Πινακίδες

Κατάθεση πινακίδων στις εφορίες και ποτέ δεν φανταζόμουν τέτοια θυσία.

Να στερείται το αυτοκινητάκι του ο Έλληνας.

Και θυμήθηκα την εποχή εκείνη που άρχισαν οι τροχονόμοι να αφερούν τις πινακίδες για ψύλλου πήδημα.

Το τι παρακαλετό είχε πέσει δεν λέγεται.

-Σας παρακαλώ μην μου αφαιρείτε τις πινακίδες. Βάλτε μου περισσότερο πρόστιμο.

Δεν κατάφερναν όμως τίποτα. Ανάλγητα τα όργανα της τροχαίας κίνησης.

Στην περίπτωση του Κάκτου όμως, μόνο που δεν έκλαψαν.

Μπήκα ανάποδα σε ένα δρόμο στο Παγκράτι Χριστούγεννα του 75.

Και φτου! Επεσα με το NSU μου πάνω τους, που πήγαιναν κανονικά.

Κι αμέσως βγήκαν τα κατσαβίδια.

-Ρε παιδιά κρατήστε μου τις πινακίδες 20, 40 μέρες. Δύο μήνες, όσο θέλετε.

Τα χάσανε.

-Μην μου βάλετε όμως πρόστιμο. Δεν υπάρχει σάλιο. Κι είναι και χρονιάρες μέρες.

Και είχα χαμηλώσει και το κεφάλι έτοιμος να ξεσπάσω σε λυγμούς.

Ναι, ούτε τις πινακίδες μου πήραν, ούτε πρόστιμο μου έριξαν.

Μου είπαν και Χρόνια Πολλά και να προσέχω.

Βέβαια το έπαιξα έτσι έχοντας την  καβάντζα μου. Τον σκαραβαίο μου…

Κολιοί

-Κολιοί χοντρά! Εχω κολιοί χοντρά.

-Αμάν! Δεν είναι δυνατόν. Σκέφτηκα.

Και σκύβω από πάνω να τον δω.

Με είδε κι αυτός.

-Ελα να πάρεις κολιοί χοντρά.

Ο μοτοσυκλετιστής

Γς είπε

22 Μαρτίου, 2014 στις 04:56

2, 6:

>Ω γλυκύ μου έαρ.

Δεν είχα δει ότι το είχατε αναφέρει στο ποίημα της μητέρας σας.

Και πήγε ο νους μου εκεί.

Αλλά φευ, κι εκεί. Στα τρία αγγελούδια μας, που έφυγαν τέτοιες μέρες, όταν ερχόταν η Ανοιξη.

Συμπαθάτε με.

Πόνος.

Ηταν κι εκείνος ο νυχτερινός μοτοσυκλετιστής που μας ξυπνούσε 3-4 κάθε βράδυ.

Και είδα μια μάνα που σερνόταν ουρλιάζοντας από τον πόνο έξω απ την εκκλησία απέναντι. Και μια νεκροφόρα.

Και δεν μας ξύπνησε κανένας πια.

Οπως και στο άλλο ποίημα της μητέρας σας:

Ο μοτοσυκλετιστής.  Μαρίας  Κέντρου-Αγαθοπούλου  

Τι ν' απόγινε άραγε
Εκείνος ο θορυβοποιός
Της νύχτας
Καβάλα στο μηχανικό του ζώο
Να κραδαίνει την άσφαλτο
Χωρίς φρένο
Να παίζει ώρα ύπνου
Με τις φρένες μας
Εδώ μέσα
Στο σακατεμένο κρανίο

Προχτές το μεσονύχτι
Που κοίταζα απ' το παράθυρό μου
Το νέο φεγγάρι
Άκουσα θόρυβο παράξενο
Να 'ρχεται από ψηλά
Και μου φάνηκε πως τον είδα
Ένας άγγελος πάνω σε μοτοσυκλέτα
Να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού
Κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του
Να με κοιτάζει περίλυπος

Βγάλε μου σε παρακαλώ
Μια ωραία φωτογραφία
Να τη στείλω στο κορίτσι μου
Έτσι απάνω στη μοτοσυκλέτα μου
Με το ένα χέρι στο χειρόφρενο
Το άλλο να σιάζει τα σγουρά μαλλιά μου
Θέλω να φαίνεται καλά
Το καινούργιο μου πέτσινο
Το σιδερένιο μου κράνος
Να διακρίνεται προπάντων
Ο ίλιγγος στο πρόσωπό μου
Και κείνο του θανάτου 
Το αναπόφευκτο

Από τη συλλογή Θαλασσινό ημερολόγιο (1981)

Σύννεφα

Γς είπε

22 Μαρτίου, 2014 στις 02:47

>Περιμένω και τα δικά σας ποιήματα (γιατί όχι και δικά σας ποιήματα) σαν προσφορά στη σημερινή μέρα της ποίησης!

