Vingt ans après

Κατά τύχη έπεσα σε μια λίστα αεροπορικών ατυχημάτων και θυμήθηκα το 1968 την πτώση του Douglas DC-6B της Ολυμπιακής στην Κερατέα. 

Αχνίζανε ακόμη τα συντρίμμια όταν πήγα εκεί με έναν καθηγητή του Πολυτεχνείου που είχε οριστεί μέλος της επιτροπής διερεύνησης του ατυχήματος. Υπηρετούσα στην Σχολή Ικάρων και ζήτησε ανεπίσημα κάποιον που να γνωρίζει από ραδιοφάρους, ILS,  συσκευές και διαδικασίες προσγείωσης, για να ξέρει τι θα υπογράψει, όπως έλεγε. Κι οι μονημάδες που δεν ήθελαν και δεν έπρεπε να μπλέξουν έστειλαν εμένα.

Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Ολη η πλαγιά του βουνού ήταν διάσπαρτη από μέταλλα, διαλυμένες βαλίτσες, ρούχα, ανθρώπινα μέλη. Περίπου 100 νεκροί.

Και ποιο πάνω στη λίστα βλέπω ένα άλλο ατύχημα. Ενα Boeing 707 που έπεσε στον Υμηττό το βράδυ της 24ης Μαρτίου του 1992 κοντά στη Βούλα λίγο πριν προσγειωθεί.

Βλέπω στο διάγραμμα την πορεία του και ακούω στο wav αρχείο τον πιλότο να συνομιλεί με τον πύργο ελέγχου και να λέει ότι προσεγγίζει τον διάδρομο με τη βοήθεια οργάνων, ενώ επιχειρεί λανθασμένη οπτική προσέγγιση.

Πόσοι αλήθεια ξέρουν ότι κάποτε μια τέτοια οπτική προσέγγιση παραλίγο να προσγειώσει ένα Μπόϊνγκ στην οδό Υμηττού, στο τμήμα της δίπλα στο Α’ Νεκροταφείο. Μεταξύ της λεωφόρου Βουλιαγμένης και Προφήτη Ηλία, που ο πιλότος έτσι όπως την είδε φωτισμένη την εξέλαβε για τον διάδρομο προσγειώσεως.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Το  Boeing που έπεσε στον Υμηττό ερχόταν από Ολλανδία, γεμάτο φάρμακα για το Σουδάν που ζούσε τις χειρότερες ώρες του εμφυλίου του. Για το Νταρφούρ ήταν και τότε. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί. Γενοκτονίες κι εκεί και άλλα εκατομμύρια  Χούτου, Τούτσι, στα γειτονικά κράτη Ρουάντα, Μπουρούντι κλπ.

Κι όλος ο κόσμος να σφυρίζει αδιάφορα.

Δεν θα ξεχάσω όταν ξημέρωσε τους λίγους τότε Σουδανούς της Αθήνας να έχουν τρέξει στο βουνό και να προσπαθούν να μαζέψουν κουτάκια με φάρμακα ανάμεσα στα συντρίμμια και τις ανθρώπινες σάρκες.

Αφρική, Αθήνα 1992

 Βεντανζαπρέ:

 Φάρμακα. Φέρτε φάρμακα. Μαζεύουμε φάρμακα.

ΣΚΑΪ 
Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών
Φιλανθρωπικός Οργανισμός «ΑΠΟΣΤΟΛΗ» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

 Ανάμεσα στα συσσίτια τα συντρίμμια και τις  ανθρώπινες σάρκες

Σχέδιο Σρατιωτίνα

Όταν στο φυλάκιο το παρακάνανε στις φωνές (αθλητικά και τέτοια) και δεν με αφήνανε να διαβάσω, εκτελούσα το σχέδιο Ισραηλίτισσα:

-Ρε μάγκες τι ωραία θα ήταν αν είχαμε κι εμεις στην αεροπορία γυναίκες όπως στο Ισραήλ!

Αυτό ήταν. Γύριζαν όλοι στα κρεβάτια τους και άρχιζαν με τους διπλανούς τους τις γκομενοιστορίες ήρεμα, για κατάλληλη ατμόσφαιρα, να μην τους ακούν και οι υπόλοιποι. Να διαβάζω κι εγώ με την ησυχία μου 

Το καναρίνι

Κι ήταν ένας μονιμάς αρχισμηνίας που ήθελε σώνει και καλά να πιάσει πουλάκια με ένα χαρτοκούτι που είχε βάλει ψίχουλα και που το χειριζόταν από μακριά με ριμότ κοντρόλ: Ένα σπάγκο που θα τράβαγε ένα ξυλάκι, που θα έπεφτε το σκέπασμα, που θα εγκλώβιζε το πουλάκι!

