Οι πινέζες

Ε, τι Κάκτος θα ήμουν αν δεν είχα και την ανάλογη συλλογή κάκτων. 

Είναι μερικές χιλιάδες (καλά διαβάσατε) που είναι παντού εδώ και τα φροντίζω σχεδόν καθημερινά.

Πριν από λίγο όμως έγινα έξαλλος. Τα πήρα! Στο κρανίο που λένε.

Ανανέωνα μερικά κακτοειδή με αυτά που είχα πάρει χτες από το Merlin Leroy στο αεροδρόμιο.

Κι έπεσα πάνω σ ένα περίεργο φυτό με κίτρινα στρογγυλά άνθη. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο φυτό. 

Το παρατηρώ και τι βλέπω; 

Τα άνθη είναι πινέζες που τις έχουν καρφώσει στα φύλλα!

Δεν ξέρω αλλά νοιώθω πολύ προσβεβλημένος. 

Σαν να με φτύσανε.  

Και καλά εμένα. 

Το όμορφο φυτό όμως, γιατί;

Είδες η ΔΕΗ;

Κι ήταν και το αδελφάκι μου άρτι αφιχθέν εκ Παρισίων με το τελευταίο του πτυχίο της Εκόλ Σουπεριέρ ντ Ελεκτρισιτέ.

Ηταν και φυσικός και προσπάθησα να τον βάλω στη Φυσική στο Πανεπιστήμιο μας αλλά οι συνάδελφοι τον γραδάρισαν ότι ήταν πολύ κομμούνα [και δεν το είχα παρατηρήσει].

Τελικά βρέθηκε στη ΔΕΗ σ ένα τμήμα που άρχισε αμέσως … τις μελέτες. Και μια μέρα τον φώναξε ο διευθυντής.

 -Κύριε αδελφέ του Κάκτου συγχαρητήρια. Όμως θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή στο ενδεχόμενο να μας αναθέσουν την υλοποίηση κάποιας από τις μελέτες σας.

Αγανακτισμένος με πήρε τηλέφωνο.

-Ακούς εκεί. Δεν έπιασα κι εγώ όλη μέρα μολύβι. Και την επομένη [ότι δεν έπιασε μολύβι]. Και για κάνα μήνα αραιότερα βέβαια [ότι δεν έπιασε μολύβι – στυλό, μπικ τεσπα]

Α, μια μελέτη από αυτές που είχε κάνει ήταν για την ευστάθεια του δικτύου, όπου αποδείκνυε ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα γενικού μπλακ-άυτ αν τεθούν εκτός λειτουργίας κάποιες συγκεκριμένες μονάδες. Πρότεινε μάλιστα μερικά σχετικά μέτρα.

Και όντως συνέβη το γενικό αυτό μπλακ άουτ, πριν 35 χρόνια, όταν έπεσε ο σταθμός “Kαρδιά” Πτολεμαΐδας. Μέσα στο γενικό σκότος τον παίρνω τηλέφωνο.

 - Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός τού ανθρώπου!. Να πάρεις τη μελέτη σου και να τους την τρίψεις στη μούρη.

-Ετσι και πεις πουθενά ότι έχω κάνει τέτοια μελέτη. Θα σφαχτούμε!

Είχε ήδη εγκλιματιστεί πλήρως στο πνεύμα της ΔΕΗ.

Ιπποκράτειος Ορκος.

Και θυμηθήκαμε με τον Ηλία την εισήγησή του σ εκείνο το συνέδριο, που μίλησε και η Ειρήνη, η θεούσα κυρά μου,  για τους εξελικτικούς που συμβαίνει να είναι και βαθειά θρησκευόμενοι. Εγώ προσπάθησα να πω μερικά πράγματα για τον ευφυή σχεδιασμό, που μάλλον για την εξάπλωση των Μογγόλων εξελήφθη.

