι καταθέσεις σου.

Γέλασα αλλά κατά βάθος με τρόμαξε κιόλας.

Κι επιστρέφω μετά από 2-3 ώρες και μπήκα στου Σκλαβενίτη στο Πικέρμι για τα ψώνια μου.

Και βλέπω εκείνα τα Κεμπάπ. Λέω στη δικιά μας Πάνο να μου βάλει κάνα κιλό.

Και μου γεμίζει ένα πλαστικό τάπερ.

-Σαν πούρα Αβάνας είναι. Μην μου πεις ότι τα πλάθουν τίποτε Χουανίτες στα μπουτάκια τους;

-Τι λες ρε μουρλέ;

Ψώνισα και τα υπόλοιπα της εβδομάδας. Πρωτομαγιά και σαββατοκύριακο μπροστά μας

Και αδειάζω όλο το καροτσάκι στο ταμείο.
Δίνω την κάρτα μου.
Βάζω το πιν και

-Δεν γίνεται δεκτή η συναλλαγή.
Ξαναδοκιμάζω. Πάλι τα ίδια.
-Μα γιατί αφού υπάρχουν λεφτά στον λογαριασμό μου.

[ή μήπως υπήρχαν; Βάλανε χέρι;]
Παίρνω τλφ την τράπεζα Αλφα. Μου απαντάει μηχάνημα:

-Περιγράψτε καθαρά ποιο είναι το πρόβλημά σας.
-Η κάρτα μου δεν δίνει χρήματα.
-Η κάρτα; Δεν καταλαβαίνω. Επαναλάβατε.

Φτου! Τελικά μιλάω με εκπρόσωπο.
Ιδέα δεν είχε. Κοίταξε τους αριθμούς μου, κάρτας, ταυτότητας, Το ΑΦΜ μου, με ρώτησε πότε γεννήθηκα [για να δει το ζουδιό μου] μου είπε να περιμένω και μου έβαλε μουσική.

-Κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρω τί.
-Ετσι το λέτε τώρα; Τι έγινε; Δέσμευση καταθέσεων;
-Επιχειρήστε αργότερα πάλι.

Αμάν; Περίμενε και η ταμίας. Και ο κόσμος στην ουρά.

-Μια στιγμή δεσποινίς!
Και πάω έξω στο ΑΤΜ με μια άλλη κάρτα της Πειραιώς.

Και ευτυχώς μου δίνει ρευστό.

Τι τρομάρα κι αυτή;

Το πεπόνι

Γς said

30 Ιουλίου, 2014 στις 10:46

Το πεπόνι, ώριμο, γλυκό, μυρωδάτο.
Με τις λεπτές ίνες στο εσωτερικό του,
Μ΄εκείνη τη διάφανη επικάλυψη ηδονής,
Ύστερα από την απομάκρυνση των σπόρων…

Το άρωμα του κι η μεθυστική του γεύση,
Στη μύτη, στο στόμα , στην αφή.
Βελούδινη ευλογία, χορταστική.
Παραπέμπει στο επέκεινα των αισθήσεων.

Κι ύστερα.

Το τέντωμα, η αψίδα του θριάμβου σου
Που εκτινάσσεται παλλόμενη.
Και οι κραυγές, ανεξέλεγκτες, αρχαϊκές,δοξαστικές.
Ωσαννά των Αγγέλων του φοβερού Μυστηρίου.
Της Επέλασης, της αυθεντικής, μεγαλόπρεπης
Διάπυρης Πυκνότητας, ( Δεύτερης Παρουσίας ).

Κι ύστερα

Η αποθεραπεία, το καταλάγιασμα, το απαλό χάδι
Ένα τσιγάρο.
Και η ζωή ένα ατέλειωτο πανηγύρι
Διαλειμμάτων και επελάσεων, μέχρι το τέλος

Τον καιρό εκείνο τον παλιό

Γς said

8 Νοεμβρίου, 2013 στις 17:06

31:

>Τον καιρό εκείνο τον παλιό.