Κι ήταν ένας Κάκτος που σαν να έζησε πριν χιλιάδες χρόνια. Δεν τον θυμάμαι πια. Ούτε κι αυτά που έγραφε. Και που τα έλεγαν οι άλλοι… ποιήματα.

Εντάξει. Ωραία ποιήματα, τα έλεγαν.

Κι εγώ για πλάκα (λέμε τώρα) συχνά πυκνά, τα χτύπαγα σε μεμβράνη πολυγράφου και τα “εξέδιδα”.

Δεν έχω κρατήσει τίποτα. Μόνο τα φιλαράκια μου, κάτι παλιοί νταλκάδες και θειάδες.

Ας είναι. Με κράτησαν. Οταν πνιγόμουν στη τάξη την πειθαρχία την ομοιοκαταληξία.

Ηταν ελεύθερα. Ηταν ελευθερία.

Ηταν και τα άλλα ποιήματα που μας βάζανε οι δασκάλες. Στις γιορτές, στην 25^η Μαρτίου.

Κι ήταν μια τέτοια στιγμή που θυμάμαι, στο γυμνάσιο πια. Πάλι κάποια γιορτή.

Δηλαδή τι θυμάμαι;

Θυμάμαι που δεν έβλεπα την αυλή του σχολείου αλλά ψηλότερα τον ουρανό. Έναν καταγάλανο ουρανό με κάτι λευκά σύννεφα που είχαν σταματήσει και με κοίταζαν.

Δεν θυμάμαι τι είπα. Ηταν δικά μου, ήταν της στιγμής εκείνης. Πρέπει να ήταν όμορφα, αφού σταμάτησαν και τα σύννεφα να με ακούσουν. Αφού με χειροκροτούσαν (βαριά κουβέντα) τόση ώρα όλοι.

Δεν θυμάμαι λέξη. Πρέπει όμως να ήταν ποίημα.

Όχι. Δεν ήμουν Νάρκισσος τότε. Μετά έγινα. Όταν με έχασα.

Ο Κάκτος και το εξαφανισμένο Boeing της Malaysia Airlines

Είναι που η Ραφήνα είναι πιο κοντά στη Μαλακάσα παρά στη Μαλαισία . Διαφορετικά θα μπορούσα να τους τρελάνω με αυτήν τηνφωτογραφία που είχα ανεβάσει στο Panoramico πριν κάμποσο καιρό.

Κάτι έψαχνα στους χάρτες της Γκούγκλ στη γειτονιά μου όταν ξαφνικά βλέπω ένα αεροπλάνο στο λιμάνι.

Το είχε πιάσει ο δορυφόρος την ώρα που πήγαινε να προσγειωθεί στα Ελ Βενιζέλος στα Σπάτα. [δεν μοιαζει και με το εξαφανισμένο γμτ]

Κάτι τέτοιο πρέπιει να είναι κι η παρακάτω φωτό που κάνει το γύρω του κόσμου σήμερα (που δεν ξέρουμε που και πότε πάρθηκε)

Εικόνα από δορυφόρο που δημοσιεύει η Daily Mail δείχνει ένα αεροπλάνο να πετά πάνω από τη ζούγκλα. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το Tomnod, μια ιστοσελίδα μέσω της οποίας εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες προσπαθούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό του εξαφανισμένου αεροπλάνου! 

ΕΠΗΚ (ή κάπως έτσι)

Δεν θυμάμαι πως λεγόταν ακριβώς. Ας πούμε ΕΠΗΚ (εξηγώ πιο κάτω).

Μπαίνω λοιπόν στο ταχυδρομείο να πληρώσω κάποιο λογαριασμό και βλέπω δίπλα στο ταμείο να λέει:

“Διατίθενται ΕΠΗΚ ”

Αμάν, τι είναι αυτό και δεν το ξέρω.

