Ο Σάθας

Γς said

12 Αυγούστου, 2014 at 08:16

Τον αναφέραμε κάμποσες φορές τον  Κωνσταντίνο Σάθα εδώ.  Από τους επιφανέστερους Έλληνες ιστορικούς της νεότερης Ελλάδας  και από τους πρωτοπόρους των νεοελληνικών ερευνών.

Τον θυμήθηκα σήμερα 12 Αυγούστου με τις Περσίδες. Τα πεφταστέρια που μας επισκέπτονται αυτήν την νύχτα κάθε χρόνο. Τα απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες και καίγονται μέσα σε δευτερόλεπτα. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό Περσέα.

Κι ήταν το 1997, μια Αυγουστιάτικη νύχτα που πήγαμε να απολαύσουμε το φαινόμενο. Ηταν η χρονιά της ομαδικής αυτοκτονίας, πριν μερικούς μήνες, της ομάδας Heaven's Gate για να τηλεμεταφερθούν σε ένα διαστημόπλοιο που πίστευαν ότι ακολουθούσε τον κομήτη Hale–Bopp…

Και ψάχνοντας ένα ήσυχο μέρος με ελάχιστο φωτισμό καταλήξαμε με την κόρη μου και τις φιλενάδες της στο λιμανάκι κοντά στις δυο μικρές σήραγγες  μετά τη Βάρκιζα και πριν από την Αγία Μαρίνα, στην παραλιακή λεωφόρο Αθηνών-Σουνίου, την  Λουμπάρδα ή  τρύπα του Καραμανλή .

Στρώσαμε κουβερτούλες στην άμμο και ξαπλώσαμε κοιτάζοντας τις Περσίδες στον Ουρανό.

Ανάλογα με το μέγεθος, την κατεύθυνση και την διάρκεια της πτώσης ήταν και οι επευφημίες του κόσμου γύρω μας.

Και φυσικά ο φωνακλάς, χωρατατζής Κάκτος-Γς πρωτοστατούσε.

Και όταν έπεσε ένα μεγάλο καλοζυγισμένο, χορταστικό πεφταστέρι, δεν άντεξα:

-Τι είναι αυτό; Σαν γαλακτομπούρεκο είναι!

Γέλια, χαμός από τους γύρο μας. Και εδώ μπαίνει ο ιστορικός:

-Σαν γαλακτομπούρεκο του Σάθα! Συμπλήρωσε κάποιος, προφανώς γείτονάς μας.

Ηταν για τον Σάθα και το περίφημο γαλακτοζαχαροπλαστείο του, απέναντι στου Δεληολάνη στο Παγκράτι.

Το καλύτερο γαλακτομπούρεκο της εποχής [εντάξει της περιοχής]

Rhode Island

Γς said

11 Αυγούστου, 2014 at 22:11

Ροδάκινο, που δεν είναι απ την βενετσιάνικη ρόδα, ούτε από τα ρόδα τα μυρωμένα. Είναι όπως λέει ο Σαραντάκος από το duracina (ίσως επειδή καλλιεργούνταν στο Δυρράχιο), και πέρασαν στα ελληνικά ως δοράκινα και μετά ροδάκινα.

Με τούτο και με τα άλλο θυμήθηκα τη Ρόδο και για το Τριαντάφυλλο που έλεγα σ ένα ζευγάρι Αμερικανών για την ονομασία της νήσου.

Και για το Καστελόριζο μιλήσαμε και τους εξήγησα ότι δεν υπάρχει όριζα στην ονομασία του, αλλά κόκκινο χρώμα Castello Rosso και τέτοια.

Τελικά καλά τα πήγα. Κι επειδή τέθηκε θέμα τράμπας της Ρόδου με κάποια Πολιτεία των ΗΠΑ τους καράφλιασα όταν αντί για Τέξας, ΝΥ, Αρκανσο που έλεγαν τους πρότεινα το Ρόντ Αϊλαντ! Η πολιτεία της νήσου Ρόδου.

Αμ δε, δεν είναι Ρόδος μου είπαν. Είναι το Κόκκινο νησί. Από τους πρώτους κατοίκους της, τους Ολλανδούς: “Red Island” (Roodt Eylant).

Φτου! Γμτ.

