Ναπάλμ

1964 κι ο Τζόνσον με το σχέδιο Ατσεσον που απέρριπτε ο Μακάριος και δεχόταν ο γέρο Παπανδρέου (το γνωστό  “σου χαρίζουν μιαν πολυκατοικία και ζητούν να εκμισθώσουν το ρετιρέ ή κάποιο διαμέρισμα κι εσύ αρνείσαι να δεχθείς τη δωρεά;”).  Κι απάνω στην ώρα του ήρθε του Γρίβα να επιτεθεί  με την Εθνική Φρουρά του σε  Τουρκοκυπριακό θύλακα.

Κι έγινε της κακομοίρας με τα τούρκικα αεροπλάνα και τις βόμβες ναπάλμ που σκόρπισαν τον θάνατο και την καταστροφή.

Και ο φίλος μου ο Κώστας που υπηρετούσε εκεί, είχε κρυφτεί μέσα σε ένα όρυγμα και δεν έβγαλε άχνα. Μου τα είχε πει όλα αυτά και έπεσα από τα σύννεφα όταν στο πάρτι που κάναμε για την απόλυσή του άρχισε να λέει για τα κατορθώματα του εκείνης της φοβερής μέρας.

-Και αρπάζω το όπλο μου, και πηδάω από την ταράτσα, και περνάω μέσα από τις φωτιές και ξαναπηδάω από κλπ κλπ.

-Κόψε κάτι ρε. Του έκανα νόημα. Τίποτε αυτός.

Μέχρι το τέλος που  ξεπροβοδίζαμε τους φίλους μας.

Εκεί στην έξοδο, στα δύο σκαλοπατάκια, που το ένα ήταν μικρότερο από το άλλο και που ο Κώστας το είχε ξεχάσει, τόσο καιρό στην Κύπρο, παραπατάει και τον τρέχαμε  στο ΚΑΤ να τον γυψώσουν.

-Έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ' ορά, μωρή κουφάλα.!

Γκάντι

Εκεί ανεβαίνοντας στο γυναικωνίτη της Αγιάς Σοφιάς  ήταν κι ο Τούρκος που μας έλεγε ότι στην Αλωση έτρεχε το αίμα ποτάμι από τις χριστιανές που είχαν καταφύγει εκεί.

Του είπαμε στο τέλος ότι ήμασταν Ελληνες. Επρεπε όμως να του πούμε και για το μαχαίρι που έπεσε στην Τριπολιτσά; Όχι βέβαια.

25 Μαρτίου 1821 εμείς 29 Αυγούστου 1922 αυτοί που μας πέταξαν στην θάλασσα και θυμήθηκα τον Γκάντι που έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Κεμάλ που έδιωξε τους Ελληνες από την Ασία.

Κολλημένος κι αυτός στον Μέγα Αλέξανδρο.

Σιχτιρ

Ελεγα κάποτε σ’ ένα τούρκο ποστντόκ ότι στο Γιουνανιστάν έχουμε ακόμη πολλές τούρκικες λέξεις και εκφράσεις. –Ντουνιά, κεμπάπ, Ιμάμ Μπαϊλντί, Κισμέτ, σιχτίρ… Και μόλις άκουσε το ‘σιχτιρ’ σηκώθηκε μουτρωμένος και έφυγε. 

Εντάξει δεν κατάλαβε, παρεξήγηση.
Ετσι την άλλη φορά που τον είδα του εξήγησα ότι δεν ήθελα να τον προσβάλω. Απλώς , μέσα στις πολλές τούρκικες λέξεις που χρησιμοποιούμε στα ελληνικά είναι και αυτή: Σιχτίρ.

Τσάμπα ο κόπος μου.

Πάλι η ίδια αντίδραση και χειρότερα. Εφυγε νευριασμένος μουρμουρίζοντας ΄κιοπέκ’ και τέτοιες βρισιές.

Τι ήθελα κι έμπλεκα με το μπετόβλακα;

Μα πως θα έπρεπε να του το πω:
-Εχουμε Ντουνιά, κεμπάπ και κάτι άλλο που δεν το λέω σε σένα, απλά το λέμε μεταξύ μας αυτό που εδώ το λένε «Φάκ γιου», στη Γαλλία «Αν κιλέ» στην Ιταλία «ΒαΦανΚούλο». Άνλιγιορ μούσουν (κατάλαβες);
Αν μου έλεγε «Γιόκ», τότε θα του έλεγα:
Ε, άϊ σιχτίρ! Paliomalaka!

Αϊ σιχτίρ

Ελεγα κάποτε σ’ ένα τούρκο ποστντόγκ στην Αμερική ότι στο Γιουνανιστάν έχουμε ακόμη πολλές τούρκικες λέξεις και εκφράσεις.

–Ντουνιά, κεμπάπ, Ιμάμ Μπαϊλντί, Κισμέτ, σιχτίρ… 

Εδώ σηκώθηκε μουτρωμένος και έφυγε.
Δεν κατάλαβα, κι έτσι την άλλη φορά που τον είδα, ξανά εγώ:

-Τι λέγαμε δι άδερ ντέι; Α, έχουμε κοινές λέξεις, όπως Ντουνιά, κεμπάπ, Ιμάμ Μπαϊλντί, Κισμέτ, σιχτίρ… 

Πάλι τα ίδια. Εφυγε νευριασμένος.
Μα πως θα έπρεπε να του το πω:
-Εχουμε Ντουνιά, κεμπάπ και κάτι άλλο που δεν το λέω σε σένα, απλά το λέμε μεταξύ μας αυτό που εδώ το λένε «Φάκ γιου», στη Γαλλία «Αν κιλέ» στην Ιταλία «ΒαΦανΚούλο». Άνλιγιορ μούσουν (κατάλαβες);
Αν μου έλεγε «Γιόκ», τότε θα του έλεγα:
-Γουέλ, αλόρ, αλόρα, Αϊ σιχτίρ!