Ζεστά ψωμάκια

Γς είπε

26 Δεκεμβρίου, 2012 στις 21:42

49:
>Μανόλια σίγουρα θα είναι και όνομα.
Είναι όμως κι ένας συμπαθητικός φούρνος στους 11 δρόμους στο West Village του Μανχάταν.
Αν δεν τον ξέρετε, δεν πειράζει.
Σκεφτείτε που είχαν πάει πρωί πρωί ο Νίκολσον κι η δικιά του για τα 
ζεστά ψωμάκια στο φινάλε του As good as it gets

Το φωτοτυπικό

Ένα φωτοτυπικό είχε τότε η σχολή και σ αυτό φωτοτυπούσαμε τα θέματα των εξετάσεων

Με όλες βέβαια τις προφυλάξεις για να μην διαρρεύσουν στους φοιτητές.  Οι οποίοι όμως πήγαιναν μετά  και φωτοτυπούσαν το πρότυπο που κατά κανόνα ξεχνάγαμε στο μηχάνημα 

  

Είχαμε κι έναν θεούσο ανάμεσά μας  και δεν ξέραμε ποιος είναι.

Μας είχε ταράξει το χαρτί με τα κοντάκια και τους βιους αγίων που κοπιάριζε στα μουλωχτά.

Και πάει μια μέρα ο μεγάλος να βγάλει κάτι και βρίσκει το ξεχασμένο πρότυπο:

“Ενας είναι ο Κύριος, δεύτερη είναι η Παναγία.Τρεις είναι οι Παρθένες”

 -Τι είναι αυτά; Ποιες είναι αυτές οι τρεις παρθένες;

-Η μία πρέπει να είναι η κόρη μου. Του λέω σοβαρά σοβαρά.

Είχε γεννηθεί μόλις πριν δυο μέρες και ήταν ακόμη στο Λητώ.

Το μαιευτήριο.

Οδός Αγχέσμου

  

Γς είπε

22 Δεκεμβρίου, 2013 στις 10:57

>η ελαφρώς κακέμφατη οδός Αγχέσμου δεν είναι άλλη από τη σημερινή Βουκουρεστίου.

Διαβάζω στην Livepedia για το “κακέμφατος:

>που προξενεί κακή εντύπωση, ο αισχρός, ο άσεμνος

Και είναι τόσο κυριλέ δρόμος σήμερα.

Κι ανεβαίνοντας απ την Ακαδημίας κατά τις 2 το πρωί ο νεαρός Γς βλέπει μια δεσποινίδα να διαπληκτίζεται στη γωνία με την Βουκουρεστίου μ ένα ύποπτο υποκείμενο.
Γκαγκάν, σταματάει και κατεβαίνει απ το αυτοκίνητο:

-Σιγά ρε! Τι τρέχει δεσποινίς;
-Μου ζήτησε @ώλο κι εγώ του είπα να πάει στη Συγγρού.

:(

Doctor Zhivago - Lara's Theme

Γς είπε

1 Μαρτίου, 2013 στις 14:44

38:
> Πρωϊ πρωϊ οι κόρες μου, ολόκληρες μουλάρες πλέον.

Όχι τέτοιους χαρακτηρισμούς για τις δεσποινίδες κορούλες σου!

Ο μεσαίος μου συνήθιζε να λέει έτσι την μικρή του αδελφή.

Κλάμα μια μέρα έρχεται και την παίρνω αγκαλιά.
-Ο Νίκος με λέει Μουλάρα. Κλαψ κλάψ και λάκριμε
-Όχι, μωρό μου, Λάρα μου. (Ηταν και ο δόκτωρ Ζιβάγκο τότε και το Λάρα’ς θεμ)
-Σώπα μωρό μου, Λάρα μου, Λάρα μου, Λάρα μουΛάρα μουλάρα Μουλάρα Μουλάρα …
Και πετάχτηκε όλο αγριάδα. Και φτου κι απ την αρχή κλάμα και δάκρυα.
Εκείνα τα διαμαντάκια στα κοριτσίστικα ματάκια των θυγατέρων μας στα 3-4 τους χρόνια.

