Ο μικρός Γεωπόνος

Διάβαζα την εφημερφιδούλα μου, τσιγαράκι, καφεδάκι κι έρχεται ο μεγάλος 4-5 χρονών:

-Ο  γιός σου φύτεψε το ρολόι σου!

Δεν πολυκατάλαβα και θα πήγαινα να δω τι εννοεί.

Πετάχτηκα όμως αμέσως όταν ξαναήρθε:

-Και το ποτίζει κιόλας!

 

Ο μπαγάσας μόλις είχε περάσει τον αδελφό του από τα θεωρητικά στα πρακτικά της Ωρολογοκαλλιέργειας

 

Ο κυρ Γιώργος του Πατερούλη

Ηταν η εποχή που οι μόνοι λιγοστοί μετανάστες ήταν μερικοί Πακιστανοί.

Με το μακαρίτη τον κυρ Γιώργο ήμασταν συγκάτοικοι στην ίδια πολυκατοικία που ήμουν και διαχειριστής. Κονομημένος με μια βιοτεχνία οικιακών ειδών που είχε. Αν και στην αρχή με υποπτευόταν ότι φούσκωνα  τα κοινόχρηστα τελικά γίναμε φίλοι και ήθελε μάλιστα να βαφτίσει κι ένα από τα παιδιά μου. Αιτία αυτής της μεταστροφής του ήταν τα ρώσικα βιβλία (κνίγκι Μαθηματικών και Φυσικής) που είδε στο διαμέρισμά μου. Σταλινικός καραμπινάτος, με ιστορία και ενεργή δράση στο ένα-είναι-το-κόμμα για τα δικαιώματα του εργάτη.

Ισως γι αυτό μου έκανε εντύπωση η άλλη περσόνα του, η αγκρικολική.

 Είχε 10 Πακιστανούς στη δούλεψή του και την Κυριακή τους πήγαινε στο βραχώδες κτήμα του για εκβραχισμούς και τέτοια.

 Μας είχε καλέσει μια μέρα και  τον περιμέναμε εκεί. Εφτασε με τη ‘Μερσεντέ’ του, της εποχής και άπο το εσωτερικό της οποίας βγήκαν εκτός απ αυτόν και οι δέκα πακιστανοί. Δύο ή τρεις ήταν στο πορτμπαγκάζ!

Φρικάρισα.

-Φυσικό είναι το ξανθό τους;

-Όχι, μωρέ για να μην δίνουν στόχο.

Εκείνη την εποχή οι μόνοι μαύροι, μαυρουδεροί, ήταν ο Γεώργιος Μαύρος της Οικουμενικής Κυβέρνησης (αυτός που έλεγε ‘Δεν είναι δυνατόν’ και έστριβε το κουμπί στο σακάκι του) και ο Θωμάς Μαύρος του Πανιωνίου (δεν την είχε κάνει για την ΑΕΚ –αυτή της β’ Εθνικής-ακόμη)

Επιασαν αμέσως δουλειά οι Πακιστανοί κι ο κυρ Γιώργος άρχισε να δίνει το τέμπο, όπως σαν στις γαλέρες.

Πλάκα είχε, που χρησιμοποιούσε καμιά δεκαριά λέξεις μόνο στην επικοινωνία του μαζί τους: Γες, νο, εδώ, εκεί, γκουτ, στοπ,

-Δεν χρειάζονται πάρα πάνω.

Ποός ξέρει τι φοβόταν

Logo στιγμής

Και που λες δικέ μου (καμιά τριανταριά χρόνια πίσω) μπαίνω στο χρωματοπολείο της γειτονιάς και ειδών κιγκαλερίας (το κάγκελο).

-Μια Logo στιγμής παρακαλώ.
-Τι να την κάνεις΄
-Παρντόν. Τι ‘τι να την κάνω’;
-Τι θέλεις να κολλήσεις;
Ω, ρε και βιαζόμουν και δεν ήθελα να με πάνε αυτόφωρο. Βέβαια ο άνθρωπος ήθελε να με βοηθήσει.

-Τι θέλω να κολλήσω;
Και αρχίζω να του περιγράφω τη διαφήμιση της Logo:

-Να μωρέ ανέβαζα το αμάξι μου στην ταράτσα και έσπασε το συρματόσκοινο και θέλω να το κολλήσω!

Δεν θυμάμαι πάρα κάτω