Η Κυκλαδική

Ηταν η εποχή που τα ΠΑΣΟΚ οργίαζε και μου λέει η μακαρίτισσα γυναίκα μου:

-Ηρθε σήμερα ο προϊστάμενος και μου είπε αν έχω εγγραφεί στην Κυκλαδική. Του είπα όχι. Αλλά τι τον νοιάζει για τις Κυκλάδες, αφού δεν είναι από εκεί [η ιδία ήταν από την Πάρο].
-Κλαδική σου είπε ρε βλήτο! Του ΠΑΣΟΚ.

Λοιπόν μ αυτά και με τούτα της έρχεται ένα μπουγιουρντί για άμεση μετάθεση, μάνα με τρία παιδιά προσχολικής ηλικίας, στην άλλη άκρη της Ελλάδας.
Τρέξαμε παντού, σε υπουργεία κλπ. Τίποτα.

Και τότε, για πρώτη φορά ζήτησα κάτι σαν ρουσφέτι, από έναν φίλο μου, που δεν ήταν πολιτικός. Μωρέ τι δεν ήταν; Και βουλευτής είχε εκλεγεί, αλλά παραιτήθηκε για τον αρχηγό του κόμματος (ονόματα δεν λέμε!). Ηταν τότε πρόεδρος ενός μεγάλου Οργανισμού.
Σε μηδέν χρόνο την κάλεσαν στην υπηρεσία της και της είπαν:

-Κυρία μου, κάποιο λάθος έγινε. Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσουμε χωρίς εσάς;

 Και άλλα τέτοια σπαρακτικά…

Liquor Stores

Συζητούσα με τη Λιβανέζα μουσουλμάνα νύφη μου για τη θέση της γυναίκας εκεί.

-Εξαρτάται από την πληθυσμιακή και θρησκευτική της ομάδα.

(και στο Λίβανο υπάρχουν τα πάντα…όλα)

-Μπορείς να πιεις ελεύθερα εκεί, έτσι;

-Εξαρτάται από αυτά που είπαμε, αλλά και από το χώρο.

-Πάντως μπορείς να αγοράσεις αλκοολούχα ποτά από το σούπερ μάρκετ στη γειτονιά σου;

-Δεν πουλάνε.

-Στο λίκορ στορ όμως; Εχετε τέτοια μαγαζιά.

-Είχαμε ένα.

-Εκλεισε;

-Όχι, το ανατίναξαν τη δεύτερη μέρα που άνοιξε !

Το μπάνιο

Μόλις τέλειωσα τις γονικές παροχές, που ο καθένας πήρε κι από ένα σπίτι, έπιασα τον μεσαίο και του είπα να έχει το νου του για το παρακάτω και να μην την πατήσει:

Στο μπάνιο του σπιτιού που του ‘λαχε κάποτε είχε σπάσει μια σωλήνα. Την επισκεύασα, αλλά όταν πήγα να ξαναβάλω τα 2-3 πλακάκια στον τοίχο δεν τα γέμισα με τσιμέντο από πίσω, μήπως και ξαναχρειαστεί ποτέ να ξαναεπέμβω. Τα κόλλησα χαλαρά. Μάλιστα αν έκανες τικ-τακ με το δάχτυλά σου καταλάβαινες το κενό.

Μέσα σ αυτό το κενό είχα βάλει πριν κολλήσω τα πλακάκια  ένα σημείωμα που έλεγε «2000 χρυσές λίρες Αγγλίας.  3 [5 ; μουτζουρωμένο] μέτρα δεξιά».

Δεν ήθελα ο μελλοντικός ιδιοκτήτης του σπιτιού και κατεδαφιστής του να είναι ο γιός μου

Ο Μέρμηγκας κι ο Τζίτζικας

Ατιμα μυρμήγκια. Εγώ σήμερα θα ήμουν τραπεζίτης. Θα ήμουν μεγαλοκαταθέτης. Θα είχα λεφτά ρε παιδί μου. Αλλά δυστυχώς με τέτοια παιδικά τραύματα.

Money-money. Εξ απαλών ονύχων κατανόησα την αξία του γι αυτό και άρχισα να το μαζεύω. Πενταροδεκάρες  χάρτινες, από τα ρέστα του μπακάλη. Τα έκρυβα σε διάφορες κρυψώνες, αλλά η μάνα μου πάντα τις έβρισκε.

Μέχρι που βρήκα ένα τενεκεδοκούτι  από γάλα εβαπορέ και τα στρίμωχνα μέσα από δυό τρύπες που είχε.  Και ήμουνα σίγουρος ότι η περιουσία μου ήταν ασφαλής στο κουτι που το είχα κρυμμένο μέσα σε κάτι θάμνους απέναντι στο μεγάλο οικόπεδο.