Αν όμως κάτι έχει μείνει από εκείνο το συνέδριο ήταν ο ιατροδικαστής, ο καθηγητής  Σαμουήλ Ντούγκου. Κι όχι βέβαια μόνο γιατί μας γύρισε σε όλη τη γκουρμέ και γλυκιά Θεσσαλονίκη (μέχρι και τρίγωνα Πανοράματος μας φίλεψε για το ταξίδι της επιστροφής). Ηταν για τη μάχη που έδωσε στο ντιμπέϊτ που προέκυψε από τις θέσεις που υποστήριξαν κάτι Βέλγοι σχετικά με τον Ορκο του Ιπποκράτη.
Κι ήταν τόσο συγκινητικό να τους βάζει στην θέση τους ένας Ελληνας Κενυάτης Ιατρός!
Και μετά είπαμε για τη Σοφία που σχολίασε στη λίστα τα περί αλλαγής του όρκου στην Τουρκία με όρκο στον Αλάχ από κάποιο πρύτανη.

Και να ξανά μανά περί του όρκου. Και κάποτε το εξαντλήσαμε και τελείωσε το επισκεπτήριο και έμεινα μόνος με το μικρό λάπτοπ που μου άφησε η κόρη μου. Προσπαθώ να ενεργοποιήσω την σύνδεση με το στικάκι, όταν ήρθε να με βοηθήσει ένας άλλος τρόφιμος της Καρδιολογικής.

-Μπράβο. Ευχαριστώ. Κάποια σχέση μ αυτά;
-Όχι, μουσικός είμαι.

Και ρίχνει το όνομά του στο Γκούγκλ.
Θωμάς Μπακαλάκος - Ιπποκράτειος Όρκος (Ηρώδειο)

[Ξανά μανά]

Καλοκαίρι και καταχνιά.

Καλοκαίρι και καταχνιά.

Ζέστη και κάπνα. Από τα κάρβουνα. Δεν έχει να κάνει με τον Τένεσι Ουίλιαμς. Αλλά με τον  Ασλάν.

Κοίτα σύμπτωση τώρα. Κάπου έγραφα τις προάλλες για αυτόν, τον ταμία του Σάββα του Αρμένη στο Μοναστηράκι, στη γειτονιά των Μπαιρακτάρη, Θασνάση κλπ. 

Αρμένης κι αυτός,  είχε στήσει το τραπεζάκι του με την ταμειακή του, σε ένα παράθυρο στη γωνία του μαγαζιού στην Μητροπόλεως με το στενάκι της Καλίππου..

Ουρά οι αλλοδαποί τουρίστες κι οι ιθαγενείς περίμεναν να πάρουν την απόδειξη για να περάσουν στους γύρους για τα περαιτέρω, σουβλάκι με ή χωρίς τα διάφορα.

Κι έγραφα για μια μέρα καύσωνα, καιγόταν η Αθήνα, που περνάω από κει και τι να δώ;

Ο ταμίας με το τραπεζάκι του και την ταμειακή του στο παράθυρο, αλλά από την έξω μεριά για να αντέξει. Κι η ουρά να περνάει απ την άλλη μεριά του παραθύρου,  μέσα απ το καμίνι του μαγαζιού.

Και ξαφνικά, να οι σκηνές της καταδίωξης του Μαζιώτη στην τηλεόραση, όπως τις κατέγραψε η κάμερα του μαγαζιού. Μέσα απ το παράθυρο.

Catskill Mountains

Κι ο Κώστας ο γείτονάς μου στο δωμάτιο της Καρδιολογικής διαβάζει Stewart (Does God Play Dice?).

- Χάος; Του λέω.

Με κοιτάζει απορημένος.

-Σι, έιτς, έι, όου, ες.

-Α, Κέιος!

Παίζει ή δεν παίζει ζάρια ο θεός; Και να ο Αϊνστάιν και να ο Χόκινγκ και να κι η περί Θεού αυταπάτη του Ντόκινς.

Φανατικός άθεος ο Κώστας μας. Αθεος; Αγνωστικιστής; Αθρησκος;

Θα τον έψαχνα, αλλά με πρόλαβε.

Μου λέει για την Μέρλιν. Την Αγία Μέρλιν.

Κοντά πενήντα χρόνια στην Αμερική. Στη Νέα Υόρκη. Μανχάταν και μετά πάνω στα βουνά, τα Κατσκιλ. Με τη φάρμα του τα ζωάκια του και την γυναίκα του την Μέρλιν.

Εβραία και στέρφα μετά από μια εγχείρηση. Η γυναίκα της ζωής του.

-Δεν την έθαψα θρησκευτικά. Την έκαψα.