Κι αφού περάσαμε κι από τους υπολογιστές για να πάρουμε και τις λίστες των τελευταίων προγραμμάτων μας, στριμωγμένοι μέσα στο σαραβαλάκι μου πάμε προς την πύλη.

-Αθήνα πάτε;
Ηταν ο χοντρούλης ο Ηλίας.
-Που να σε βάλουμε ρε; Είσαι και Ντάμπλ Πρισίζιον πανάθεμα σε!

Ωραία μου Κυρία

Γς said

23 Απριλίου, 2015 στις 07:20

41:

>Εντάξει, για σκύλος καλά τα καταφέρνω…

ένα ωραίο χαμόγελο!

Κι ήταν η εποχή που μπορούσες όλη την GenBank να την στριμώξεις σε 5-6 δισκέτες. Ε, σε μια από αυτές που περίσσευε λίγος χώρος είχα στριμώξει κι ένα περίεργο προγραμματάκι Windows 1.0, μόλις μερικά Ks, που κάποιος Μπιλ Γκέιτζ θα το έκανε λέει λειτουργικό σύστημα!
Τον επόμενο χρόνο οι δισκέτες γίνανε 44, Και μετά ούτε να το σκέφτεσαι.

Ηρωϊκές, όμορφες, αξέχαστες εποχές. Συζητούσα με τον φίλο μου τον P. Sharp για την ευθυγράμμιση ακολουθιών DNA. Και ξαφνικά όταν μαζί με τον Higgins άρχισαν να δουλεύουν στο περιβόητο CLUSTAL μπούκαρε η Ωραία μας Κυρία σαν όμορφη μουσική εικόνα στα ψυχρά προγράμματα της Βιοπληροφορικής που δεν υπήρχε ουτε σαν όνομα.
Φατσούλα Σόρτκατ.

Ναι ήταν κι o Doolittle στη Λα Χόγια στο Σαν Ντιέγκο, από τους πρωτοπόρους κι αυτός. Γιατί γελάς μου είχε πει.
-Τίποτα

Και κοίτα να δεις. Ολοι αυτοί είχαν να κάνουν και με το Τρίνιτι Κόλετζ του Δουβλίνου. Κι ο συγγραφέας του Πυγμαλίωνα Ιρλανδός ήταν.
Κάτι τέτοιες συμπτώσεις ομορφαίνουν τις αναμνήσεις μας.

«Ενα βροχερό απόγευμα έξω από το Κόβεντ Γκάρντεν μια αναμαλλιασμένη λαϊκή ανθοπώλις, η Ελάιζα Ντούλιτλ (Όντρεϊ Χέπμπορν) διασταυρώνεται με τον περίφημο καθηγητή γλωσσολογίας Χένρι Χίγκινς

0:00:00 Overture
0:03:25 Why Can’t The English?
0:06:03 Wouldn’t It Be Loverly?
0:10:25 I’m An Ordinary Man
0:15:11 With A Little Bit Of Luck
0:17:39 Just You Wait
0:20:37 The Rain In Spain
0:22:50 I Could Have Danced All Night
0:26:47 Ascot Gavotte
0:29:56 On The Street Where You Live
0:31:56 You Did It
0:35:57 Show Me
0:38:38 Get Me To The Church On Time
0:41:35 A Hymn To Him
0:45:11 Without You

Κοινωνική οργάνωση

Γς said

22 Απριλίου, 2015 στις 03:07

147:

Ρε μανία να θέλουμε να τα φορτώσουμε όλα στον θεό.

>Πως την κοινωνική οργάνωση τη δημιουργούν οι άνθρωποι μέσα από συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες και δεν υπάρχουν «θεόσταλτοι νόμοι» απαράβατοι,Πόσο δύσκολο είναι να γρκεμίσεις τη «φωνή» του θεού για να έχεις συνείδηση;

Όπως κι οι μέλισσες κι όλα τα κοινωνικά έντομα, με την κοινωνική τους οργάνωση που δημιούργησαν μέσα από … δημοκρατικές διαδικασίες!