Πληρώνω τον λογαριασμό,  παίρνω τα ρέστα μου και ρωτάω την ταμία:

-Εχετε ΕΠΗΚ;

-Ναι, βέβαια.

-Καλό;

-Τι καλό; …καλό!

-Θα πάρω!

-Πόσα θέλετε;

-Βάλτε μου μισό κιλό.

Ετσι έμαθα τι ήταν ΕΠΗΚ (ή κάπως έτσι)

Ηταν Επιστολές Πρώτης Ημέρας Κυκλοφορίας για τους φιλοτελιστές

Πρός Φιλιππησίους Επιστολής Παύλου το ανάγνωσμα

O Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τους Φιλίππους και ίδρυσε την πρώτη Χριστιανική Εκκλησία της Ευρώπης.

Τους έστειλε και μια επιστολή, την Επιστολή προς Φιλιππησίους, που είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης σην οποία  μεταξύ των άλλων τους λέει:

“Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε·”(Phil 4:8)

Και έπεσα πριν λίγο στο Radio Veritas Asia που εκπέμπει από τις  Φιλιππίνες.

Ε, Φίλιπποι Καβάλας και Φιλιππίνες του Ειρηνικού. Τι λογότυπο θα είχε ο σταθμός;

"ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά (Phil 4:8) - ταῦτα αναμεταδίδουμε στο Radio Veritas Asia"

Ακουα φρέσκα

Και λέγοντας για γέφυρες, γέφυρες στενές, άρχισα να απαγγέλω το ποιηματάκι.

Ακουα φρέσκα

Βίνο πούρο.

Φίκα  στρέτα

Κάτσο ντούρο.

Κάθε γέφυρα στενή και το ποιηματάκι.

Μέχρι που το έμαθε κι ο μικρός και με ξεκούραζε.

Κι όχι μόνο στις γέφυρες.

Μέχρι που φτάσαμε στο κάμπινγκ μας.

Κι ήταν και τέσσερεις γαλλίδες.

-Μπονζούρ.

-Σαβά μπιεν;

Και το μεσημέρι ο μικρός γύρναγε γύρω από τη σκηνή τους.

“Ακουα φρέσκα, βίνο πούρο. Φίκα στρέτα, κάτσο ντούρο”.

Ωχ! Σκέψου λέει να καταλαβαίνουν ιταλικά.

Πάω να τον μαζέψω κι τις ακούω να μιλάνε στη γλώσσα τους. Οι Ιταλίδες! 

Στενές Γέφυρες

Γς είπε

1 Φεβρουαρίου, 2014 στις 19:51

>Μάλλον ο Λούσιος είναι στενότερος

Κι οδηγώντας ανά την Ελλάδα παλιά θυμάμαι τα σήματα της τροχαίας.
Και ρώταγαν τα παιδιά “τι είναι αυτό;”

-Είναι το σήμα για την στενή γέφυρα.
-Μα όλες οι γέφυρες είναι στενές;
-Ναι στην Ελλάδα μόνο οι γέφυρες είναι στενές.

Και γκρίνιαζε η μάνα τους

Ψυγείο πάγου

Ψυγεία πάγου!
Πόσοι άραγε τα ξέρουν σήμερα;
Πριν εξήντα χρόνια η μάνα μου αμφιταλαντεύτηκε μεταξύ της αγοράς ενός οικοπέδου στη Λούτσα κι ενός ψυγείου πάγου.

Οικόπεδο στη Λούτσα δεν πήραμε 

C4I

Atheofobos είπε

15 Μαρτίου, 2014 στις 19:17

>Πράγματι είχε γοριλοειδή τριχοφυία

Και που να δείτε την δική μου. Στο στήθος.

Και "μετά" λένε, ανάβεις ένα τσιγάρο. Αυτό έκανα κι εγώ. Μερικές φορές όμως με τον αναπτήρα έβαζα φωτιά στις τρίχες του στήθους.

Χαμός! Λαχτάριζε η άλλη μέχρι να σβήσω την πυρκαγιά. Με το σεντόνι, άντε κουβέρτα.

Τριχοφυΐα και Κάκτος, Οκ.