Τα πούλησε όλα και πριν έρθει πάλι στην πατρίδα, πήγε σε μια μικρή λιμνούλα κει πάνω στα βουνά και σκόρπισε τη στάχτη της. 
Και μου περιγράφει πως η Αγία Μέρλιν απλώθηκε σ όλη τη λίμνη. 
Δακρυσμένος 

Το κροκοδειλάκι

Γς είπε

2 Ιουλίου, 2013 στις 12:31

Περί κροκοδείλου:
Ανένδοτος ο δικός μας.
Βρε τι του λέγαμε τα αιτήματά μας, ότι είχαμε δίκιο, ότι πρέπει να μας δώσει μια ευκαιρία, ότι, ότι …
Τίποτα. Οπότε τον πλησιάζω και δείχνοντας τη μπλούζα του, του λέω:
-Κάντε το για το κροκοδειλάκι σας!
Προσπάθησε να κρατηθεί, άλλα έσκασε στα γέλια.
Τελικά τα βρήκαμε.
-Μπράβο Γς
Ναι. Φόραγε μπλουζάκι Λα Κοστ

Σύρμα!

Η λέξη "σύρμα" έχει καταγραφεί ως συνθηματική που σηματοδοτεί κίνδυνο, άρα προτροπή για επαγρύπνηση, φυγή κ.λπ.

Κι ο Τσιφόρος λέει στα Παιδιά της Πιάτσας:

 "Κι άμα λάχαινε πάλι να του φάνε το μπαγιόκο κανενός κορόιδου, κοίταζε ψηλά ο Στέλιος κι έλεγε 'αμάν το σύρμα' και κοίταζε και το κορόιδο ψηλά, και τότες έβρισκε την ευκαιρία και το΄βαζε στα πόδια ο Στέλιος με τα κερδισμένα και από κει λένε 'σύρμα' τον κίνδυνο οι μάγκες."

Όχι βέβαια απ τον Στέλιο αλλά απ το “αμάν το σύρμα”, που πέφτει, ή που θα πέσει.

-Σύρμα! Λέγαμε πιτσιρίκια κι όπου φύγει φύγει, όταν καταλαβαίναμε ότι υπήρχε κάποιος κίνδυνος.¨

Το λέγαμε τότε όταν έσκαγε μύτη ο πολιτσ(ι)μάνος, η κυρά Μαρία με την παντόφλα για να πιάσει το γιο της, ο κυρ Μηνάς για να μας βουτήξει τη μπάλα κοκ

Να λοιπόν πως βγήκε το “Σύρμα”:

 Είναι από τα χρόνια εκείνα που άρχισε να κατανέμεται το ηλεκτρικό με σύρματα σε ξύλινες κολώνες στην Αθήνα.

Ηταν τέτοιος ο φόβος των Αθηναίων για τα θανατηφόρα ηλεκτροφόρα σύρματα που ούτε θέλανε να τα πλησιάσουν.
Φυσικά δεν ήταν και λίγα τα ατυχήματα από ηλεκτροπληξία από τα σύρματα αυτά που κοβόντουσαν ή έπεφταν από τους μονωτήρες στις κολώνες.

Περνούσαν [αν περνούσαν] με δέος κάτω από αυτά και αρκούσε ένα “Πέφτει το σύρμα” για να γίνει χαμός. Σύρμα και εξαφανιζόλ!

 Απορώ πως δεν αναφέρεται πουθενά [όσο έψαξα], σήμερα

Στην εποχή μου [κάπου στη μέση της ιστορίας του ηλεκτρισμού στην Αθήνα] όλοι το ήξεραν.

Το είχα διαβάσει κιόλας [στο Θησαυρό της μάνας μου] το 1950

Το Αγιος Γεώργιος

Γς είπε

22 Ιουνίου, 2014 στις 02:43

Τι εποχή κι εκείνη;
Με την ψυχή στο στόμα να προσπαθείς να χαράξεις πορεία.
Τώρα όλα ζάχαρη. Με το GPS. Το Ιντερνετ τους.
Με το Skype συνέχεια, σπίτι, παιδιά, κυρά και αίσθημα.