Και μια άλλη φορά πολύ πιο μικρή την είχα αγκαλίτσα και :

-Ένα αρνάκι πουλώ, ποιος τα αγοράζει;

 Και μου απαντάει :

-Εγώ! Και αρχίζει τα γέλια με το χωρατό της. Και ήθελε να το ξανακάνουμε, και ξανά και ξανά.

 –Ελα μπαμπά πάλι!.

Ποιος εγώ; Χαζομπαμπάς;

Ο Ναύαρχος ε.α.

Γς είπε

21 Δεκεμβρίου, 2013 στις 13:56

14:
>Ο Εθνικός Κήπος ήταν κάποτε Βασιλικός κι τέτοιος θα γίνει πάλι, μόνο που τώρα έχουμε καμμιά τρακοσαριά “βασιλικές” οικογένειες αντί για μία.

Ο Γς πάλι (ως συνοδός) σε νοσοκομείο (Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) χτες, προσπαθούσε με αστειάκια να ξορκίσει το κακό.

Αυτή την φορά ήταν ο απόστρατος ναύαρχος(;) που θυμόταν τους βασιλιάδες που μετέφερε το Πολεμικό Ναυτικό στην Κέρκυρα. 

-Ωραία χρόνια και τότε το Πολεμικό Ναυτικό ήταν Βασιλικό Ναυτικό.

-Κι ο Βασιλικός κήπος. Του λέω.
-Βέβαια όχι Εθνικός. Κι η Βασιλική Χωροφυλακή.
-Κι η Βασιλική Αεροπορία.
-Βέβαια, όχι Πολεμική Αεροπορία.
-Κι ο Βασιλικός Πολτός.
-Βέβαια.. Αϊ στο διάολο ρε…

Ο Σάντα Κάκτος

1969. Τατόϊ.

Και κάποιος από τους πολύ μεγάλους είχε την ιδέα στη γιορτή για τα παιδιά του προσωπικού της Σχολής Ικάρων ο Αϊ Βασίλης με τα δώρα τους να έρθει απ τον ουρανό με ελικόπτερο.

Κι ήταν ο Γς (Κάκτος) που θα παρίστανε τον Αγιο. Είχαμε κάνει και κάτι  πρόβες και τα  πάντα έβαινον καλώς.

Μέχρι που έφτασε η ημέρα της γιορτής. Που δεν ήρθε μόνη όμως αλλά  μαζί με μια ξαφνική επιδείνωση του καιρού και κάτι αέρηδες με τέρμα μποφόρ.

Και δεν είχαμε τότε Σούπερ Πούμα. Ελα όμως που ο πολύ μεγάλος είχε μουλαρώσει. Περίμενε ένα μικρό παράθυρο του καιρού για να βάλουμε μπρός. Αλλωστε ήταν μια αποστολή λίγων λεπτών.

Και έγινε. Μόλις όμως άφησε την πίστα το ελικόπτερο οι αέρηδες το πήραν και το σήκωσαν. Το πήγαν προς το ρέμα της Χελιδονούς, όπου κι άρχισε να κλυδωνίζεται και να ψιλο περιστρέφεται. Και να κάτι σφαλιάρες από τους ανέμους. Μια προς το Μενίδι και μια προς την Κάτω Κηφισιά.

Ο πιλότος να τα έχει χρειαστεί και ο Αγιος (Γς) να κατουριέται, ουπς, να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που πέρασε την οντισιόν που είχε γίνει για την επιλογή του Αγιου Βασίλη.

Κάποτε όμως τα κατάφερε και το προσγείωσε μπρος στη σχολή. Φωνές, χαρούλες και τραγούδια τα πιτσιρίκια για τον κατακίτρινο Αϊ Βασίλη που κατέβηκε με τα δώρα τους στο τσουβάλι του.

Τους έδωσε τα δώρα και μετά τους είπε να πάει να δει μήπως είχε ξεχάσει τίποτα. Και τράβηξε ντουγρού για πιπί του, καθ ότι κόντευε να … απ την τρομάρα του.