Τον βλέπει ο Μήτσος και λέει: Αυτόν εδώ με αυτό το βίτσιο πρέπει να τον εκμεταλλευτώ.

-Αφεντικό. Τι τα θέλεις τα σπουργίτια;

-Να τα βάλω στο κλουβί να κελαηδάνε.

-Ρε αφεντικό τα κανάρια κελαηδάνε! Δωσε μου μια άδεια να πα να σου φέρω ένα μαγκιόρο καναρίνι.

-Μπα για χαζό με πέρασες; Φέρε μου πρώτα το καναρίνι και μετά σου δίνω άδεια.

-Μα πως θα στο φέρω αν δεν βγω έξω;

-Δεν ξέρω. Κόψε το λαιμό σου.

Τι να κάνει λοιπόν κι ο Μήτσος. Πιάνει ένα σπουργίτι και το βάφει με το σπρέι κίτρινο. Με το σπρέι που βάφαμε τα σημεία εκείνα στο αεροπλάνο που έπρεπε να πατάμε για να μην τραυματίσουμε άλλα μέρη της ατράκτου.

-Τι κάνεις εδώ ρε μαλακισμένο; Θα ψοφήσει.

-Ας προλάβω εγώ να μου υπογράψει την άδεια κι ας ψοφίσει.

Τελικά όταν σε λίγο ξαναπέρασα από εκεί τον είδα να κάθεται περίλυπος μπρος το ψόφιο πτηνό.

-Εμ, στα έλεγα ρε!

-Μωρέ δεν ήταν από το βάψιμο. Από τα διαλυτικό τα τίναξε. Το είχα βάψει πολύ κίτρινο. 

;

Μούσταρντ Φλάουερ

Και θυμάμαι που όλο το αεροδρόμιο γέμιζε μυρωδιές της Ανοιξης. Καταπράσινο ή μάλλον κατακίτρινο  από το Sinapis των Brassicaceae, το Μουσταρντ φλάουερ(!)  που μας έλεγε μια ξεναγός στην Κύπρο! Το ταπεινό σινάπι που από την Sinapis alba φτιάχνουμε και την άσπρη μουστάρδα.

Εν τάξει είχε και άλλα αγριολούλουδα, που να τα θυμηθώ τώρα. Αυτό όμως που θυμάμαι ήταν η φρεσκαδούρα που κατέβαινε από την Πάρνηθα και γέμιζε τα ρουθούνια μας με γύρη όλων των ειδών ακόμη κι από έλατο. Και έμπαινε μπρος το  ανοσοποιητικό μας , τα ζουμιά μας και οι αλλεργίες μας. Α..ψού!

Στρατιωτική (αεροπορική) θητεία ήταν αυτή. 
Πρωτομαγιά και ήμουν υπηρεσία ρέντινες στη πίστα μαζί με τον Αρχισμηνία Τ. 
Κι ήταν όλοι οι μονιμάδες σπίρτα σκέτα.

Πριν κανά δυο μέρες ήμουν στη Μοίρα και τον άκουσα να λέει.

-Δεν πιστεύω να με βάλεις πάλι υπηρεσία την Πρωτομαγιά; Ημουν μέσα και το Πάσχα.

-Θα σε βάλω ρε!

Και παίρνοντας την κατάσταση ρωτάει:

-Τη μέρα πέφτει;

Κι εννοούσε (ναι ρε γμτ) πόσο του μηνός.

-Τρεις του Μάη του λέω.

Και πήγε στο οικείο τετραγωνάκι…

Στρατός είναι αυτός. Δεν καταλαβαίνει από τίποτε.

Ούτε από άνοιξη ούτε από λουλούδια.

Θαλαμοφύλακας

Κι έκανε ένα βρωμόκρυο στον Αραξο τον Δεκέμβριο του 68 στη Βασική Εκπαίδευση στην Ελληνική Βασιλική Αεροπορία που για να γλυτώσω τα γυμνάσια της ημέρας αυτοχρηζόμουν θαλαμοφύλακας και βουτώντας τη σκούπα φώναζα πρωί πρωί: “Μπρός όλοι έξω!”
Επιανε. 

Λούφαρα κανονικά.

Η Ντακότα

Πλάκωσαν λοιπόν μια μέρα Παπαδόπουλος, Πατακός, Μακαρέζος και μερικοί άλλοι στο Τατόϊ για να πετάξουν για Καλαμάτα όπου και θα εγκαινίαζαν το νέο αεροδρόμιο για εκπαίδευση των ικάρων στα αεριωθούμενα.