Και κάποτε στούμπωσε και το άνοιξα..

Φαίνεται ότι υπήρχαν υπολείμματα από γάλα εβαπορέ που είχαν ποτίσει τα χαρτονομίσματα, που είχαν έρθει τα μερμήγκια, που έφαγαν το βιός μου.

Κουρέλια.

Ατιμοι μέρμηγκες με κάνατε τζίτζικα 

Η τεκνατζού μου

Περίμενα το μεσαίο μου γιο στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και να η Αρτεμη με τις βαλίτσες να βγαίνει από την αίθουσα. Ηταν στην ίδια πτήση. Το κοριτσάκι μου που ήταν πια μεγάλη γυναίκα.

–Τι έγινε βρε, πως από δω;
–Περιμένω το γιο μου.
Που μόλις έφτασε κι αυτός με το καροτσάκι και τις βαλίτσες του.
-Γιός σου είναι;

-Ναι γιατί;

-Όχι ρε γαμώτο!

Προσπάθησα να μάθω προς τι η έκπληξη της κυρίας  αλλά στα προσωπικά του ήταν πάντα τάφος ο μικρός.

Αργότερα έμαθα από την ίδια ότι του την είχε πέσει στο αεροπλάνο, η τεκνατζού…

Το τσιγάρο

Θυμάμαι όταν κατεβαίναμε με τη μάνα μου γύρω στο 1950 στους νονούς μου στις αρχές της  Ασκληπιού 3 ή 5. 
Σε μια υπέροχη ακόμη Αθήνα που μόλις προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει το κακό που τη βρήκε με την κάθοδο όλων των κατατρεγμένων επαρχιωτών που ο εμφύλιος κυρίως τους έφερε στη πρωτεύουσα. 
Ναι είχε συνείδηση τότε η πόλη και ήταν γεμάτη νεοκλασικά η περιοχή των νονών μου. Η Πανεπιστημίου, η Ακαδημίας, η Ασκληπιού. 
Τα πρόλαβα πριν τα αφανίσει η  πρόοδος.

Γιατροί κι οι δυό πρωτοκλασάτοι και γερμανοσπουδαγμένοι.
Η μάνα μου ήταν βοηθός στο μικροβιολογικό εργαστήριο της νονάς μου της Κάτε στην κατοχή. Και σαν να την ακούω ακόμα τη μάνα μου να μιλάει και να εξηγεί στα γερμανικά τις αιματολογικές εξετάσεις.

Ημουν το αγαπημένο τους βαφτιστήρι, πάει και τελείωσε. Κι έπρεπε να ακούω τις συμβουλές τους και να είμαι τύπος και υπογραμμός.

Και κάθε λίγο και λιγάκι με εξέταζε ο παθολόγος νονός μου ο Αριστομένης (πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου και του Ευαγγελισμού παρακαλώ).

Ομως εκείνη την ημέρα που με ξεγύμνωσε πάλι και άρχισε να με γραδάρει με τα στηθοσκόπια του  κλπ. ξαφνικά σταματάει. Με κοιτάζει, σκέφτεται και ξανά με αφουγκράζεται τον 12ετή πια Κάκτο (Γς).

Και πάλι τα ίδια. Ανήσυχο ύφος κλπ. 
Να τα έχω παίξει εγώ. Λέει στη μάνα μου να μας αφήσει μόνους και με πλησιάζει και μου λέει εμπειστευτικοσυνωμοτικά:

-Δεν πιστεύω να καπνίζεις;

Κι άρχισε να μου λέει ότι λίγα τα ψωμιά μου με την περιπέτεια που είχα πριν 6 χρόνια με τα πνευμόνια  μου και τέτοια.

Ψάρωσα και με αγωνία περίμενα τις επόμενες εξετάσεις, όπου αργά αλλά σταθερά καλυτέρευα τάχα μου.

Μέχρι που έπιασα κάτι ύποπτα γελάκια της μάνας μου.

Μου την είχανε φέρει. Τα επόμενα τριάντα χρόνια κάπνισα χωρίς φόβο και πάθος.

Με 25 χρόνια αποχής μετά. 

Ο μικρός Γεωπόνος

Διάβαζα την εφημερφιδούλα μου, τσιγαράκι, καφεδάκι κι έρχεται ο μεγάλος 4-5 χρονών:

-Ο  γιός σου φύτεψε το ρολόι σου!

Δεν πολυκατάλαβα και θα πήγαινα να δω τι εννοεί.

Πετάχτηκα όμως αμέσως όταν ξαναήρθε:

-Και το ποτίζει κιόλας!

