13 Δεκεμβρίου 1967

Γς είπε

1 Δεκεμβρίου, 2013 στις 09:45

Πριν 46 χρόνια. 1967 η πρώτη χρονιά της Χούντας.

Και ξαφνικά στις 13 Δεκεμβρίου το ραδιόφωνο έλεγε ότι ο Κωνσταντίνος “ετράπη εις φυγήν από χωρίου εις χωρίον”.

Μέχρι που μας είπαν ότι έφυγε με μια Ντακότα [για τη Ρώμη] από το αεροδρόμιο  της Αμυγδαλώνας της Καβάλας μαζί με την Βασιλομήτορα την Αννα Μαρία  και τα παιδιά τους.

Κι αμέσως, ειρωνικά, βάλανε μουσικό χαλί, που ήταν το τραγουδάκι “Καλό σου ταξίδι…”.

Το Βασιλικό αντιπραξικόπημα είχε αποτύχει.

Κι ο Κάκτος  ήταν κάποτε στο Νέο Αεροδρόμιο της Καβάλας  (Χρυσούπολη). Μόλις είχε φτάσει και μπήκε στο αυτοκίνητο της Ολυμπιακής..

Οπότε χτυπάει το κινητό του:

-Τι, που είμαι; Στο Βύρωνα είμαι.

Και γύρισαν όλοι και με κοίταζαν.

Αν τους έλεγα ότι είμαι σε μυστική αποστολή θα με πίστευαν;

Πάντως ήταν “ωραία αποστολή” και εξετελέσθη με όλους τους κανόνες του τότε Οικογενειακού Δικαίου, από τον τότε "καταδρομέα" Κάκτο

Συγγρού

Ερχεται σήμερα ο γάλλος πρόεδρος Ολάντ και μας φέρνει επενδύσεις αλλά και κάτι φρεγάτες.

Ενας άλλος γάλλος πρόεδρος ο Ζισκάρ ντ Εστέν μας είχε φέρει τη Συγγρού, δλδ μια μαγκιόρα ασφαλτόστρωση της.


Ηθελε ο Καραμανλής όταν θα ερχόταν ο Γάλλος από το τότε αεροδρόμιο στην Αθήνα να είναι όμορφη η λεωφόρος.
Τελικά βρώμαγε ασφαλτίλας μιας και όλα έγιναν εσπευσμένα την τελευταία στιγμή αλά ελληνικά.

Και πως του πέρασε από το νου του Καραμανλή να μοιάζει η Συγγρού και λίγο Σαμζελυζέ.
Και το πέτυχε εν μια νυκτί!

Πράγματι κοιμηθήκαμε με μια άδεντρη Συγγρού και ξυπνήσαμε με μια Πάρκγουέη.
Ολη τη νύχτα πάκτωναν κομμένα δέντρα στο φρέσκο τσιμέντο στα πεζοδρόμια και στη διαχωριστική νησίδα της στη μέση.

Ο Βασιλιάς

Καλά το ποιος ψηφίζει τι και γιατί, έχει πολύ πλάκα.
Θυμάμαι τη θειά μου στις εκλογές του 81 να δουλεύει μέρα νύχτα για το ΠΑΣΟΚ. Αφισοκολλήσεις, πόρτα-πόρτα διανομή εντύπων κλπ. Η πλάκα βέβαια ήταν ότι ήταν εθνικών φρονηματων του κερατά. Μια ζωή Παπάγος, Καραμανλής και όσο πιο δεξιά τόσο πιο καλά.
-Τι βλέπω ρε θεία; Πως έτσι; Τον παράτησες τον Καραμανλή;
-Εμ, δεν είδες τι έκανε ταυ Βασιλιά μας;

Βαλίτσες

Θα σε πάρω να φύγουμε
σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη
που κανέναν δεν ξέρουμε
και κανείς δε μας ξέρει

Ηταν η εποχή στον εμφύλιο και μετά που πάτησε γκάζι η αστυφιλία.
Που όλοι έφυγαν για να γλυτώσουν από την ανασφάλεια των μικρών κοινοτήτων.
Η ύπαιθρος άδειασε για να γεμίσουν οι πόλεις.
Ολόκληρα χωριά ήρθαν να στοιχηθούνε πίσω από τις συνοικίες της Αθήνας.
Ολη η Ελλάδα ετοίμαζε βαλίτσες για την εσωτερική μετανάστευση.
Και δεν ήταν μόνο αυτή η μετανάστευση. Οι πρώτες μου μνήμες ήταν πρόσωπα που δεν τα ξαναείδα πιά.
Συγκενείς που ήρθαν στην Αθήνα κι από κει στην ξενιτιά.