Καμιά φορά άκουγα το Ράδιο Αθήνα στα βραχέα.
-Ακούω Αγιος Γεώργιος!
-Θέλω να με συνδέσετε με το σπίτι μου τηλ. 86384…
-Μισό, Αγιος Γεώργιος. Αναμείνατε.
Ντριν, Ντριν.
-Εμπρός.
-Ομιλείτε με “Αγιος Γεώργιος”
-Σσσ, σκάσε. ο άντρας μου.

Η γέφυρα του ποταμού Κβάι

Γς είπε

23 Ιουνίου, 2014 στις 08:49

1958. Κι είχα φορέσει τα καλά μου και πήγαμε να δούμε στο χειμερινό Παλλάς στην Υμηττού στο Παγκράτι την Γέφυρα του ποταμού Κβάι.

Ναι είχα βάλει και ένα στυλό στο εσωτερικό τσεπάκι του σακακιού μου.
Φόραγα κι ένα άσπρο πουκάμισο, όταν μπήκαμε.
[Μπλέ όταν βγήκαμε]

Το κουνούπι

Γς είπε

1 Νοεμβρίου, 2012 στις 12:05

57:
Τα κουνούπια έχουν μια φοβερή ικανότητα να αντιλαμβάνονται τις διαφορές στην πίεση του αέρα.

Η κυρά μου όμως τα έχει ταράξει γιατί τα πλησιάζει με την παλάμη της στα μουλωχτά στο τοίχο που είναι αραγμένα και γκαζώνει στους 4-5 πόντους.
Προχτές μόλις ξύπνησα τη βλέπω να εξαφανίζει ένα που μου ρούφαγε το αίμα όλη τη νύχτα.
-Βρε γιατί το σκότωσες αυτό;
-Κι εσένα τι σε νοιάζει;
-Αίμα μου ήτανε γμτ…

Μουσαφήρηδες

Γς είπε

4 Ιουλίου, 2014 στις 19:23

Στον Τηλεοπτικό Alpha (ειδήσεις τώρα)
Δείχνει ομάδες παράνομων μεταναστών, άρτι αφιχθέντων.

Ρωτάνε έναν:
-Γουέν ντιντ γιου καμ του Γκρις;
-Τζαστ τουμόροου

Θα πηδηχτώ απ'το παράθυρο!

Ζέστη και θυμήθηκα τον Σάββα στο Μοναστηράκι. Τον Αρμένη με τα κεμπάπια του, τα σουβλάκια του, τα καλούδια του. Σωστός.  Για την ακρίβεια όμως θυμήθηκα τον ταμία του. Έναν χοντρούλη, Αρμένη επίσης, ξεχνώ το όνομά του.

Ο φίλος μας λοιπόν αυτός είχε [ίσως ακόμη] την ταμιακή μηχανή στο τραπεζάκι του σε ένα παράθυρο στη γωνία του μαγαζιού με ένα στενάκι της Μητρτοπόλεως.

Ουρά συνήθως τουρίστες και ιθαγενείς περίμεναν στη σειρά για να πληρώσουν και να πάρουν το χαρτάκι για τα περαιτέρω στους γύρους δίπλα.

Και μια μέρα που έβραζε η Αθήνα περνάω από εκεί και τι είδα;

Να κάθεται στο παράθυρο στην καρέκλα του μπρός το τραπεζάκι με την ταμειακή του μηχανή και από την άλλη μεριά του παραθύρου η ουρά των πεινασμένων.

Μόνο που αυτή την φορά η ουρά πέρναγε μέσα από το μαγαζί κι αυτός προσπαθούσε να επιβιώσει έξω από αυτό.

Ο Τροχονόμος

Γς είπε

26 Ιουνίου, 2014 στις 09:07

Μόλις γύρισα από το Ελ Βενιζέλος. Αναχωρήσεις.
Μπροστά μου το όργανο.
Λέει σε μια κοτούλα που με εμπόδιζε κιόλας να παρκάρω σωστά για [να κατέβουν οι ανιψιές μας].
-Απαγορεύεται μαντάμ, να φύγετε.
-Δυο λεπτά, περιμένω την κόρη μου. Ερχεται.
-Πόση ώρα περιμένετε;
-10 λεπτά;
-Α. Και βγάζει το μπλοκάκι και την γράφει.

Ναύαρχος Κακτος, ε.α.