Ο χαρτούλης

Γς said

11 Αυγούστου, 2014 at 05:42

Τον κοίταξα λίγο τον χαρτούλη.

Ο ελαιώνας και η κατάντια του σήμερα! Το μεγάλο έγκλημα.

Βλέπω και τα σημεία που υπήρχαν ακόμα υπολείμματα του τείχους του Χασεκί στην Ιερά Οδό Λαχαναγορά (Πετράλωνα μεριά, Βάραθρο κλπ).

Βλέπω και μια “Εναέριο Σχολή Αγίου Σάββα” (ασύρματος της Ναυτικής Βάσης), λίγο πριν την σημερινή οδό Μαρκόνι στην Ιερά οδό. Είναι εκεί που θα γίνει το Τζαμί.

Και φυσικά δεν υπήρχε ακόμη η Γεωπονική Σχολή στο αγρόκτημα του Βοεβόδα Χασεκή.

Βλέπω όμως ότι υπήρχαν δύο πάροδοι. Την μία την έχω αναρτήσει εδώ:

Και την άλλη που υπήρχε από τότε, την μπέρδεψε με την πρώτη μια φιλενάδα μου κάποτε.

Ου μοιχεύσεις

Γς said

10 Αυγούστου, 2014 at 20:48

49:
>ου μοιχεύσεις.

Οταν οι άλλοι στο δημοτικό προσπαθούσαν να καταλάβουν τι σημαίνει “ου μοιχεύσεις” ο Κάκτος-Γς είχε ήδη σχηματίσει τον μνημονικό ορθογραφικό κανόνα:
Μοιχεία,“Ο” + “Ι”. Με όμικρον και γιώτα [που μπαίνει στο όμικρον]. 

;)

Η Ιατρική

Γς said

7 Αυγούστου, 2014 at 04:13

Θα διαγράψουν λέει τους αιώνιους φοιτητές απ τα Πανεπιστήμια.

Μαύρο φίδι που μας έφαγε!

Πάνω που ήμουν έτοιμος να συνεχίσω την Ιατρική [μετά 40 χρόνια] θα μου στερήσουν αυτήν την δυνατότητα.
Διαμαρτύρομαι.

Κι έχω και το GPS που όπως σας είπα, το ρωτάω “που είμαι;” και μου απαντάει στη ψύχρα: “Είσαι με το ένα πόδι στον τάφο”!

Η σαρανταποδαρούσα

Γς said

4 Αυγούστου, 2014 at 11:25

> Πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια που ήμουν μικρός, θυμάμαι ότι η μητέρα μου διηγόταν μια ιστορία για μια γυναίκα που παραπονιόταν για πονοκεφάλους

Πριν από 65τόσα χρόνια θυμάμαι την ίδια την μητέρα μου σε μια ανάλογη εντομολογική περίπτωση-επίθεση:

Μιλούσε με μια φιλενάδα της ακουμπώντας σε ένα δέντρο πολυσύχναστου κεντρικού δρόμου, όταν ξαφνικά μια σαρανταποδαρούσα μπήκε στην πλάτη της.

Και την βλέπω να ξεγυμνώνεται αστραπιαία μπρος τους τυχερούς Αθηναίους που είδαν ξαφνικά μια 25άρα να στριγκλίζει από τρόμο φορώντας μόνο το εσώρουχό της.

Και δεν κατάλαβε γιατί δεν ξεπέρασε ποτέ αυτόν τον τρόμο [η ντροπή στα μάτια του ινοσεντ Γς]

Το GPS

Γς said

4 Αυγούστου, 2014 at 11:45

33:
>από αύριο για ένα μήνα θα με στερηθείτε

Εγώ από τώρα άρχισα να έχω συμπτώματα στέρησης

Α, συμ-πτώματα και θυμήθηκα ότι ξέχασα να σου απαντήσω στις ερωτήσεις σου για το GPS.

Τι να σου πω; Είμαι βαθιά απογοητευμένος.
Το ρωτάω “που είμαι;” και μου απαντάει σταθερά:
“Είσαι με το ένα πόδι στον τάφο”

Ο Ιπτάμενος Δίσκος

Γς said

20 Αυγούστου, 2012 at 03:13

Ωρες είναι τώρα ν αρχίσουν οι παλιοσειρές να λένε ιστορίες απ το στρατο. 

