13 Δεκεμβρίου 1967

Γς είπε

1 Δεκεμβρίου, 2013 στις 09:45

Πριν 46 χρόνια. 1967 η πρώτη χρονιά της Χούντας.

Και ξαφνικά στις 13 Δεκεμβρίου το ραδιόφωνο έλεγε ότι ο Κωνσταντίνος “ετράπη εις φυγήν από χωρίου εις χωρίον”.

Μέχρι που μας είπαν ότι έφυγε με μια Ντακότα [για τη Ρώμη] από το αεροδρόμιο  της Αμυγδαλώνας της Καβάλας μαζί με την Βασιλομήτορα την Αννα Μαρία  και τα παιδιά τους.

Κι αμέσως, ειρωνικά, βάλανε μουσικό χαλί, που ήταν το τραγουδάκι “Καλό σου ταξίδι…”.

Το Βασιλικό αντιπραξικόπημα είχε αποτύχει.

Κι ο Κάκτος  ήταν κάποτε στο Νέο Αεροδρόμιο της Καβάλας  (Χρυσούπολη). Μόλις είχε φτάσει και μπήκε στο αυτοκίνητο της Ολυμπιακής..

Οπότε χτυπάει το κινητό του:

-Τι, που είμαι; Στο Βύρωνα είμαι.

Και γύρισαν όλοι και με κοίταζαν.

Αν τους έλεγα ότι είμαι σε μυστική αποστολή θα με πίστευαν;

Πάντως ήταν “ωραία αποστολή” και εξετελέσθη με όλους τους κανόνες του τότε Οικογενειακού Δικαίου, από τον τότε "καταδρομέα" Κάκτο

Κυβέλη και Κυβέλοι

Κυβέλη. Η Ρέα της Ελληνικής μυθολογίας. Η Παναγία, η μάνα του Δία. Κυβέλη κι η μεγάλη μας ηθοποιός. Κυβέλοι είναι και κάτι μανιάτες. Καπεταναίοι στους αγώνες αλλά και καπετάνιοι στις καπετανίες (οικογενειακά φέουδα) της Μάνης.

Ενας Κυβέλος ήταν και συμμαθητής μας. Εχω ξεχάσει το μικρό του όνομα. Τέρας τον φωνάζαμε γιατί μας έριχνε ένα κεφάλι και βάλε. Καλό παιδί. Υπήρχε όμως και ένας άλλος. Το Τερατάκι. Ο αδελφός του. Το ίδιο τερατώδης. 

Ε, μια στιγμή!

Υπήρχε και το Τερατατάκι.

Ναι ο μικρότερός τους αδελφός, καλά καταλάβατε. 

Ο Καραγκιόζης

Ξύπνησα σήμερα  και όπως έκανα ένα μικρό σουλάτσο στα λουλούδια μου έπεσα πάνω σε ένα συγκεκριμένο φυτό. Ζούσε! Μια χαρά ήταν. Ώστε ήταν στο όνειρό μου που είχε ξεραθεί. Χάρηκα.

Εφτιαξα καφέ και πήγα στο γραφείο μου. Οι δυό οθόνες με περίμεναν. Το Φέις Μπουκ αριστερά που η φίλη μας η Αγάπη κάθε  μέρα μας υπενθυμίζει επετείους, γεννήσεις,  θανάτους . 
Κι ούτε μπορείς  να  φανταστείς σε ποιον, που και πότε θα σε ταξιδέψει πρωί πρωί. 

Βλέπω γράφει και για τον Dance Me to the End Of Love. Γεννήθηκε σαν σήμερα. 
Με έφτιαξε.

Με πήγε όμως  και σ έναν άλλον Κοέν.

Αυτός ο Κοέν, ο Λέων Κοέν, είχε το τυπικό εβραίικιο  εμπορικό στο Βύρωνα. Στην Αγία Σοφίας, απέναντι από το θερινό σινεμά την ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ, που τώρα είναι ... LIDL!

Τον θυμάμαι γεροντάκι. Και την γυναίκα του. Πότε με την θεια μου, πότε με τη μάνα μου πηγαίναμε στο μαγαζί τους. Τι ωραία ήταν τότε, που η επίσκεψη στα μαγαζιά ήταν σαν επίσκεψη σε φίλους, σε συγγενείς.