Γς είπε

1 Ιουλίου, 2014 στις 17:04

150:
Δεν σας πρόσεξα.
Και μετά πήγαν σε ταβέρνα ε;

Εμείς πήγαμε τσάρκα στου Μακρυγιάννη και στον πεζόδρομο του Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Ηταν και κάτι κυράδες της περιοχής [και δυο μανούλια!] απέναντι από το σπίτι του Τζοχατζό.
Κι άρχισα να ρωτάω για τιμές ακινήτων στην περιοχή κι αν υπάρχει τίποτε για αγορά.
Κρίμα όμως κανένα δεν είχε πισίνα.

Α, με ρώτησαν και τι δουλειά κάνω.
Τους είπα συνταξιούχος ναύαρχος περί τα εξοπλιστικά [υποβρύχια και τέτοια].

Σταμάτης Κραουνάκης

Γς είπε

6 Ιουλίου, 2014 στις 11:24

ΕΦΗ ΕΦΗ είπε

>στο ρίαλ ράδιο τώρα Ακριβοπούλου με Κραουνάκη για την αληθινή απολογία του Σωκράτη

Κραουνάκης: Με ρώταγε ο Σαραντάκος πώς ξέρω την Κική Σαραντάκου, την ποιήτρια. Του είπα μα την ξέρω,διαβάζω ποίηση από οκτώ ετών.

Και με θυμάμαι πριν καμιά δεκαριά χρόνια στις κερκίδες του Ηρωδείου να λέω ο άσχετος σ έναν ευτραφή θεατή που προσπαθούσε να καθίσει δίπλα μας.

-Κάτι μου θυμίζεις. Μήπως είσαι κάποιος επώνυμος;
-Μουσικός, Κραουνάκης, αν σου λέει κάτι.

Στη ψύχρα.

Είμαι ζηλιάρης. Πάει και τελείωσε.

Μου είπε χτες ότι πάει να δείξει κάτι εξετάσεις στο γιατρό της και έφυγε σίφουνας.

Βάζω και εγώ στο γκουγκλ το όνομα του γιατρού ειδικότητα και την περιοχή μας και σε δυο λεφτά είμαι στο ιατρείο του πιο κάτω.

Εκεί ήταν. Κάθισα κι εγώ σ έναν από εκείνους τους βαθιούς καναπέδες που με κατάπιε κυριολεκτικά. Κι άντε να σηκωθείς μετά.

Περιμέναμε. Ηταν λέει αρκετή ώρα μέσα κάποιος “για τα φάρμακα”. Ιατρικός επισκέπτης, θέλουν να πούνε.

-Εμ, είναι απαραίτητοι. Βγαίνουν καινούργια φάρμακα. Λέει κάποια.

Εμένα μου λες; Σκέφτομαι.

Και όντως:

Βγαίνοντας από τον γιατρό ο τύπος δίνει διαταγή στην γραμματέα:

-Θέλω πλήρη λίστα όλων των φαρμάκων στις συνταγές.. Να είναι έτοιμη αύριο!

Ετσι στη ψύχρα.

Ὁ Ἅγιος Βόρις

Γς είπε

11 Σεπτεμβρίου, 2012 στις 15:43

19:

Борис. Πολύ διαδεδομένο όνομα στους Σλάβους και σ όλο τον κόσμο. Όπως ο Δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον που είναι τούρκικης καταγωγής, δισέγγονος του Αλί Κεμάλ Μπέη. 

Αλλά και το Μπόρις έχει τούρκικες ρίζες. Από τους Τούρκικης καταγωγής Βούλγαρους του Βόλγα. Από αυτούς καταγόταν ο Βόρις. Δεν ήταν Σλάβος. Χάνος (Хан) στην αρχή, μετά Πρίγκιπας (Принц), Βασιλιάς (цар) και τελικά και Αγιος (και δη Ισαπόστολος). Ο πρώτος άγιος στους Σλάβους. Ὁ Ἅγιος Βόρις – Μιχαὴλ ο Ισαπόστολος. 

Απ αυτόν ξεκίνησε ο Χριστιανισμός των Σλάβων και εξάπλωση του κυριλλικού αλφάβητου. Είχε βέβαια κι αυτός τον Παραβάτη του. Τον γιό του Βλαδίμηρο, που όταν τον διαδέχτηκε στο θρόνο προσπάθησε να ξαναφέρει την παραδοσιακή τους θρησκεία. Αλλά ο μπαμπάς-Βόρις, βγήκε από το μοναστήρι του και γκανγκάν τον τσάκωσε τον έβαλε στα σίδερα κι έκανε βασιλιά τον άλλο του το γιο, τον Συμεών.