Μια μικρή όμως σχετική με σκοπιά; 

εκέμβρης 1968. Αεροπορία. Πρώτη μου σκοπιά στον Αραξο. Βροχή και παγωνιά, 2 το βράδυ. Και ξαφνικά στο σκοτάδι κάνει την εμφάνισή του ένας μεγάλος Ιπτάμενος Δίσκος! Ερχόταν προς το μέρος μου. Πάγωσα, με έπιασε τρόμος. 

–Να μαλάκα που δεν πίστευες ότι υπάρχουν ΑΤΙΑ! Ψυχραιμία. Θα κατέβουν, ίσως πιάσουμε και κουβέντα. Ηρεμα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ο,τι είναι να γίνει, ας γίνει. 

Κι απάνω που είχα ανακτήσει την ψυχραιμία μου, βάζω τα γέλια! Το UFO είχε πλησιάσει, αλλά είχε αρχίσει και να ανεβαίνει. Ηταν ένα τεράστιο μετεωρολογικό μπαλόνι με τα φωτάκια του, που μόλις είχαν αφήσει από το αεροδρόμιο της βάσης!

Com a camisa do Leônico

Leonicos said

20 Ιουλίου, 2014 at 09:47

>Φυσικά αδιάβαστος. Ενώ ο Γς τα διαβάζει πρώτα. Γι’ αυτό όλοι τον θεωρούν καλύτερο από μένα. Ακόμα και η γυναίκα μου, επειδή δεν τον ξέρει.

Είσαι σίγουρος;

Η Σωτήρης

Γς said

20 Ιουλίου, 2014 at 10:01

>και τις φάρσες που του έκαναν στη φιλολογική παρέα

-Σωτήρης, ντου γιου γουόντ το μπη μάι γκέρλ;

Βρήκε τον άνθρωπο (Κάκτο) να ρωτήσει ο Γιουγκοσλάβος ανθρωπολόγος για το πως λένε την όμορφη Ελληνίδα αρχαιολόγο 

Το τηλεκοντρόλ

Γς said

22 Ιουλίου, 2014 at 04:49

Τώρα εγώ κατά λάθος βρίσκομαι εδώ.

Μια χαρά ήμουν στον κόσμο μου, τον ονειρεμένο. Δεν θυμάμαι τι όνειρο έβλεπα, αλλά πρέπει να την είχα καταβρει.
Μέχρι που ποιος ξέρει πως με το χέρι, τον ώμο, το πηγούνι πάτησα το τηλεκοντρόλ που κοιμόταν κι αυτό κάπου δίπλα μου στα σεντόνια.
Κι άρχισε να φωνάζει η σαραντάρα Τιβί μου απέναντι.
Και να πεις ότι ξύπνησα; Δεν ξέρω για πόση ώρα είχε εισβάλει στα όνειρά μου μέχρι να μου τα χαλάσει και να ξυπνήσω. Πήγα προς τα ιδιαίτερα ενδιαιτήματα της γυναικός μου, όπου κι εκεί μονίμως μια άλλη σαραντάρα είναι μονίμως ξεχασμένη ανοιχτή τέτοιες ώρες [αλλά που μόλις ακούγεται].
Είμαστε τελικά μια πολύ τηλεοπτικόπληκτη οικογένεια [ο καλύτερος πελάτης της Digea απ τον Υμηττό, που δεν μας καταγράφει κι η RBG ονείρων].

Και θυμήθηκα που κάποτε σαν να έβλεπα και σκηνές από τα όνειρα προσεχώς:
“Τη Δευτέρα ο Κάκτος σε νέες περιπέτειες”

Καλημέρα

Ξενοδοχείο ΑΛΣ

Κάρυστος απόγευμα και στην παραλία ένα καλαίσθητο κιόσκι με πανέμορφο περιεχόμενο.

-Τι πουλάτε εσείς;

-Πληροφορίες.

-Μισό κιλό πληροφορίες, λοιπόν.

Γελάκια.

-Κι εγώ θέλω. Εν α κιλό!

Γυρίζω να τον δω και είπα να δώσω τόπο στην οργή, που μου την έσπασε.