Αλλά τριχοφυΐα και C4I; 

Εκείνο το ζέππελιν με τις πολλές κάμερες που κοίταζε πάνω από την Αθήνα κάθε ύποπτη κίνηση στους Ολυμπιακούς του 2004.

Περιστέρι, περιμένοντας ν ανάψει το κόκκινο, όταν πετάχτηκε ο άλλος από την ψησταριά να δει το ζέππελιν C4I, που περνούσε από πάνω.

Κοντό παντελονάκι, σαγιονάρες, κοιλίτσα ΑΜΣΤΕΛ και να κάτι τρίχες στα πόδια,

-Κύριος, πως εμφανίζεσαι έτσι στο  C4I;

-Γιατί;

-Με αυτές τις τρίχες;

Κοιτάζει πάνω το τα πάντα ορόν μπαλόνι, μετά τα πόδια του και tτην κάνει με ελαφριά πηδηματάκια.

Αλήθεια λέω. Ψάρωσε.

Mona Lisa

Γς είπε

14 Μαρτίου, 2014 στις 05:11

34:
Ο Κάκτος συνήθιζε (και τώρα που γέρασε το παρασυνηθίζει) να την πέφτει επί παντός θηλυκού.
Σε μια ατέλειωτη τσεκ-ιν ουρά σε αεροδρόμιο.

Μετά από μια σύντομη συζήτηση, φτάνουμε στον έλεγχο.

-Ανσαντέ ντε φερ βοτρ κονεσάνς, Γιάνις
Κι η Λιβανέζα:
-Μουά οσί, Μούνα.
-Παρντόν;
-Μούνα!

[Μόνα Λίζα. Από μέσα μου]

Σχόλια

Γς είπε

22 Αυγούστου, 2012 στις 12:33

48: Αρκεσινεύς είπε

>Μετά μασούσαμε φύλλα σκινιάς (σχίνου) για να φύγει η μυρωδιά.

Εγώ πριν μπω το πρωί στο γυμνάσιο έπαιρνα απ το περίπτερο απέναντι Σίνα + Πανεπιστημίου, δίπλα στην Ακαδημία, καραμέλες Υγείας ΙΟΝ. 
Ξεβρόμιζα κάπως από την τσιγαρίλα.
Με είχε συνηθίσει ο περιπτεράς και έβγαζε το χέρι του με τις καραμέλες από τα βάθη του περιπτέρου, πριν φτάσω καλά καλά κοντά.

Και μια Κυριακή κατεβαίνω από το λεωφορείο με ένα πολύ γκιουζέλ παιδάκι (πρώτο μας ραντεβού) και πλησιάζω το περίπτερο. Τεντώνω το χέρι και περιμένω τις καραμέλες (να κάνω και φιγούρα πόσο κολλητός είμαι του περιπτερά). 
Αυτός όμως τίποτα. Ακουμπάω το δίφραγκο και του λέω
–Ελα ντέ!
Με κοιτάζει, κοιτάζει και την κοπέλα και μου βάζει στη παλάμη ένα προφυλακτικό! 

Αχ, τις Κυριακές ήταν ο αδελφός του δικού μου στο περίπτερο, που δεν με ήξερε. Και του έμοιαζε γμτ.
–Ποια με πέρασες; Η δικιά μου.
 Και έτρεχα πίσω της στην Πανεπιστημίου για να της εξηγήσω.

Malaka!

Και το βούτηξα σχεδόν απ το λαιμό το αμερικανάκι που φώναξε το γιο μου “Malaka”.

Και το απόγευμα ήρθε στο σπίτι μας με τον πατέρα του.

-Μα έτσι δεν τον λένε;

[Ετσι τον φώναζε ο άλλος μου γιος, ο αδελφός του]

Κλειδιά

Γς είπε

10 Μαρτίου, 2014 στις 14:55

53:

>στη φωτογραφία, είναι ίδιος με το γιο ενός γείτονα μου παντοπώλη. Αφού αν είχα μεγαλύτερη οικειότητα, θα την τύπωνα να του την δείξω!

Κι αν του έλεγες και για τα σχόλια που κάναμε, θα σε πλάκωνε στο ξύλο ο μανάβης.

Πάντως προ ολίγου τύπωσα κι εγώ μια φωτογραφία. Είχα βγάλει τέσσερις φωτογραφίες για ανανέωση διπλώματος τις οποίες και πήγα αμέσως εκεί που έπρεπε.

