Κου κλουξ κλαν

Φρέζες, ζουμπούλια, ανεμώνες, τουλίπες, νάρκισσοι, υάκινθοι.

Κι ο Αγιος Υάκινθος. San Jacinto στο Τέξας.

Ο Κάκτος με τα πιτσιρίκια του στο μνημείο του Αγίου Υακίνθου, στα 150 χρονα της μάχης του San Jacinto στο Τέξας το 1836, όπου ο Sam Houston κατατρόπωσε τον Antonio Lopez de Santa Anna.

Και ενώ μιλούσε ο Τζώρτζ Μπούς (μπαμπάς) αντιπρόεδρος τότε, πετάχτηκαν από το πουθενά μερικοί Κου κλουξ κλαν με τις στολές τους και τις χαρακτηριστικές κουκούλες. Φώναξαν συνθήματα με τη N word και εξαφανίστηκαν αμέσως.

Θυμάμαι τους αφροαμερικανούς της παρέας που έτρεμαν.

Ο κυρ Γιώργος του Πατερούλη

Ηταν η εποχή που οι μόνοι λιγοστοί μετανάστες ήταν μερικοί Πακιστανοί.

Με το μακαρίτη τον κυρ Γιώργο ήμασταν συγκάτοικοι στην ίδια πολυκατοικία που ήμουν και διαχειριστής. Κονομημένος με μια βιοτεχνία οικιακών ειδών που είχε. Αν και στην αρχή με υποπτευόταν ότι φούσκωνα  τα κοινόχρηστα τελικά γίναμε φίλοι και ήθελε μάλιστα να βαφτίσει κι ένα από τα παιδιά μου. Αιτία αυτής της μεταστροφής του ήταν τα ρώσικα βιβλία (κνίγκι Μαθηματικών και Φυσικής) που είδε στο διαμέρισμά μου. Σταλινικός καραμπινάτος, με ιστορία και ενεργή δράση στο ένα-είναι-το-κόμμα για τα δικαιώματα του εργάτη.

Ισως γι αυτό μου έκανε εντύπωση η άλλη περσόνα του, η αγκρικολική.

 Είχε 10 Πακιστανούς στη δούλεψή του και την Κυριακή τους πήγαινε στο βραχώδες κτήμα του για εκβραχισμούς και τέτοια.

 Μας είχε καλέσει μια μέρα και  τον περιμέναμε εκεί. Εφτασε με τη ‘Μερσεντέ’ του, της εποχής και άπο το εσωτερικό της οποίας βγήκαν εκτός απ αυτόν και οι δέκα πακιστανοί. Δύο ή τρεις ήταν στο πορτμπαγκάζ!

Φρικάρισα.

-Φυσικό είναι το ξανθό τους;

-Όχι, μωρέ για να μην δίνουν στόχο.

Εκείνη την εποχή οι μόνοι μαύροι, μαυρουδεροί, ήταν ο Γεώργιος Μαύρος της Οικουμενικής Κυβέρνησης (αυτός που έλεγε ‘Δεν είναι δυνατόν’ και έστριβε το κουμπί στο σακάκι του) και ο Θωμάς Μαύρος του Πανιωνίου (δεν την είχε κάνει για την ΑΕΚ –αυτή της β’ Εθνικής-ακόμη)

Επιασαν αμέσως δουλειά οι Πακιστανοί κι ο κυρ Γιώργος άρχισε να δίνει το τέμπο, όπως σαν στις γαλέρες.

Πλάκα είχε, που χρησιμοποιούσε καμιά δεκαριά λέξεις μόνο στην επικοινωνία του μαζί τους: Γες, νο, εδώ, εκεί, γκουτ, στοπ,

-Δεν χρειάζονται πάρα πάνω.

Ποός ξέρει τι φοβόταν

θάλαμος νοσηλείας

Γς said

11 Φεβρουαρίου, 2013 στις 16:04

Ούτε ωράριο, ούτε όριο αριθμού επισκεπτών τηρείται.

Στον Ερυθρό με εγκεφαλικό περιστατικό, που δόξα τω θεώ, γιατρεύτηκε.
Ένας πολύ μικρός θάλαμος με 6 κρεβάτια.

Και με το που φέρανε ένα αλβανό άρχισαν οι επισκέψεις. Δεν ήταν μόνο το πλήθος (νόμιζες ότι ερχόντουσαν με πούλμαν) αλλά μίλαγαν δυνατά (και αλβανικά, που δεν μπορούσα να προβλέψω τη ροη της λογοκαλασνικοφωνίας τους).

Προφανώς έλεγαν για τα νέα τους μια και συναντηθήκαν εκεί πάνω από τα πάσχοντα κεφαλάκια μας. Νύχτα μέρα. Μμερικοί παρέμεναν και συνεχώς εκεί. Ετσι με τον τσαμπουκά τους.

Τα είχα παίξει μέχρι που η γυναίκα μου το έψαξε και με πήγαν σε άδειο δίκλινο, που το δικαιούμουν (!) και συνήλθα. Διαφορετικά πολύ αμφιβάλω αν θα είχα καν επιβιώσει.

Μια άλλη φορά στο Σισμανόγλειο, στο θάλαμο βραχείας νοσηλείας με καρδιολογικό επεισόδιο έφεραν στις 2 τη νύχτα κάποιον μαζί με όλο του το σόι.

Ξύπνησα από τις αγριοφωνάρες ενός. Τον παρακάλεσα να σταματήσει. Μου απάντησε προκλητικά.

Και πετάγομαι σφαίρα να τον πνίξω τον φούστη, παίρνοντας σβάρνα τα στατώ με τους ορούς που είχα ξεχάσει ότι μου είχαν βάλει.

Αντε μετά να εξηγήσεις στους ξένους τι είναι θάλαμος νοσηλείας στο Μπουρδελιστάν