Η Ντόλυ

Και ξαφνικά σκάει η είδηση. Το εκπληκτικό βιοτεχνολογικό επίτευγμα της κλωνοποίησης της Dolly.
Κι αμέσως ένας συνάδελφος  αρχίζει να παραμυθιάζει τους φοιτητές ότι ξέρει τους επιστήμονες της ομάδας που το κατάφεραν στο Roslin της Σκωτίας.

Και πες πες του άνοιξε η όρεξη και έφτασε μέχρι το σημείο να υπονοεί ότι είχε συμμετοχή στην κλωνοποίηση στις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε.

Θυμάμαι στις πολλές παρουσιάσεις του θέματος με τον Τζήμα στο MEGA TV φιγουράριζε στην οθόνη με τους υπότιτλους από κάτω: “Το ελληνικό μέλος της ομάδας”.

Ενθουσιάστηκαν οι βιοτεχνολόγοι φοιτητές κι αποφασίζουν να πάνε εκπαιδευτική εκδρομή στη Σκωτία και να τους ξεναγήσει ο κύριος καθηγητής.
Αν σας πω ότι αρνήθηκε και έκανε τα πάντα για να μην πραγματοποιηθεί η εκδρομή;

Οι φοιτητές όμως επέμεναν και τελικά πήγαν. Με άλλους καθηγητές
Ακουσα ότι έπεσαν από τα σύννεφα όταν διαπίστωσαν ότι ο καθηγητής τους ήταν παντελώς άγνωστος εκεί.

The New York Academy of Sciences

1

"Λόγω της αναγνώρισής μου από την επιστημονική κοινότητα η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης με επέλεξε ως μέλος της".

Εσι άρχιζε το βιογραφικό του ένας συνάδελφός μου. Και τον θυμάμαι σε ένα δικαστήριο (μάρτυρας εναντίον μου) να ορκίζεται στο ιερό ευαγγέλιο και να λέει:

-Ονομάζομαι Ετσι και Ετσι και είμαι καθηγητής κλπ.

Και συνέχισε:

-Λόγω της αναγνώρισής μου από την επιστημονική κοινότητα η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης με επέλεξε ως μέλος της.

-Ογδόντα δολάρια! Πετάχτηκα εγώ.

Γυρίζει και με κοιτάζει. Κι οι δικαστές, που δεν ήξεραν ότι με 80 δολάρια σε έκαναν μέλος της Νιου Γιορκ Ακάντεμυ οβ Σάιανσιζ.. Σου έστελναν μάλιστα και μία φαντεζί βεβαίωση για να την βάλεις σε κάδρο στο γραφείο σου.

Η Δίκη

Δάσκαλοι και δάσκαλοι. Ολων των βαθμίδων. 
Μιλούσαμε σε ένα ιστολόγιο για αυτοκτονίες φοιτητών που μπορεί να έχουν αιτία ακόμη και καθηγητικές συμπεριφορές. Υπερβολές! Και βέβαια υπερβολές. 
Σιγά μην αφήσει ένα νέο παιδί ένα χοντρομαλάκα καθηγητή να του σμπαραλιάσει τι ζωή.

Όμως αξίζει να αναφέρω μια τέτοια περίπτωση που ισχυρίστηκε  ένας συνάδελφός μου:

Ετυχε να βγάζω σπυράκια στις ενδοπανεπιστημιακές ραδιουργίες συμμορίες διεργασίες. Δεν τα πήγαινα. Για τον απλό λόγο ότι δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Γι αυτό κιόλας έπαθα όσα έπαθα. Δεν μετάνιωσα.

Αν δεν υπακούς στις βρωμοκλίκες πρέπει να συντριβείς.
Κάθε λίγο είχα ΕΔΕ. Κάθε τόσο φτιαχτές καταγγελίες στο τύπο. Κάθε τόσο εκπομπές στην Τηλεόραση. Δεν κωλώνουν. Κάθε τόσο στον ανακριτή. Κάθε τόσο μηνύσεις, μηνύσεις, μηνύσεις.