Και ήταν κι ένας μπόμπιρας που με είχε πάρει από πίσω:

-Σμηνία! Μπορώ ν αλλάξω το δώρο μου;

Είχε παρακολουθήσει κάποια πρόβα ο μπαγάσας.

Το κλουβί και το (μπιπ)

Και είχε βάλει το σκυλί του σ ένα μεταλλικό κλουβί (καμιά σχέση με αυτό της φωτογραφίας) που είχε προσαρμόσει στο πίσω μέρος του τζιπ.

Ντάλα μεσημέρι και όση ώρα ήμασταν στην παραλία ακούγαμε τα γαβγίσματα του. Από περιέργεια πλησίασα φεύγοντας με το αυτοκίνητο και βλέπω τις μικρές τρύπες εξαερισμού και το κλειδωμένο λουκέτο.

Ηταν πιο πέρα αραχτός κάτω απ ένα δέντρο. Μας είδε και ήρθε.

-Τρέχει τίποτα;

-Όχι αλλά έχει βράσει το ζωντανό. Κι αυτό το λουκέτο; Αν συμβεί κάτι …

Σταμάτησα. Μας είχε γράψει κανονικά και επιδεικτικά και είχε ξαναπάει κάτω απ το δέντρο.

Και σιγά μην τον άφηνα έτσι. Συνεχίζω με το αυτοκίνητο και σταματάω ακριβώς δίπλα του.

-Να που μένει εκείνο το καθίκι που σου έλεγα. Και κάνω δήθεν ότι δείχνω στην κυρά τα σπίτια στο βάθος πίσω του.

-Ο τέτοιος, ο $&^&*, ο %#(#, ο ^%$^_), το @@@@όπανο!

Έσφιγγε τα δόντια. Το ένοιωθα ότι θα μου ορμήσει .

-Ου να μου χαθεί ο μπινές!

Και την έκανα με ελαφρά πατηματάκια στο γκάζι…

Coca-Cola

Γς είπε

7 Δεκεμβρίου, 2013 στις 17:37

62:
>αχνορίχτης [ ] ο παπούς που είχε πάρκινσον!

Τον είχα κεράσει μια Κοκα Κόλα και προσπαθούσε να βάλει το καλαμάκι να την πιει.
Απ το Πάρκινσον όμως πηγαινοερχόταν το χέρι του σαν πολυβόλο αλλά το καλαμάκι δεν πετύχαινε το στόχο-τρύπα.

Τι Κόκα κόλα είναι; Η κόρη μου.
- Coca-Cola zero
-Τι zero; -5, -10 κι όλο κατεβαίνει

Το Ντας 80

Το ιστορικό Boeing 367-80 ή απλώς “Ντάς 80” πάνω απ το ακρωτήριο Olympic  κοντά στο Σηάτλ το 1954.

Συνταξιοδοτημένο πιά είναι από το 1979 στο Smithsonian Air and Space Museum.

Και ξαφνικά σήμερα, πριν λίγο, τι βλέπω στο Face Book;

Μέγας είσαι κύριε!

Τα ραδίκια

Η φίλη μας η Ρούλα Β. σε μια ανάρτηση με την υπέροχη παραπάνω φωτογραφία στο Face Book μας υπενθύμισε απόψε τα μεσάνυχτα ότι απόμειναν 11 μέρες για τα Χριστούγεννα.

>και βλέπω την επιφάνεια του νερού από κάτω.

Να είναι καλά.

Να ξεχνάμε χρονιάρες μέρες ότι θα δούμε και τα ραδίκια από κάτω. Ανάποδα

Suckcess story

ς είπε

16 Ιουνίου, 2013 στις 09:26

Πολύ ωραία πάλι χτες στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Τουλάχιστον περπατάμε λίγο. Εννοώ από το μακρινό σημείο που μπορούμε να παρκάρουμε. Ωραία τα ιστορικά ακούσματα από τα μεγάφωνα. Του τρίτου λ.χ. του Χατζιδάκι που πέθανε σαν χτες.
Μοιράζανε και την Εφημερίδα των Απεργών στα ΜΜΕ.
Με επικεφαλίδα Succ…ERT story. Εντάξει παραπέμπει στο Success story του Σαμαρά.
-Αλλά το Succ; Με ρώτησε η κυρά.
-Ξέρω εγώ. Της είπα. Ισως επειδή τον ήπιαμε (suck)  γενικώς 