Θυμήθηκα όμως αυτό που είπε η  φωτογράφος όταν τις είδε:

-Φανταστικές. Καταπληκτικές!

Και πήγα πάλι στη φωτογράφο που μου τύπωσε ξανά τη φωτό.

Αλλά ας το πάρουμε απ την αρχή.

Πήγαμε το Σάββατο στη Γλυφάδα στο φίλο μας τον Θόδωρο που γιόρταζε.

Και θυμήθηκα ότι πολύ κοντά [ κομμένο-αυτολογοκρισία ] και με πρόφαση ότι πάω να βρω καλύτερη θέση στο αυτοκίνητο που το είχα παρκάρει άτσαλα πετάχτηκα κάνα χιλιόμετρο πιο πέρα.

Κλειδώνω το αυτοκίνητο και ανοίγω το πορτ μπαγκάζ να πάρω κάτι. Ψάχνω μες το σκοτάδι και τελικά το βρήκα και το κλείνω, αφήνοντας όμως μέσα τα κλειδιά μου!

Το αναλήφθηκα όταν γύρισα στ αμάξι για να φύγω.

Φτού! Και τώρα τι κάνουν; Κλειδωμένο. Δεύτερο κλειδί δεν είναι σίγουρο ότι υπήρχε στο σπίτι που είναι πάνω από 40 χιλιόμετρα μακριά. Αλλά και τα κλειδιά του σπιτιού είναι μαζί με αυτά του αυτοκινήτου.

Κοιτάζω τα τζάμια και βλέπω ότι το πίσω αριστερά παράθυρο δεν έχει κλείσει καλά και μπορεί κάπως να εισχωρήσει ένα σύρμα με μια θηλιά που θα σηκώσει την ασφάλεια της πόρτας κλπ.

Κι αρχίζω τα διάφορα με την ελπίδα, που όλο και απομακρυνόταν όσο πέρναγε η ώρα, ότι θα τα καταφέρω.

Και ποιος ξέρει πόση ώρα θα παιδευόμουν ακόμα αν δεν ερχόντουσαν 4 Ζητάδες με δυο μηχανές, που προφανώς είχαν ειδοποιηθεί από τους περιοίκους  που με έβλεπαν τόση ώρα να προσπαθώ να διαρρήξω ένα αυτοκίνητο.

-Δικό μου είναι ρε παιδιά.

Συνεννοούνται με το κέντρο και τους λένε ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε μια ξένη (από το ονοματεπώνυμο).

-Ελληνίδα είναι. Γυναίκα μου.

-Ταυτότητα.

-Είναι μέσα στο αυτοκίνητο στο τσαντάκι μαζί με το δίπλωμα κτλ.

Δεν γλύτωνα με τίποτα κι αναγκάστηκα να πάρω τηλέφωνο για να ζητήσω ενισχύσεις στο σπίτι που κάναμε επίσκεψη.

Εφτασαν αμέσως με επικεφαλής την ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου.

Την γλύτωσα τη σύλληψη, αν και είχα να αντιμετωπίσω τώρα την ανάκριση για τον λόγο της μετάβασής μου και του κλειδώματος του αυτοκινήτου σ εκείνο το σημείο.   

Καλέσαμε κλειδαρά, το άνοιξε κι όλα καλά.

Αμ δε!

Δεν είχαμε πάει 500 μέτρα και να ένα εκατό.

Μου κάνει νόημα. Έλεγχος και τέτοια.

-Δίπλωμα, άδεια αυτοκινήτου.

-Κυρία μου, έχετε το δίπλωμά σας μαζί;

-Ναι. Αλλά γιατί ρωτάτε;

-Θα οδηγήσετε.

-Κι εγώ τι κάνω;

-Εχει λήξει το δίπλωμά σας εδώ κι ένα χρόνο!

Και μου το πήρανε. Μου δώσανε κι ένα χαρτί για το πρόστιμο. 200 ευρωπουλάκια.

-Αν πάτε μέσα σε 10 μέρες στο ταμείο θα πληρώσετε μόνο 100.

Ξεκίνησα λοιπόν τη διαδικασία ανανέωσης του διπλώματος και είχαμε μείνει εκεί που κοίταζα την τυπωμένη φωτό.

Μάπα!