Είχαμε ετοιμάσει την καλή μας (τη μόνη που μπορούσε να πετάξει) Ντακότα μας και την βγάλαμε στο διάδρομο. Μπήκα μέσα, μετά τους μηχανικούς οργάνων και τους ηλεκτρολόγους, έλεγξα όλα τα ραδιοβοηθήματα, τέσταρα τις συχνότητες με τον πύργο ελέγχου, υπέγραψε τη φόρμα ο πιλότος ότι όλα είναι Οκ και κατέβηκα μπροστά από το Γιώργο, το Στέλιο, τον πως-τον-λέγανε-Μακαρέζο και τους άλλους που είχαν μπεί ήδη στη Ντακότα. Εξωτερική μπαταρία οι κινητήρες οκ, η μπαταρία εκτός, τροχοδρομεί και απογειώνεται.

Αναπνεύσαμε. Οχι όμως για πολύ. Σε πέντε λεφτά ξαναγυρίζει με βλάβη Α/Τ (ασυρμάτου). Ξαναμπαίνω μέσα. Τρέμω, η χουντοσυμμορία με κοίταζε περίεργα που τους χάλαγα τη πτήση. Ξανατεστάρω τα πάντα. Όλα ΟΚ. Το βλέπει κι ο πιλότος ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ξαναφεύγει. Τρεις φορές απογειώθηκε και τρεις φορές ξαναγύρισε. Ο μονιμάς προϊστάμενός μου, τράβαγε τα μαλλιά του. Αλλάξαμε μέχρι και πομπό και δέκτη. Τα ίδια.
Τελικά ματαιώθηκε η μετάβαση της Εθνικής Κυβέρνησης εις τας Καλάμας.

Τι ήτανε; Το είχα ψυλλιαστεί: Νερό ήταν, της βροχής, που είχε μπει σε έναν κλειστό διακόπτη από κάποια χαραμάδα της ατράκτου.
Όταν η Ντακότα ήταν στο έδαφος είχε μια κλίση προς τα πάνω η μουσούδα της, όχι όμως όταν ήταν στον αέρα. Τότε το νεράκι στον διακόπτη βραχυκύκλωνε δυο επαφές κι έχετε γεια βρυσούλες…

Σταθμός Λαρίσης

Λοιπόν τη μέρα που κηρύχτηκε η Γενική επιστράτευση το 1974 και γινόταν της κακομοίρας έξω από το Φρουραρχείο (;) στο σταθμό Λαρίσης, μας πλησιάζει ένας και δείχνοντάς μας το Απολυτήριο – Φύλλο Πορείας του:

-Που πάω εγώ ρε παιδιά;
-Δεν πας πουθενά τυχεράκια. Είναι άσπρο. Θα μείνεις εδώ. Να φυλάς τις γυναίκες μας.
-Και φρόνιμα ε;

Μας είχαν εκεί σχεδόν μια μέρα στο περίμενε.
Κατά το απογευματάκι βλέπουμε πάλι τον τύπο να ρωτάει μια άλλη παρέα τα ίδια.
Τον βουτάω.

-Ελα δω μωρή κουφάλα. Δεν σου είπαμε το πρωί ότι δεν πας πουθενά; Τι ρωτάς;
-Το ξέρω μωρέ. Αλλά μου αρέσει να το ακούω…

Ντι Τι Τι

Ντι Ντι Τι και ήταν κάποτε το Αεροδρόμιο στο Τατόϊ η βάση των ελικοπτέρων που έκαναν ψεκασμούς με το επικίνδυνο αυτό υγρό.

Κατεβαίναμε από τη Σχολή Ικάρων με το Υπηρεσιακό Λεωφορείο προς την πύλη του αεροδρομίου.

Μέσα στο λεωφορείο στις πρώτες θέσεις κι ο αρχηγός αεροπορικής εκπαίδευσης, ένας αντιπτέραρχος. Οι υπόλοιποι αξιωματικοί πιο πίσω.
Βλέπει λοιπόν ο μεγάλος τα ελικόπτερα του Ντι Ντι Τι και λέει με στόμφο:

-Εχουμε κι αυτά εδώ, που κανονικά ανήκουν στο υπουργείο Γεωργίας (ή κάτι τέτοιο).
-Α, θα σταματήσουν αυτοί οι αεροψεκασμοί. Πετάχτηκα εγώ, ξέροντας ότι είχε αποφασιστεί επί τέλους η διακοπή τους. Κι από πίσω οι αξιωματικοί μου έκαναν νόημα να το βουλώσω.
Γυρίζει ο αρχηγός, κοιτάζει το σμηνία (εμένα) και λέει:

-Και πως θα ραντίζουμε τα δέντρα; Με ενέσεις; Χα χα χα!
-Όχι!
-Αλλά πώς;
-Με υπόθετα!
Πάγωσε το γέλιο του και με κοίταξε επίμονα με σφιγμένα δόντια για λίγα δευτερόλεπτα.
Ε, κι αυτό ήταν όλο.
Γλύτωσα.