Fly-Fi

Γς είπε

13 Δεκεμβρίου, 2013 στις 04:38

15 @ Alexis
>Ο Εθνικόφρων τι έγινε ρε παιδιά;

Πράγματι έχει εξαφανιστεί ο φίλος μας ο Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου.

Ελπίζω να είναι καλά εις το “στερούμενον Διαδικτύου ερημητήριόν” του.

Τον ζηλεύω, αν όντως υπάρχει τέτοιο ερημητήριο.

Μου πήρε κάποτε πολύ καιρό να καταλάβω ότι ήταν η απόσταση αυτό που με έκανε να αλλάξω σύντροφο. 4 χιλιόμετρα, ιερά οδός, ποτάμι, σε μερικά λεπτά τα μεσάνυχτα που αποφάσιζα ν αφήσω τους υπολογιστές μου και να πάω για ύπνο.

30 χιλιόμετρα η άλλη διαδρομή από τον τότε παλιόδρομο της προ Αττικής οδού, που διαρκούσε πολύ ώρα.

Αυτή η απόσταση ήταν το φάρμακό μου. Ηταν η μόνη στιγμή που έμενα μόνος με τον εαυτό μου. Καθάριζα το μυαλουδάκι μου. Εβαζα κάποια τάξη.

Άλλο να θέλεις και άλλο να μην μπορείς να κάνεις διαφορετικά.

Όπως το αεροπλάνο. Θέλεις δεν θέλεις, θα ασχοληθείς με τον εαυτό σου, με τα προβλήματά σου,  με τα πλάνα σου, μέσα στα αεροπλάνα σου.

Ναι, ήταν η πτήση ένα “στερούμενον Διαδικτύου ερημητήριόν”.

Και ξαφνικά σκάει το τσάμπα Fly-Fi γμτ ατυχία μου.

ΚΑΤς

Γς είπε

7 Δεκεμβρίου, 2013 στις 17:06

60:
Πήρατε και απουσίες ε:

 [ο Γς ξενύχτισε για δεύτερη νύχτα  χτες σε θάλαμο του ΚΑΤ, κοντά σε δικό του πρόσωπο.]

Και που λες, σιγά μην τους άφηνα έτσι.
Παραπονιόταν ο άλλος για τι το κρεβάτι της γυναίκας του δεν ήταν όπως θα ήθελε.
-Καλά και γιατί δεν ειδοποίησες ότι θα έρθετε;
-Πότε να ειδοποιήσω. Πεντέμισι το πρωί;
-Από βραδύς.
-Μα το πρωί γλίστρησε και έσπασε το χέρι της η γυναίκα μου.
-Και λοιπόν; Επρεπε να ειδοποιήσεις από βραδύς. Πάει και τελείωσε.

Δεν πρόλαβε να μου απαντήσει.
-Κι από πού ήρθατε;
-Απ την Παλλήνη.
-Α, ναι. Πίσω σας ερχόμαστε εμείς απ τη Ραφήνα.
-Γιατί πίσω μας;
-Δεν ήξερα το δρόμο, μες το σκοτάδι.
-Και που το ξέρατε ότι ερχόμουν στο ΚΑΤ;
-Ε, τι δουλειά κάνουμε τώρα;

Σίγουρα ακόμα θα σκέφτεται με ποιον τύπο είχε μπλέξει.

Ευθανασία

Η αρχοντούλα τσαγκάρη κοινοποίησε φωτογραφία από Giorgos Petrula.

Ευθανασία; Ε;

Και που λες καλή μου προχθές που ήμουν στο ΚΑΤ ήταν και μια παμπόνηρη γριούλα που το έπαιζε αφασία.

Ολο ωχ και ωχ ήταν αλλά μας δούλευε κανονικά. Πέταγε και τα κουφά της.

