Ναπάλμ

1964 κι ο Τζόνσον με το σχέδιο Ατσεσον που απέρριπτε ο Μακάριος και δεχόταν ο γέρο Παπανδρέου (το γνωστό  “σου χαρίζουν μιαν πολυκατοικία και ζητούν να εκμισθώσουν το ρετιρέ ή κάποιο διαμέρισμα κι εσύ αρνείσαι να δεχθείς τη δωρεά;”).  Κι απάνω στην ώρα του ήρθε του Γρίβα να επιτεθεί  με την Εθνική Φρουρά του σε  Τουρκοκυπριακό θύλακα.

Κι έγινε της κακομοίρας με τα τούρκικα αεροπλάνα και τις βόμβες ναπάλμ που σκόρπισαν τον θάνατο και την καταστροφή.

Και ο φίλος μου ο Κώστας που υπηρετούσε εκεί, είχε κρυφτεί μέσα σε ένα όρυγμα και δεν έβγαλε άχνα. Μου τα είχε πει όλα αυτά και έπεσα από τα σύννεφα όταν στο πάρτι που κάναμε για την απόλυσή του άρχισε να λέει για τα κατορθώματα του εκείνης της φοβερής μέρας.

-Και αρπάζω το όπλο μου, και πηδάω από την ταράτσα, και περνάω μέσα από τις φωτιές και ξαναπηδάω από κλπ κλπ.

-Κόψε κάτι ρε. Του έκανα νόημα. Τίποτε αυτός.

Μέχρι το τέλος που  ξεπροβοδίζαμε τους φίλους μας.

Εκεί στην έξοδο, στα δύο σκαλοπατάκια, που το ένα ήταν μικρότερο από το άλλο και που ο Κώστας το είχε ξεχάσει, τόσο καιρό στην Κύπρο, παραπατάει και τον τρέχαμε  στο ΚΑΤ να τον γυψώσουν.

-Έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ' ορά, μωρή κουφάλα.!

Αρθούρος Ρουμπιστάιν

Ο φίλος μου ο Αντρέας Κονδύλης. Ο A27 στα FM. Εγώ ήμουν κανονικός Radio Amateur  σε ερασιτεχνικές μπάντες στα βραχέα, αλλά κατέβαινα και στα FM,  που δεν υπήρχε τότε κανένας σταθμός και μπορούσες με ένα τρανζιστοράκι 2Ντόσο και με τάση του τηλεφώνου π.χ. να καλύψεις όλη την Αττική.

Ηρθε λοιπόν ο Αντριους και μου λέει με ποιό τρόπο  θα περάσει στις εξετάσεις στο Πολυτεχνείο. . Το Βανάκι, ένα κλειστό VW ήταν έτοιμο. Θα το οδηγούσε ο Κώστας ο Γκιουλσερέν ψυκτικός από την  Πόλη (Γεωργίου όταν άλλαξε το επώνυμό του) ο Α5. Θα ήμασταν κοντά στο εξεταστικό κέντρο και θα μας διάβαζε ψυθιριστά τα θέματα και μεις θα του υπαγορεύαμε τις απαντήσεις στη ραδιοσυχνότητα.

Του το ξέκοψα αμέσως: Ούτε να το σκέφτεται!

Τελικά βρήκαν άλλον. Και η δουλειά πήγαινε κανονικά μέχρι που στο τελευταίο μάθημα τον έκαναν τσακωτό.

Θα είχε μπει στο Πολυτεχνείο αλλά "Θέλει ο ραδιερασιτέχνης να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει"

Το είχε πει σε όλους! Ακόμα και σε συνδιαγωνιζόμενους! Και φυσικά τον κάρφωσαν.

Και αρχίζει η περιπέτεια. Κατασχέσεις αυτοκινήτου, δικαστήρια και τέτοια.

Αυτός όμως το γλένταγε. Του την είχε δώσει η μεγάλη δημοσιότητα.

Μάζευε σε ένα Αλμπουμ όλες της δημοσιεύσεις στον τύπο γύρω από την περιπέτειά του. Με ειδικό τμήμα για τις γελοιογραφίες παρακαλώ.

Με παρακάλεσε ο πατέρας του και τον έγραψα σε ένα τμήμα Γραφικών Τεχνών του ΟΑΕΔ που δίδασκα για να μην πάει στρατιώτης, όταν μετά από κάνα δυο χρόνια να ο Γς πάλι στα δικαστήρια.

Αυτή την φορά  είχανε πιάσει τον Αντριους για κατοχή και λειτουργία παράνομου σταθμού κτλ και του είχαν κατασχέσει τά πάντα. Ηλεκτρονικά πανάκριβα όργανα αλλά και κάθε τι που ήταν στην πρίζα. Εκτός από το θερμοσίφωνα που ήταν στο πατάρι.

Και παρουσιάζομαι στον στο δικαστήριο με τα πτυχία μου του Ηλεκτρονικού Μηχανικού και ως καθηγητής Ανωτέρας Σχολής Ηλεκτρονικών τότε και ισχυρίζομαι ότι δεν ήταν ραδιοφωνικός σταθμός αλλά μια διάταξη για μεταφορά δεδομένων στα ερτζιανά. Και ότι κανονικά δεν έπρεπε να ακούγεται μουσική, αλλά τελείωσαν τα δεδομένα στην μπομπίνα του μαγνητοφώνου και άρχισε η συνέχεια της 9ης Συμφωνίας.

-Του Μπετόβεν;

-Ναι κύριε πρόεδρε του Λούντβιχ φαν Μπετόβεν.