Και βέβαια, τίποτα δεν έμεινε απάνω μου, Αθωώσεις, αθωώσεις, αθωώσεις.
Μου έκαναν τη ζωή δύσκολη, πάρα πολύ δύσκολη, και εμένα και στους φοιτητές μου ακόμη που οι άνανδροι ‘δάσκαλοι’ κυνήγησαν.

Κι όσο θυμάμαι σε καταλήψεις να είναι όλο το προσωπικό στα κάγκελα και να εκλιπαρεί ματαίως για μια ολιγόλεπτη άδεια εισόδου και τις πόρτες να ανοίγουν διάπλατα άμα τη εμφανίσει του αυτοκινήτου μου. Χαιρέκακος ε; Ε, ναι!

Και η περίπτωση της αυτοκτονίας που λέγαμε:
Ο Γς δικαζόταν στο Τριμελές. 2004.
Ηταν η μόνη δίκη που έγινε εκείνη την ημέρα. Κράτησε όλη την ημέρα. Ολες οι άλλες του πινακίου αναβλήθηκαν.
Για τα μάτια ο κατήγορός μου είχε προσθέσει και άλλους συναδέλφους στο κατηγορητήριο, όπως π.χ. τον πρύτανη.
Τι είχα κάνει ο δόλιος; Είχα εμποδίσει τον αποκλεισμό των φοιτητών μου από το εργαστήριο παραβιάζοντας την κλειδαριά που όλως παράνομα είχαν αλλάξει (τι κλειδαράς θα ήμουν).
Το τι ψέματα ειπώθηκαν δεν λέγεται.
Να μην σας τα πολυλογώ ήρθε και η ώρα της απολογίας μου και όλη η αίθουσα με άκουσε να λέω τα εξής άσχετα(;):
-Κυρία πρόεδρε, πριν από λίγο καιρό αυτοκτόνησε μια φοιτήτριά μας.
-Ε, τι θέλεις να πεις; Ότι φταίει ο κατήγορος σου;
-Οχι. Αυτοκτόνησε η άτυχη για κάποιους λόγους. Όπως δυστυχώς συμβαίνει σ αυτήν την ηλικία. Κρίμα. Ομως ο κατήγορος έβγαλε μια ανακοίνωση [ούρμπι και όρμπι]. Και την έβγαλα και τη διάβασα:
«Πληροφορήθηκα ότι αυτοκτόνησε η φοιτήτρια Τάδε του τμήματός μας [και συνεχίζει στην ψύχρα] Η τάδε ερχόταν τακτικά στο γραφείο μου και συζητούσε μαζί μου για την κατάσταση που επικρατεί [τον είχαν στριμώξει για λογιστικές και άλλες σοβαρές ατασθαλίες]. Δεν ξέρω σε ποιο σημείο αυτή η κατάσταση την οδήγησε στην απονενοημένη πράξη της»
Συμπλήρωσα: -Αυτός είναι ο κ. Τάδε
Δίπλωσα την ανακοίνωση και χωρίς άδεια κατέβηκα από το έδρανο, πήγα πίσω και κάθισα.

Κι ο Εισαγγελέας:
-Καλώς έπραξε και προστάτεψε την άσκηση των φοιτητών. Αν δεν είχε παραβιάσει την κλειδαριά θα ήταν υπόλογος τώρα.

Η απόφαση: Αθώος.
Την ώρα που σηκωνόμουν άκουσα κάποια να ρωτά το διπλανό της. –Τι είναι σκύλευση νεκρού;

Αρθούρος Ρουμπιστάιν

Ο φίλος μου ο Αντρέας Κονδύλης. Ο A27 στα FM. Εγώ ήμουν κανονικός Radio Amateur  σε ερασιτεχνικές μπάντες στα βραχέα, αλλά κατέβαινα και στα FM,  που δεν υπήρχε τότε κανένας σταθμός και μπορούσες με ένα τρανζιστοράκι 2Ντόσο και με τάση του τηλεφώνου π.χ. να καλύψεις όλη την Αττική.