 

Ο μπαγάσας μόλις είχε περάσει τον αδελφό του από τα θεωρητικά στα πρακτικά της Ωρολογοκαλλιέργειας

 

Yellow Rose of Texas

Εβαλα σε ένα σακ βουαγιάζ των μερικών ημερών μεγάλο μου γιο και τον πήγα δήθεν σαν κουνέλι στη μάνα μου που είχε κάνει το κήπο της και ολίγον ζωολογικό.
Είχαν να με δουν χρόνια, από τότε που την είχα κάνει από το σπίτι. Με είχαν ξεγραμμένο. Και φυσικά αγνοούσαν ότι είχαν γίνει παππούς και γιαγιά.
–Δεν το θέλουμε. Να το πάρεις και να φύγεις! Λογάριαζαν όμως χωρίς το κουνέλι, που εξέφρασε τις –αγκού- αντιρρήσεις του.

Αυτό ήταν! Αχώριστοι πλέον. Μετά ήρθε κι ο δεύτερος –Νέοι είστε, ήταν η απάντηση του πατρός μου όταν του τηλεφώνησα ότι είναι αγόρι.
Οπότε καταλαβαίνετε πως έκαναν όταν ήρθε αυτή που όλοι περιμέναμε σε μια οικογένεια με αγόρια.

Χτυπάει το κινητό μου με το Γιέλοου Ρόουζ οβ Τέξας για τον κάου μπόυ τον πρώτο, με το Ελ κόντορ πάσα για το ρομαντικό δεύτερο και με το Αννούλα του Χιονιά για εκείνη.

Για εκείνη που πριν μερικά χρόνια με βούτηξε με το ζόρι και με ανάγκασε να κάνω ένα σωρό εξετάσεις για έναν ύποπτο, κατ αυτήν, χαμηλό αιματοκρίτη. Τα κανόνισε όλα. Από τα χειρουργεία μέχρι τις χημειοθεραπείες και τη γλύτωσα(;).

Αγιος Νικόλαος ο Χαστουκιάρης

Αχ αυτές οι μετατροπές ονομάτων από αρσενικό σε θηλυκό και τούμπαλιν.

Στην εκκλησία. Βαφτίζαμε τον δεύτερο γιό μας Νίκο (το όνομα του πεθερού μου).

-Βαφτίζεται ο δούλος του θεού…

-Φλώρος. Νονά και μαμά μαζί.

(Φλώρα λέγανε την πεθερά μου που την είχε κάνει πρόσφατα)

-Τι Φλώρος πάτερ μου. Νικόλαος!

Με κοίταξε άγρια ο παπάς και πήγε να συνεχίσει με το Φλώρος.

-Πάτερ μου, η παριανή πεθερά μου το πήρε το όνομα από τους καθολικούς στις Κυκλάδες.

Εμείς είμαστε ΧΟ! Νικόλαος, ο προστάτης των Ναυτικών!

Ανένδοτος ο πάτερ.

Ανένδοτος κι εγώ. 

Θα έκανα τον Προφήτη Ηλία στο Παγκράτι λαμπόγυαλο. Θα άρχιζα να κατεβάζω καντήλια, αγίους, τα πάντα-όλα, προκειμένου να γλιτώσω το παιδί από κοινωνικό στιγματισμό.

-Τι Φλώρος πάτερ; Νικόλαος που είναι και αντρικό!

-Αντρικό; (έκανε πως δεν κατάλαβε το υπονοούμενο).

-Ναι, αντρικό. Ο Αγιος Νικόλαος ήταν άντρας. Χαστούκισε και τον αιρετικό Αρειο εις την Α’ Σύνοδο της Νικαιας!

Αυτό ήταν:

-Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού Νικόλαος!

Αμήν

Από:  Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

Προφυλακτικά

Γς είπε

20 Δεκεμβρίου, 2012 στις 14:48

Μπεμπέκα και μπεμπέκα, Ολοι ξέρουμε τι είναι. Μόνο ο  Κάκτος-νήπιο  δεν ήξερε. 

Και μια μέρα γυρνώντας από το παρκάκι απέναντι, που έβλεπα τα ζευγαράκια να μπαινοβγαίνουν και κραδαίνοντας ένα από αυτά τα διάσπαρτα εκεί μέσα πεταμένα προφυλακτικά, ρωτάω τον πατέρα μου.

-Τι είναι αυτό;

Κι αυτός ατάραχος:

-Αυτό; Λάστιχο!

-Λάστιχο; Τι λάστιχο;

-Λάστιχο…αυτοκινήτου!

Και μου εξήγησε ότι μέσα στις ρόδες υπάρχει μια σαμπρέλα και πιο μέσα αυτό που κρατούσα.