Πόσο πάει;

Λέει ο Θανάσης Σκρούμπελος για τη Χαβάη των Κατελάνων ότι:

"Δεν μπορούσε να μπει κάποιος να κάνει το μάγκα και τσαμπουκά μέσα στο μαγαζί, γιατί τον έφαγαν. Μέχρι το 1968 που έκλεισαν τη Χαβάη είχαν σκοτωθεί 5 άνθρωποι, τους είχαν σφάξει με μαχαίρι "

Ηταν πρωτόγνωρα και αηδιαστικά όλα αυτά για μας. Δεν υπήρχαν τραβεστί τότε. Η Μπέτυ ήταν ο πρώτος (πρώτη) που έκανε πεζοδρόμιο στη Συγγρού. Είχε μάλιστα εκδώσει και ένα εμετικό βιβλίο με τον κομψό τίτλο “Πόσο πάει;”
Όταν την(τον) έπιασαν για πρώτη φορά για πορνεία και τον πήγαν στο αυτόφωρο είπε στη δίκη ο συνήγορός του:
-Κύριε πρόεδρε πρόκειται για πνευματικό άνθρωπο. Εχει γράψει και βιβλίο!
Βιβλία έγραφε κι ο ‘συνάδελφός’ της Ταχτζής…

Δίκη Αεροπόρων

Πριν πολλά χρόνια γυρνάγαμε μικρές ώρες από την Ανάβυσσο και στη λίμνη Βουλιαγμένης μας έκανε νόημα ένα γεροντάκι. Είχε μείνει από βενζίνη. Πήγαμε και του φέραμε από τη Βάρη, αλλά όταν την μετάγγιζα στο ρεζερβουάρ του είδα ότι ήταν τύφλα στο μεθύσι. Επέμενε να οδηγήσει και του αποσύνδεσα ένα δυό μπουζί. Μου έδωσε το όνομα του και το τηλέφωνο του γιού του για να δούμε τι θα γίνει.

Και ήταν το όνομά του, ίδιο με ενός των ‘κατηγορουμένων’ κάποιας δίκης που διάβαζα κείνη την εποχή. Της περιβόητης δίκης των Αεροπόρων πριν καμιά 40ριά χρόνια τότε. Και έτσι ήταν.
Τον πήγαμε σπίτι.
Θέλετε το κρασί, η ηλικία, η εμπιστοσύνη που του ενέπνευσε το αγγελικό μου πρόσωπο, ξέσπασε. Και τι δεν μας είπε. Μέση Ανατολή, Σχολή Ικάρων, Κορέα, όνειρα και ξαφνικά κάποιο καθίκι. Εκλαιγε.

Ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι

>Βέβαια ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι είναι ο μουχαβούζης (φρούραρχος) του που λεγόταν Αλή Πασάς τον καιρό του Δράμαλη και όχι ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων.

Ημουν με τα πιτσιρίκια μου το 1985 στο νησάκι που είχε πέσει πολύς κόσμος και περιμέναμε στην ουρά να δούμε πως φάγανε τον Αλή από μια τρύπα στο πάτωμα και τα ρέστα.
Δίπλα μας ένας φουκαράς προσπαθούσε να συγκρατήσει την κυρά του που δεν ήθελε να περιμένει.

-Δυο λεπτά ρε Μαρία. Δεν την ξέρεις την ιστορία.
-Εγώ μωρέ; Δεν ξέρω για τη φυλακή που είχαν βάλει τον Κολοκοτρώνη;

Τώρα κατάλαβα γιατί το είπε.
Χωρίς αυτήν τη κοτσάνα πως θα ανέβαζα τούτη την ανάρτηση τώρα;