-Αλς, του λέω. Και του δείχνω το ξενοδοχείο πίσω του.

-Αλς. Ο Ομηρικός γιαλός.

-Του Μπαμπινιώτη, μου λέει.

-Ναι.

Και την κάνω με ελαφριά πηδηματάκια που πήρε θάρρος, τώρα που με ρούμπωσε.  

Το αγγούρι

Γς said

30 Ιουλίου, 2014 at 15:53

65:
>Στὴν ἰταλικὴ γλῶσσα ὑπάρχει μιὰ τρομερὴ σύγχιση μὲ τὸ καρπούζ, τὸ πεπόνι καὶ τὸ ἀγγούρι

Και μας είχε ζαλίσει το 60 η Ελένη η Βλάχου με τις ανταποκρίσεις της από τους Ολυμπιακούς της Ρώμης.
Οπου πήγαινε “αγγούρι” της λέγανε.

[Αουγγούρι-συγχαρητήρια για τον Ολυμπιονίκη διάδοχο Κωνσταντίνο. Εκείνον της Βουγιουκλάκης. Γιου νόου]

Η Φιλιππινέζα

Ηλεφούφουτος said

30 Ιουλίου, 2014 at 17:14

> Μόνο σε εκλεχτά μανάβικα όπως αυτό της Καθημερινής:

“Η κ. Αλεξίου δήλωσε μόλις ανέβηκε επί σκηνής πως «είμαστε όλοι καθαρίστριες» – η ασυμφωνία του γένους του «όλοι» με τις «καθαρίστριες» δείχνει πως μπροστά στις ανάγκες του αγώνα, η γλώσσα υποκλίνεται ακόμη κι όταν τρώει σφαλιάρες.”

Εντάξει για τον αγώνα των καθαριστριών ήτανε.
Αφορούσε όλους, άνδρες και γυναίκες.

Φορούσε κι ένα γάντι καθαρίστριας επί τούτου.

Και θυμήθηκα σε ένα σεμινάριο στην Ιατρική ο Κώστας Κριμπάς απεκάλεσε μια συνάδελφο. φιλικά, Φιλιππινέζα [δεν ξέρω ποιας παράταξης].

Εμφανίστηκε λοιπόν κι αυτή ντυμένη Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός με όλα τα ντεσού της, φόρμα, καπέλο, ποδίτσα γιακαδάκι και ένα εντυπωσιακό ξεσκονιστήρι που έκλεψε όλη την παράσταση, ουπς, την ομιλία της.

Το ξυλάγγουρο

Alexis said

30 Ιουλίου, 2014 at 18:41

#0: “γριά το μεσοχείμωνο ξυλάγγουρο ζητούσε” την ξέρω εγώ την παροιμία, αγνοώ όμως τι ακριβώς είναι το ξυλάγγουρο.

Ποικιλία πεπονιού [κι ας μοιάζει με αγγούρι], το αντζούρι.
[της παροιμίας δεν ξέρω, αλλά υπόθετο, ούπς, υποθέτω]

Εcballium elaterium

Γς said

31 Ιουλίου, 2014 at 00:33

152:

Οσοι δεν έζησαν την περιπέτεια της πικραγγουριάςστις αρχές της δεκαετίας του 50 δεν ξέρουν τι είναι λαϊκή υστερία.

Θυμάμαι ότι εξαφανίστηκαν οι θάμνοι στους λόφους του Βύρωνα από στίφη Αθηναίων για της θεραπευτικές τους ιδιότητες, ιδίως κατά του καρκίνου.

Ολη η Ελλάδα είχε γεμίσει “καρκινοπαθείς” που θεραπεύτηκαν πίνοντας πικρό αφέψημα από ρίζες πικραγγουριάς.

Και δεν ήταν μόνο οι διάφοροι καρκίνοι. Ηταν το φάρμακο για πάσα νόσο.

Μεγαλύτερη μαλακία κι απ το νερό του Καματερού.

Και δεν ήταν που είχαν γεμίσει τα σπίτια της γειτονιάς με τσουβάλια ξεριζωμένες πικραγγουριές, ήταν που οι μανάδες μας προσπάθησαν να μας δώσουν και πεντάπικρο ζουμί από βρασμένες ρίζες για πρωινό.