Ηρθε λοιπόν ο Αντριους και μου λέει με ποιό τρόπο  θα περάσει στις εξετάσεις στο Πολυτεχνείο. . Το Βανάκι, ένα κλειστό VW ήταν έτοιμο. Θα το οδηγούσε ο Κώστας ο Γκιουλσερέν ψυκτικός από την  Πόλη (Γεωργίου όταν άλλαξε το επώνυμό του) ο Α5. Θα ήμασταν κοντά στο εξεταστικό κέντρο και θα μας διάβαζε ψυθιριστά τα θέματα και μεις θα του υπαγορεύαμε τις απαντήσεις στη ραδιοσυχνότητα.

Του το ξέκοψα αμέσως: Ούτε να το σκέφτεται!

Τελικά βρήκαν άλλον. Και η δουλειά πήγαινε κανονικά μέχρι που στο τελευταίο μάθημα τον έκαναν τσακωτό.

Θα είχε μπει στο Πολυτεχνείο αλλά "Θέλει ο ραδιερασιτέχνης να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει"

Το είχε πει σε όλους! Ακόμα και σε συνδιαγωνιζόμενους! Και φυσικά τον κάρφωσαν.

Και αρχίζει η περιπέτεια. Κατασχέσεις αυτοκινήτου, δικαστήρια και τέτοια.

Αυτός όμως το γλένταγε. Του την είχε δώσει η μεγάλη δημοσιότητα.

Μάζευε σε ένα Αλμπουμ όλες της δημοσιεύσεις στον τύπο γύρω από την περιπέτειά του. Με ειδικό τμήμα για τις γελοιογραφίες παρακαλώ.

Με παρακάλεσε ο πατέρας του και τον έγραψα σε ένα τμήμα Γραφικών Τεχνών του ΟΑΕΔ που δίδασκα για να μην πάει στρατιώτης, όταν μετά από κάνα δυο χρόνια να ο Γς πάλι στα δικαστήρια.

Αυτή την φορά  είχανε πιάσει τον Αντριους για κατοχή και λειτουργία παράνομου σταθμού κτλ και του είχαν κατασχέσει τά πάντα. Ηλεκτρονικά πανάκριβα όργανα αλλά και κάθε τι που ήταν στην πρίζα. Εκτός από το θερμοσίφωνα που ήταν στο πατάρι.

Και παρουσιάζομαι στον στο δικαστήριο με τα πτυχία μου του Ηλεκτρονικού Μηχανικού και ως καθηγητής Ανωτέρας Σχολής Ηλεκτρονικών τότε και ισχυρίζομαι ότι δεν ήταν ραδιοφωνικός σταθμός αλλά μια διάταξη για μεταφορά δεδομένων στα ερτζιανά. Και ότι κανονικά δεν έπρεπε να ακούγεται μουσική, αλλά τελείωσαν τα δεδομένα στην μπομπίνα του μαγνητοφώνου και άρχισε η συνέχεια της 9ης Συμφωνίας.

-Του Μπετόβεν;

-Ναι κύριε πρόεδρε του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν.

-Δηλαδή οι μαγνητοταινίες που έχουν κατασχεθεί έχουν τέτοιο υλικό;

-Ναι κύριε πρόεδρε. Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολείται και με το κλασσικό πιάνο.

Και γυρίζει προς τον κατηγορούμενο, που είχε χαμηλώσει το βλέμα και είχε πάρει ένα ύφος Αρθούρου Ρουμπιστάιν.

-Αθώος να του επιστραφούν τα κατασχεθέντα.