Και ότι είναι τόσο μέσα γιατί δεν πρέπει να το πιάνουμε.

Αν σας πω ακόμη και τώρα, όταν αλλάζω ρεζέρβα, προσέχω μην πιάσω κανένα τέτοιο πράγμα.

Δεν το ξέχασα. Πάντα το(ν) θυμάμαι…

 Από: Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία

 

Charles De Gaulle

Πριν 10 χρόνια με πήρε ο μεγάλος μου γιός για να μου πεί ότι κάποιοι κύριοι που με περίμεναν στο Σαρλ ντε Γκωλ στην έξοδο επιβατών, δεν με βρήκαν.
Πάγωσα! Όντως είχα φοβηθεί ότι μπορούσε να έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

Κι αυτό γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ στο αεροπλάνο όταν μια σπανιόλα που καθόταν στο παράθυρο πέρασε από πάνω μου τις μπουτάρες της μια δυο τρεις φορές (και μετ επιστροφής) για να βγει στο διάδρομο. Φτιαγμένος με τα ποτάκια μου που έπινα ακατάπαυστα, την τελευταία φορά δεν συγκρατήθηκα και τη xouftosa. Κάτι μου είπε άγρια στα Καστελιάνικα και της απάντησα ευγενέστατα:

 -Φαναρες μι ρόμπα βανάλια ντε ροχέρος παρόχας.

Δεν κατάλαβε τι της είπα (ούτε κι εγώ) και έπιασε έναν αεροσυνοδό και με κάρφωσε.
Αμάν, τα χρειάστηκα.

Σηκώθηκα και πήγα πίσω που είχα ακούσει να μιλούν ελληνικά κάτι νεαροί.
-Παίδες, το και το, με την τρελή. Ενδέχεται να με κάνουν αρεστάτο μόλις προσγειωθούμε.
Θα πείτε πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Απλά πήγα να την συγκρατήσω να μην πέσει επάνω μου, που είχαμε και διαταράξεις εκείνη τη στιγμή. -ΟΚ; -ΟΚ.
Ευτυχώς όμως δεν έγινε τίποτα.

Και τώρα έβλεπα ότι υπήρχε πρόβλημα.

-Μου ζήτησαν τη διεύθυνσή σου. Μάλλον από την Ιντερπόλ ήταν.

Τα παλιόπαιδα, δυό από αυτούς, ήταν συμμαθητές των γιών μου στο λύκειο (και δεν μου είπαν τίποτε). Με γνώρισαν και τους είχαν σφυρίξει τα κατορθώματα του πατρός τους.

Ζωζώ

Γς είπε

3 Φεβρουαρίου, 2013 στις 00:32

>Μας την κοπάνησε ξαφνικά κι η Ζωζώ Σαπουντζάκη.

[Τελικά μούφα ήταν η είδηση]

- Κύριε πρόεδρε, εγώ τη βίλα μου στη Κινέττα την έφτιαξα με το σπαθί μου!

(Στη δίκη με τον Αρχιλογιστή της Πειραϊκής Πατραϊκής, που την "Εντυσε τη Στόλισε και την Νοικοκύρεψε")

Και έρχεται τότε το αδελφάκι μου, 6 χρόνια νεώτερος που τον είχα πάντα σε απόσταση ασφαλείας
-Γιάννη ξέρεις ποια είναι η διαφορά μεταξύ σπαθιού και @@@νιού;
-Αϊ στο διάολο ρε.
-Οχι ξέρεις; πες μου! Ε, δεν υπάρχει καμιά διαφορά! Το είπε χτες η Ζωζώ στο δικαστήριο

Ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι

>Βέβαια ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι είναι ο μουχαβούζης (φρούραρχος) του που λεγόταν Αλή Πασάς τον καιρό του Δράμαλη και όχι ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων.

Ημουν με τα πιτσιρίκια μου το 1985 στο νησάκι που είχε πέσει πολύς κόσμος και περιμέναμε στην ουρά να δούμε πως φάγανε τον Αλή από μια τρύπα στο πάτωμα και τα ρέστα.
Δίπλα μας ένας φουκαράς προσπαθούσε να συγκρατήσει την κυρά του που δεν ήθελε να περιμένει.

-Δυο λεπτά ρε Μαρία. Δεν την ξέρεις την ιστορία.
-Εγώ μωρέ; Δεν ξέρω για τη φυλακή που είχαν βάλει τον Κολοκοτρώνη;

Τώρα κατάλαβα γιατί το είπε.
Χωρίς αυτήν τη κοτσάνα πως θα ανέβαζα τούτη την ανάρτηση τώρα;