Μα πόσα χρόνια πάνε που η κυρά μου με τη φίλη της τη Μαρίνα έφτιαχναν την φραπεδιά της Αννας Δρούζα από φύλλα ελιάς;

Η Δόκτωρ Φραγκεσάιν.

Αυτή ήταν που θα μου έπαιρνε αίμα κάθε μισή ώρα, πέντε έξι φορές, όσο θα διαρκούσε το γκλούκος τόλερανς τεστ, η καμπύλη ζαχάρεως δηλαδή. Ετσι μου την είπαν και έτσι αποδείχτηκε ότι ήταν.

Νεαρή μαύρη νοσοκόμα, που όπως κατάλαβα μάθαινε να κάνει αιμοληψίες στις φλέβες μου. Αποτέλεσμα τα μελανιασμένα μου μπράτσα.

Με βλέπει την άλλη μέρα ο Γουέσαν Λι στο πανεπιστήμιο και με ρωτάει τι είναι αυτά τα σημάδια.

Εκανα ότι ντράπηκα και του εκμυστηρεύτηκα ότι έκανα χρήση ουσιών και ως πρωτάρης ταλαιπώρησα τις φλέβες μου.

Εγινε έξαλλος.

-Ιτ γουίλ κιλ γιου! Έσκυψα το κεφάλι και άκουγα τις νουθεσίες του.

Και δεν ήταν ότι εμπιστευτικά είπα στους άλλους το καλαμπούρι που του έκανα. Ηταν κι αυτός που εμπιστευτικά τους είχε ανακοινώσει την εμπλοκή μου με τα ναρκωτικά.

Ετσι ήταν απόλαυση τις επόμενες μέρες όταν με πλησίαζε και εξέταζε με τρόπο τα σημάδια στα μπράτσα μου κάνοντας νόημα στους άλλους ότι όλα βαίνουν καλώς, οι οποίοι με τη σειρά τους με διαβεβαίωναν ότι και η κατάστασή του επίσης ομαλοποιείτο.

Το πεπόνι

Γς said

30 Ιουλίου, 2014 at 16:08

Και ήταν Αύγουστος του 1949 [65 χρόνια πίσω!] στην κατασκήνωση του Δήμου Βύρωνα στην Πεντέλη.

Βράδυ και μετά το φαγητό μας έφεραν και μια φέτα [φετούλα] πεπόνι. Την φάγαμε και μετά ριχτήκαμε στη φλούδα. Την κάναμε διαφανή…

Κι όλο λέγαμε να είχαμε κι άλλο. Μια φέτα πιο μεγάλη.
Σαν, σαν…

-Σαν το φεγγάρι! Είπε ο Κάκτος.
Κι όλοι κοίταξαν στον ουρανό, το χορταστικό μισοφέγγαρο ;)

Πάρ’τα, μωρή άρρωστη!

Γς said

28 Ιουλίου, 2014 at 19:32

124:

>με το επιφώνημα «πάρ’τα, μωρή άρρωστη!»

Ταύτα λαβείν, μωρή νοσούσα.

Και περίμενα κάποιον στην είσοδο της σχολής όταν βλέπω έναν νεαρό να μοιράζει κάτι διαφημιστικά στους φοιτητές. Να μοιράζει; Προσπαθούσε αλλά ντρεπόταν. Δίσταζε. Πρωτάρης.

Και να μια φοιτήτρια, την βλέπει, παίρνει βαθιά ανάσα και της απλώνει το χέρι του με τα έντυπα.

Τον κοιτάζει απαξιωτικά εκείνη και κάνει έναν ελιγμό για να τον αποφύγει.

Αμάν το δόλιο,. Τραβήχτηκε πίσω κατακόκκινος, ντροπιασμένος.

-Ελα δω ρε! Τον αιφνιδίασα. Τον τέλειωσα.

-Ελα δω να σου δείξω πως πρέπει να τα πασάρεις.

-Επρεπε να της κάνεις έτσι. [ Η χειρονομία με τα δάχτυλα στα χείλια, που σημαίνει "Για έλα δω να σου πω"].

-Κι όταν έρθει της τα χώνεις λέγοντας:

"Πάρ’τα, μωρή άρρωστη!"

Τον έφτιαξα...