Θανατηφόρο

Κάποτε πρέπει να γράψω βιβλίο για τα αυτοκινητιστικά κατορθώματα της γιατρίνας μου . Ενα από αυτά ήταν και ένα θανατηφόρο, που πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο της ένα πρωί καθάρισε μια γριούλα στη Βουλιαγμένης.

Από την πρώτη στιγμή έτρεξα και προσπαθούσα να δω τι θα κάνουμε. Δυσκολεύτηκα να βρω τους δικούς της. Τελικά εντοπίσαμε έναν σύζυγο που την είχε παρατήσει και συζούσε χρόνια με μια νεότερη.
Προσπάθησα να του το φέρω με το μαλακό για να μην στεναχωρηθεί, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Κόντεψε να του έρθει νταμπλάς από τη χαρά του, που γλύτωσε και την διατροφή που της έδινε.

Τελικά μετά από πολύ καιρό, δικηγόρους, αναβολές κλπ κλπ. η δικιά μου αθωώθηκε (κάτι μήνες με αναστολή). Εφταιγε το θύμα! Τες πα.

Περασμένα ξεχασμένα. Όχι όμως και ο ‘σύζυγος’. Ακόμα έχω στα αυτιά μου τις σπαρακτικές του κραυγές στο δικαστήριο:

-Εχασα το κορίτσι μου κύριε πρόεδρε!

Πόσο πάει;

Λέει ο Θανάσης Σκρούμπελος για τη Χαβάη των Κατελάνων ότι:

"Δεν μπορούσε να μπει κάποιος να κάνει το μάγκα και τσαμπουκά μέσα στο μαγαζί, γιατί τον έφαγαν. Μέχρι το 1968 που έκλεισαν τη Χαβάη είχαν σκοτωθεί 5 άνθρωποι, τους είχαν σφάξει με μαχαίρι "

Ηταν πρωτόγνωρα και αηδιαστικά όλα αυτά για μας. Δεν υπήρχαν τραβεστί τότε. Η Μπέτυ ήταν ο πρώτος (πρώτη) που έκανε πεζοδρόμιο στη Συγγρού. Είχε μάλιστα εκδώσει και ένα εμετικό βιβλίο με τον κομψό τίτλο “Πόσο πάει;”
Όταν την(τον) έπιασαν για πρώτη φορά για πορνεία και τον πήγαν στο αυτόφωρο είπε στη δίκη ο συνήγορός του:
-Κύριε πρόεδρε πρόκειται για πνευματικό άνθρωπο. Εχει γράψει και βιβλίο!
Βιβλία έγραφε κι ο ‘συνάδελφός’ της Ταχτζής…

Δίκη Αεροπόρων

Πριν πολλά χρόνια γυρνάγαμε μικρές ώρες από την Ανάβυσσο και στη λίμνη Βουλιαγμένης μας έκανε νόημα ένα γεροντάκι. Είχε μείνει από βενζίνη. Πήγαμε και του φέραμε από τη Βάρη, αλλά όταν την μετάγγιζα στο ρεζερβουάρ του είδα ότι ήταν τύφλα στο μεθύσι. Επέμενε να οδηγήσει και του αποσύνδεσα ένα δυό μπουζί. Μου έδωσε το όνομα του και το τηλέφωνο του γιού του για να δούμε τι θα γίνει.

Και ήταν το όνομά του, ίδιο με ενός των ‘κατηγορουμένων’ κάποιας δίκης που διάβαζα κείνη την εποχή. Της περιβόητης δίκης των Αεροπόρων πριν καμιά 40ριά χρόνια τότε. Και έτσι ήταν.
Τον πήγαμε σπίτι.
Θέλετε το κρασί, η ηλικία, η εμπιστοσύνη που του ενέπνευσε το αγγελικό μου πρόσωπο, ξέσπασε. Και τι δεν μας είπε. Μέση Ανατολή, Σχολή Ικάρων, Κορέα, όνειρα και ξαφνικά κάποιο καθίκι. Εκλαιγε.