-Δεν μου λες, τώρα που πήγες μέσα άκουσες να λένε τίποτα για μένα;

-Πως σε λένε;

-Μπίλιου.

-Α, ναι Ευθανασία Μπίλιου.

-Όχι: Αικατερίνη Μπίλιου.

-Εγώ άκουσα να λένε κάτι για Ευθανασία και Μπίλιου.

Πεντέλη

Η αγάπη νταϊφά κοινοποίησε σύνδεσμο από Dina Chatzina.

7 ώρες πριν

χέσε ψηλά κι' αγνάντευε - στην κυριολεξία :)

Η πιο «ακραία» τουαλέτα του κόσμου

www.athensvoice.gr

Είναι στην Σιβηρία, σε ύψος 2,5 χιλιομέτρων

Εγώ φταίω τώρα με τέτοια θέματα που καταπιάνεσαι;

Ηταν η εποχή που δεν είχαν κάψει ακόμη την Πεντέλη και που είχαμε μία τουαλέτα στο σπίτι. Κατόπιν διπλασιάστηκε το σπίτι και έχουμε  δύο. Κάψανε και την Πεντέλη. Ασχετο.

Ξυπνάω λοιπόν ένα πρωί και πάω προς WC. Αλλά με είχε προλάβει η άλλη.

Τι να κάνω λοιπόν. Βουτάω το αυτοκίνητο και τραβάω ντουγρού διασταύρωση με Μαραθώνος, Καλλιτεχνούπολη και συνεχίζω ανηφόρες μέχρι πάνω στην Πεντέλη (που δεν την είχαν κάψει ακόμη).

Πιάτο κάτω ο Ευβοϊκός και ένας ήλιος που ανέτελλε τον γέμιζε χρυσάφι

Το Δαφνί

Δρομοκαΐτιο ε;

Που είναι απέναντι σχεδόν απ το άλλο τρελάδικο. Το Δαφνί.

Κάποτε που πήγαινα με μια δικιά μου για να δει  μια συγγενή της εκεί, έπιανα κουβέντα με τροφίμους του ιδρύματος.

Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση πόσο τετρακόσια τα είχαν πολλοί απ αυτούς εκεί στο Δρομοκαΐτιο.

Αλήθεια, ισχύουν ακόμη εκείνα τα μέτρα με τα οποία ήταν εύκολος ο εγκλεισμός εκεί κάποιου από τους οικείους του; Για περιουσιακά και τέτοια.

Είχα γνωρίσει δυο τρεις τέτοιες περιπτώσεις που έκαναν μπαμ.

Τέλος πάντων. Φρόντιζα να έχω μαζί μου κούτες τσιγάρα κι αρκετές δραχμούλες.

Κι η πλακούλα τώρα:

Κάναμε κάτι κοπάνες ξεγυρισμένες με μια συνάδελφο για κάνα ουζάκι και ότι άλλο ήθελε προκύψει κατά μήκος της Ιεράς Οδού μέχρι το πέρας αυτής κι ακόμα πάρα πέρα.

Σε κάποια λοιπόν επιστροφή είπαμε να περάσουμε και μέσα απ το “Δαφνί”.

Μπήκαμε απ τη μία είσοδο, πήραμε τη δόση μας και βγαίναμε από την άλλη.

Και σταματάω.

Και λέω στο φύλακα.

-Κύριε φύλακα θα μπορούσα να πάω καμιά βολτίτσα την κυρία που θέλει να βγει λίγο έξω;

Και πετάγετε σαν λάστιχο ο φύλακας.

Και βάζει τη χερούκλα του μέσα να μου πάρει τα κλειδιά απ τ αμάξι.

-Εντάξει κύριε μην κάνετε έτσι. Μια ερώτηση έκανα.

Κι ανοίγει την πόρτα και της λέει να κατεβεί αμέσως.

-Δεν πειράζει κορίτσι μου. Μια άλλη φορά θα σε πάω άτα.

Ακόμα δεν με έχει συγχωρήσει για τη λαχτάρα που πήρε...