Κι ήταν σαν συγγενείς μας. Ιδίως η κόρη τους η Αννούλα 20-25 χρονών., που ήτανε και ομορφούλα,

Και να λοιπόν ο Κάκτος της πρώτης δευτέρας τάξης Δημοτικού μπαίνει μια μέρα στο μαγαζί σαν πελάτης.

Τον βλέπει η Αννούλα «Τι κάνεις Γιαννάκη;» και τον … φιλάει στα μαγουλάκια!

Ειχα μαζέψει μερικά λεφτάκια από ρέστα και τέτοια και πήγαινα να κάνω τα κουμάντα μου. Για τον μπερντέ του Καραγκιόζη μου.

-Πανί

-Τι πανί θέλεις;

-Ε, ότι νάναι.

-Τι το θέλεις;

-Για τον Καραγκιόζη

-Πόσο να είναι;

-Τόσο. Της έδειξα με τα χέρια μου.

Κατέβασε ένα τόπι, με άσπρο ύφασμα και χράτς-χρουτς μου κόβει ένα κομμάτι. Το διπλώνει και το τυλίγει σ ένα χαρτί.

-Πόσο κάνει;

Γέλασε και μου έδωσε άλλο ένα φιλάκι.

-Πότε έχουμε παράσταση;

-Αύριο!

 

Και ποιος με πιάνει με την καινούργια οθόνη του Κακτοθέατρου Σκιών.

Και για την ιστορία:

Μόλις βράδιασε την επομένη άναψα πεντέξι κεριά πίσω από τον μπερντέ και ήταν όνειρο το φωτισμένο πανί.

Ολο χαρά βγήκα στους δρόμους γύρω.

-Μια δεκάρα ο Καραγκιόζης!

Και γύρισα πίσω με τους πρώτους θεατές μου.

Ενα κερί είχε λυγίσει πάνω στο πανί και το θεατράκι μου καιγόταν :(

 

13

     Λόγω τιμής νηπιαγωγείο πήγαινα όταν γυρίζοντας από εκεί με την Μαρία πήγαμε δίπλα σε κάτι βραχάκια  και για πρώτη φορά έκανα συγκριτική ανατομία γενετικών οργάνων. Και ξαφνικά εισέβαλε ο αδελφός της. Μεγάλος 7-8 χρονών αυτός. Μας έκανε τσακωτούς και με τιμώρησε αμέσως. Πήρε την τσάντα μου και έβγαλε τις σχίζες. Κάτι πολύχρωμα ξυλάκια που είχαμε για να μαθαίνουμε τις πράξεις. Πρόσθεση αφαίρεση και τέτοια. Πήρε λοιπόν τις σχίζες και τις έσπασε. Τις έκοψε στη μέση όπως σπάμε τα μακαρόνια πριν τα ρίξουμε στην κατσαρόλα να βράσουν.

Την ποινή που μου επέβαλε τη θεώρησα εξόχως υπερβολική και γι αυτό καθόλου δεν στεναχωρήθηκα όταν μετά καμιά δεκαριά χρόνια τον έπιανε η αστυνομία για κλοπές και άλλες συναφείς δραστηριότητες. 
Από την άλλη η Μαρία είχε πιάσει δουλειά ως πωλήτρια σε Αγίου Μάρκου μεριά και με καμάρι μου έλεγε τι δώρα εξασφάλιζε από κυρίους μιας κάποιας ηλικίας που εκτιμούσαν ανάλογα τις περιποιήσεις της.  Βάδιζε σταθερά στα ίχνη της μεγαλύτερης αδελφής της. 

Υπήρχε και μια μήτηρ, αλλά και ένας Μήτσος με παχύ μουστάκι, μανάβης που πέρναγε με τη σούστα του και έβγαινε η κυρά Λένη να ψωνίσει τάχα μου. Την έπιασα να του δίνει ένα μασούρι λεφτά χωρίς ν πάρει  ούτε μία μελιτζάνα.

Κι ήρθε και ένα παιδί, της Μαρίας από το πουθενά, από τον κρίνο και το κράτησε. Ηταν από κάποιον που της πούλησε αγάπη, για να τη στείλει στο Μπερούτ, που ήταν τότε της μοδός.

Α, κι ο πάτερ φαμίλιας. Τον έβλεπα στο καφενείο να παίζει χαρτιά. Σοβαρός. Στον κόσμο του όμως. Με τη γραβατίτσα του, το καπελάκι του. Τζέντελμαν. Είχε τώρα να θρέψει και το εγγόνι του. Και να καταπιεί και τα σχόλια της γειτονιάς εκείνης της εποχής.

