Ατομική βόμβα

Είχα ξενυχτήσει στο Δημόκριτο στην Αγία Παρασκευή πάνω σε ένα πείραμα και είπα να πάω για ύπνο. Πήρα την Πύλη και τους είπα να ειδοποιήσουν ένα ταξί. Βγήκα από το κτήριο και είδα μες το σκοτάδι τα φώτα του ταξί που με έψαχνε μέσα στα δρομάκια του Κέντρου.

-Ευχαριστώ. Καλησπέρα δηλαδή καλημέρα.

-Πως πάμε;

-Καλά.

-Καλά ε;

-Ναι καλά.

-Μπράβο, μπράβο! Ξέρω.

-Τι ξέρετε;

-Ξέρω, ξέρω. Καταλαβαίνω δεν μπορείτε να μιλήσετε, αλλά μπράβο!

Τι είχε συμβεί;

Ηταν πάλι, αρχές των 70, μια περίοδος των Ελληνο-Τουρκικών εντάσεων και στη πιάτσα των ταξιτζήδων εκεί οργίαζε το ράδιο αρβύλα για τους επιστήμονες που δουλεύουν κρυφά μέρα νύχτα στον Ατομικό Αντιδραστήρα για την παραγωγή Ατομικής Βόμβας!

Μου μίλαγε και τον έβλεπα στο καθρεφτάκι να με … καμαρώνει.

-Μπράβο, μπράβο!

Του εξήγησα ότι από όσο τουλάχιστον ξέρω δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

-Καταλαβαίνω. Δεν θέλω να μου πείτε τίποτε.

Φτάσαμε σπίτι τον πλήρωσα και τον καληνύχτισα.

Αυτός εκεί. Με κοίταζε, με θαυμασμό θα έλεγα, που άνοιγα την πόρτα μου.

Κι η γυναίκα μου:

-Καλά βρε συ. Τι σε εμπόδιζε να του ανεβάσεις λίγο το ηθικό του ανθρώπου;

Το κατρούτσο

Μεταπτυχιακός φοιτητής, παρακολουθούσα ένα άτυπο μάθημα «κλασσικής μουσικής».
Ο πυροβολημένος που μας το δίδασκε, αντί να αρχίσει με εύπεπτα κομμάτια μας έβαζε κάτι προ-προ-προ κλασσικής εποχής.
Ντου-ντα-ντανταντα και τέτοια.
Δεν το πιστεύαμε. Μας κοίταζε μάλιστα με ένα περίεργο σοβαρό ύφος από την έδρα.
Οπότε ψαχνόμασταν.
Και γυρίζω και τους λέω:
-Μάγκες μερακλώθηκα! Νάχαμε κι ένα κατρούτσο.

Λοιπόν, ένας άρχισε να γελάει, ασταμάτητα. Το μάθημα σταμάτησε και για ώρες (αλήθεια λέω) προσπαθούσανε να τον συνεφέρουν. Ηταν ξαπλωμένος και απάνω που είχε ηρεμήσει μπαίνω μέσα να δω πως είναι και … φτου απ την αρχή. Ασταμάτητα γέλια.

Μετά από 30 χρόνια μπαίνω στο γραφείο του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τον έπιασε το ίδιο γέλιο, όπως τότε!

Από: Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Τα μπουλόνια

Γς said

3 Φεβρουαρίου, 2013 στις 10:38

189:
>ο τεχνικός του συνεργείου που δεν έσφιξε τα μπουλόνια σε έναν τροχό

Καλημέρα του έλεγες

“Μην ξεχάσεις να κοιτάξεις τα λάδια” σου έλεγε.

Του είχε στοιχίσει που είχε κάψει την μηχανή του αυτοκινήτου του.

Μου είχε γίνει όμως και στενός κορσές που καραδοκούσε πότε θα φύγω από το Πυρηναοστάσιο της Αγίας Παρασκευής για να τον κατεβάσω στο Παγκράτι.
Εκείνο το μεσημέρι όμως πάνω που ήταν έτοιμος να μου πει ‘Τι ώρα φεύγουμε;’ τον πρόλαβα:

-Γιάννη τι είναι τα μπουλόνια;
-Γιατί ρωτάς;
-Να μωρέ, μου είπε ο πιτσιρικάς στο βενζινάδικο ότι σε ένα τροχό λείπει το ένα μπουλόνι και δύο είναι κλωτσημένα.
-Α, σήμερα θα κατέβω με το υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

Ετσι στη ψύχρα. Καμία νύξη ότι κινδυνεύω. Δεν το πίστευα. Πάντως βιαζόμουν εκείνη την ημέρα