-Δηλαδή οι μαγνητοταινίες που έχουν κατασχεθεί έχουν τέτοιο υλικό;

-Ναι κύριε πρόεδρε. Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολείται και με το κλασσικό πιάνο.

Και γυρίζει προς τον κατηγορούμενο, που είχε χαμηλώσει το βλέμα και είχε πάρει ένα ύφος Αρθούρου Ρουμπιστάιν.

-Αθώος να του επιστραφούν τα κατασχεθέντα.

Αμελέ(τη)τα

Κι ήρθε για πρώτη φορά η φίλη μου Κωνσταντίνα στην Eλλάδα. Γεννημένη στην CCCΡ από πολιτικούς πρόσφυγες. Διαβάζει στο μενού «Ομελέτα». Και παραγγέλλει «Αμελέτα». (Στα ρώσικα το «ο» αν δεν τονίζεται προφέρεται «α». Π.χ. товарищ = Ταβάριτς, большой=Μπαλσόϊ).

-Αμελέτα; Αμελέτητα ε;

-Και μου φέρανε όρχεις Γιάννη μου.

Καθηγήτρια Ζωολογίας στο Παν Πάτρας μετά.

Από: Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Σάπιες ελιές Δανιμαρκίας

Ο δημοσιογράφος του MEGA Γιαννης Σαραντάκος συνήθιζε να βγάζει στον αέρα δηλώσεις του χωρατατζή φίλου μου Δημήτρη Κερπελή που είχε εξατμισάδικο αυτοκινήτων εδώ στην Μαραθώνος.

Είχε πει λοιπόν μια μέρα ο Δημήτρης στο MEGA τα χιουμοριστικά του για την οικονομική κατάσταση και τελείωνε με το «Με δανεικές ελιές τη βγάζουμε»

Την επομένη λοιπόν βρέθηκα στο μαγαζί του και σιγά σιγά και με άλλους φίλους εκεί το ρίξαμε στα μεζεδάκια της διπλανής ψησταριάς και την οινοποσία.
Κι απάνω στο τσακίρ κέφι αναφέρθηκα στις βαθυστόχαστες δηλώσεις του στο κανάλι.
Γέλια, κακό, ευθυμία.

-Ακου δανεικές ελιές. Ωραίο! Πως σου ήρθε;
Και συνέχισα
-Αλλά για πές μου. Εχει ελιές η Δανία;

Τα μπουλόνια

Γς said

3 Φεβρουαρίου, 2013 στις 10:38

189:
>ο τεχνικός του συνεργείου που δεν έσφιξε τα μπουλόνια σε έναν τροχό

Καλημέρα του έλεγες

“Μην ξεχάσεις να κοιτάξεις τα λάδια” σου έλεγε.

Του είχε στοιχίσει που είχε κάψει την μηχανή του αυτοκινήτου του.

Μου είχε γίνει όμως και στενός κορσές που καραδοκούσε πότε θα φύγω από το Πυρηναοστάσιο της Αγίας Παρασκευής για να τον κατεβάσω στο Παγκράτι.
Εκείνο το μεσημέρι όμως πάνω που ήταν έτοιμος να μου πει ‘Τι ώρα φεύγουμε;’ τον πρόλαβα:

-Γιάννη τι είναι τα μπουλόνια;
-Γιατί ρωτάς;
-Να μωρέ, μου είπε ο πιτσιρικάς στο βενζινάδικο ότι σε ένα τροχό λείπει το ένα μπουλόνι και δύο είναι κλωτσημένα.
-Α, σήμερα θα κατέβω με το υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Ετσι στη ψύχρα. Καμία νύξη ότι κινδυνεύω. Δεν το πίστευα. Πάντως βιαζόμουν εκείνη την ημέρα

Πέτρος Γαλακτόπουλος

Πάλη. 
Και ήταν την εποχή εκείνη, που δεν είχαμε κανέναν ολυμπιονίκη, το χάλκινο μετάλλιο του Πέτρου Γαλακτόπουλου στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, μεγάλο γεγονός.
Γείτονας ο Πέτρος. Θυμάμαι που έβλεπα τα μετάλλια του σε βιτρίνα στο σπίτι του και δεν το πίστευα.

Και η ήρθε η ‘Πολιτεία’ η χουντική να υλοποιήσει το νόμο που προέβλεπε ‘ανέγερση προτομών εις τους ολυμπιονίκες’.

Ηταν στην πλατεία του Υμηττού που έστησαν την προτομή του. Ο ίδιος όπως μας έλεγε πεντάρα δεν έδινε. Κανάλια λοιπόν επίσημοι μουσικές και ο Ασλανίδης, ο περί τα αθλητικά της χούντας, να βγάζει δεκάρικο λόγο, όπου, λόγω τιμής, του έκανε και νουθεσίες

-Και άκου να δεις Πέτρο, η Πατρίς αναμένει να επιδείξεις τώρα πια κλπ κλπ. Μπηχτή για τα δημοκρατικά φρονήματα του Πέτρου.

Αλλά εκεί που καράφλιασα ήταν όταν τα τηλεοπτικά και φωτογραφικά συνεργεία έπαιρναν φωτογραφίες της προτομής:

–Πέτρο! Φύγε απ τη μέση. Ακούστηκε μια αγριοφωνάρα από τα μεγάφωνα.
-Στο διάολο, είπα στη παρέα μου. Πως φέρνονται έτσι στο τιμώμενο πρόσωπο;