Κι εδώ κολλάει το 13. 
Το δεκατριάρι του ΠροΠο. Που δεν ήταν 13άρι, αλλά δωδεκάρι τότε.

Ένα βράδυ που είχε πιεί ξεσήκωσε όλη τη γειτονιά.

Φώναζε ότι είχε κερδίσει στο ΠροΠό.

Φασαρία κακό. Ηρθε το Α’ Βοηθειών και τον πήρε.  Εγώ τουλάχιστον δεν τον ξαναείδα.

Λυτρώθηκε.

Από: Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Γκόμινα

Γς said

20 Ιανουαρίου, 2013 στις 07:19

>Πάντως, το γκόμινα ( με ι ) το έχω ακούσει από παλιότερους. Μου φαίνεται το έλεγε κι ο Τσιτσάνης: είμαι μάγκας και αλάνης κι από γκόμινα χαρμάνης

Δεν ξέρω, κάτι μου λέει ότι πρέπει να λεγόταν και στη Σμύρνη, πριν την καταστροφή.
Το έχω ήδη βρει σε ένα κείμενο με αναμνήσεις εκείνης της εποχής.
Αλλά αυτό που με κάνει να το πιστεύω είναι προσωπικά μου βίωμα όταν στο Βύρωνα πιτσιρικάς (αρχές 50ς) άκουσα κάτι Σμυρνιές που καυγαδίζανε να λένε:
-Αρή (Αρί ή κάτι σαν το μωρή) σε ξέρουμε! Που ταΐζεις τσι γκόμινοι και αφήνεις τα παιδιά νηστικά.

 Από: Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Ο Αντρέας

Τον παλιό εκείνο τον καιρό η διαλεύκανση των περισσοτέρων αστυνομικών υποθέσεων γινόταν με τον εξής απλό τρόπο: Μάζευαν του σεσημασμένους στο αδίκημα και τους περιποιούντο καταλλήλως.
Αν ο δράστης δεν ήταν μέσα σε αυτούς, σίγουρα κάποιος συνάδελφός του θα κελαηδούσε.

Παντρευόταν ο φτωχοδιάβολος Αντρέας της γειτονιάς μας και έτυχε κείνη την ημέρα να γίνει κάποια κλοπή. Τον πήγαν στο τμήμα και όταν τον άφησαν μόνο για γάμο δεν ήταν. Τον θυμάμαι πρησμένο με βουλωμένο και το ένα μάτι

Πέτρος Γαλακτόπουλος

Πάλη. 
Και ήταν την εποχή εκείνη, που δεν είχαμε κανέναν ολυμπιονίκη, το χάλκινο μετάλλιο του Πέτρου Γαλακτόπουλου στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, μεγάλο γεγονός.
Γείτονας ο Πέτρος. Θυμάμαι που έβλεπα τα μετάλλια του σε βιτρίνα στο σπίτι του και δεν το πίστευα.

Και η ήρθε η ‘Πολιτεία’ η χουντική να υλοποιήσει το νόμο που προέβλεπε ‘ανέγερση προτομών εις τους ολυμπιονίκες’.

Ηταν στην πλατεία του Υμηττού που έστησαν την προτομή του. Ο ίδιος όπως μας έλεγε πεντάρα δεν έδινε. Κανάλια λοιπόν επίσημοι μουσικές και ο Ασλανίδης, ο περί τα αθλητικά της χούντας, να βγάζει δεκάρικο λόγο, όπου, λόγω τιμής, του έκανε και νουθεσίες

-Και άκου να δεις Πέτρο, η Πατρίς αναμένει να επιδείξεις τώρα πια κλπ κλπ. Μπηχτή για τα δημοκρατικά φρονήματα του Πέτρου.

Αλλά εκεί που καράφλιασα ήταν όταν τα τηλεοπτικά και φωτογραφικά συνεργεία έπαιρναν φωτογραφίες της προτομής:

–Πέτρο! Φύγε απ τη μέση. Ακούστηκε μια αγριοφωνάρα από τα μεγάφωνα.
-Στο διάολο, είπα στη παρέα μου. Πως φέρνονται έτσι στο τιμώμενο πρόσωπο;