Εντάξει δεν κάνουν συνελεύσεις, δεν έχουν κόμματα. Εκτός από το κόμμα των Προοδευτικών του Μαρκεζίνη που είχε έμβλημα μια μέλισσα.
Ο θεός τα έφτιαξε κι αυτά όπως κι εμάς και προσπάθησε να μας βάλει στο σωστό δρόμο. Στην αρχή με το καλό μετά με το άγριο.
Το τι Χριστοπαναγίες έριξε δεν λέγεται, μέχρι που του τα πρήξαμε και μας παράτησε στο έλεος του θεού, ουπς, ποιου θεού;

Κι ευτυχώς που μας μούτζωσε κανονικά.
Το κατάλαβα όταν κάποτε σε ένα σπίτι φίλου μου, μου φώναξαν για να δω ιδίοις όμμασι το δημιούργημά τους, τον Γιωργάκη, που τήρησε πιστά τις συμβουλές του πατρός του κλπ κλπ.
Δύο πτυχία ο Γιωργάκης και «σας χαιρέτησα, δεν σας χαιρέτησα» και φεύγοντας του πέσανε τα γυαλιά πάνω στην πόρτα που στούκαρε.
Και τότε κατάλαβα πόσο τυχερός ήμουν που δεν άκουσαν τις συμβουλές μου τα πιτσιρίκια μου και έγιναν γάτες.

Ε, κάπως έτσι έγινε με τον θεό. Μας παράτησε γιατί δεν άντεξε ή τον παρατήσαμε γιατί δεν θέλαμε να τον έχουνε πάνω απ το κεφάλι μας ή και τα δύο.
Αλλά τι λέω; Μπορεί σαν θεός που είναι να είχε καταλάβει τι θα τράβαγε με μας και απλώς τράβηξε την σκανδάλη πολύ πρωτύτερα. Μπάμ! Το Μπίνγκ Μπάνγκ.

Και η ενέργεια έγινε ύλη και είπε να καταλαγιάσει να ξεκουραστεί. Κι όταν απέκτησε συνείδηση του εαυτού της άρχισε να πειραματίζεται σε νέα κόλπα.
Κύτταρα απονήρευτα, μετανάστες που λιαζόντουσαν φωτοσυνθέτοντας για να βγάλουν το ψωμάκι τος, ουπς τα ζαχαράκια τους.

Και ξαφνικά τα κακά κύτταρα, που ήρθαν να φάνε τα ήρεμα. Και τα ήρεμα κούρνιασαν αντάμα και σιγά σιγά έμαθαν [επικράτησαν] ομαδούλες συνεργαζόμενων κυττάρων.
Η εξιδίκευση. Ο καταμερισμός. Η πρώτη κοινωνική δομή. Οι πρώτοι πολυκύτταροι οργανισμοί.

Και σιγά σιγά τις συνταγές τις έγραφαν στο DNA. Κι ήταν καλές συνταγές συνεργασίας και κακές, βούτα για να’ χεις. Κι όποιος είχε τις κακές την περνούσε ζωή και κότα σε βάρος των οργανισμών με τις καλές συνταγές-συμπεριφορές.

Πρόσκαιρα όμως γιατί τελικά εξολοθρεύουν τους καλούς και μένουν μόνοι τους να αλληλοφαγοθούν και να πάνε στράφτι οι κακές συνταγές-γονίδια τους.
Και μόνο κοινωνίες συνεργαζόμενων ατόμων κρατάνε στοκς από καλά γονίδια. Κοινωνίες και πολιτισμοί που ανακαλύπτουν ξεχωριστά χρυσούς κανόνες ηθικής και τέτοια.

«Αν είχα φτιάξει έναν κόσμο σαν τον Θεό, θα τον άφηνα κι εγώ στην τύχη του» Φεντερίκο Φελίνι.

Και πέρασε ο θεός καλά κι εμείς καλύτερα