Όλα αυτά τον 9ο αιώνα. Όταν ήταν Αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο νονός του Μιχαήλ Γ΄ ο Μέθυσος που έγινε βασιλέφ με πάμπερς στα 3 του, που σχόλασε τον Πατριάρχη Ιγνάτιο και τον αντικατέστησε με έναν λαϊκό, τον Φώτιο, που νυμφεύθηκε την Ευδοκία την Δεκαπολίτισσα, αλλά εξακολουθούσε να άγεται και να φέρεται από την παλαιά του ερωμένη Καμήλα, ουπς, Ευδοκία Ιγγερίνη, που τελικά τον σκότωσε ο μπάρμπας του Βασίλειος για να του πάρει το βασίλειο! και άλλα τέτοια Βυζαντινά.

Η Τηλεόραση

-Αμπρα κατάμπρα Μερασχηματιστής!

-Τι άλλο είπες ότι θέλει αλλαγή στην τηλεόραση;

-Μια λυχνία Πι-γουάι 88 [PY88]

-Kat;ampra  Πι Παπάι οχτώ.

-Άλλο;

--Ενας ηλεκτρολυτικός

-@#%^*)%^$#@ Ενας ηλεκτρονικός.

Και με τρόπο κουμπώνω την λυχνία [που είχα χαλαρώσει].

Κλείνω τα μάτια και ψιθυρίζω μερικά ακόμα μαγικά.

-Βάλε την στην πρίζα. Είναι εντάξει.

Δε ήξερε τι να κάνει; Να φωνάξει την αστυνομία ή να βγει έξω να ζητήσει βοήθεια απ τους διπλανούς;

Του χρειαζόταν όμως του πούστη.

1978. Είχα αποσυνδέσει ελαφρά μια λυχνία από την τηλεόραση για να μην την παρακολουθούν μέρα νύχτα τα παιδιά, προφασιζόμενος ότι έχει χαλάσει.

Κι όλο με παρακάλαγε η μακαρίτισσα κυρά να την φτιάξω γιατί θα την στείλει στον ηλεκτρονικό [ραδιοφονιά].

Ε, εκείνο το μεσημέρι την έστειλε, ή μάλλον του τηλεφώνησε και ήρθε και την πήρε.

Τρέχω στο μαγαζί και παίρνω το χαζοχαρούμενο [φυσικό μου] ύφος:

-Τι έχει μάστορα; Την κοίταξες;

Και με ύφος καθηγητού ιατρικής μου εξήγησε τις βλάβες.

-Τόσα πολλά; Συμφέρει να την φτιάξουμε;

Τι ήθελα και το είπα;

-Μα τι λέτε τώρα κύριε τέτοιο μοντέλο και δεν θα το φτιάξετε!

Οπότε τα παίρνω κι εγώ και του είπα να μου δείξει τα βλαμμένα εξαρτήματα [κόλπο για να σφίξω τη λυχνία].

Ξεβιδώνει το καπάκι [πνιγήκαμε στη σκόνη]

Και άρχισα το τελετουργικό με τα μαγικά που περιέγραψα.

Μπαγάσας ήτανε, αλλά όχι και μαλάκας:

-Δώσε μου τουλάχιστον ένα πενηντάρι [δραχμές]. Τα μεταφορικά.

Πράσινα άλογα

Γς είπε

8 Δεκεμβρίου, 2012 στις 14:20

>κάποιος χρησιμοποίησε τη γνωστή έκφραση “και πράσινα άλογα”

Και κάποια πράσινα άλογα πρέπει να σε ευγνωμονούν που απομυθοποίησες αυτό το «πράσσειν άλογα» Με τη διαφορά ότι δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα κανένα πράσινο άλογο.

Εγώ πάντως έχω δει ένα πράσινο γαϊδουράκι!
Ο Θανάσης Παπαγεωργίου ήταν συμφοιτητής μου. (ο ένας από τους τρεις αδελφικούς μου φίλους που αυτοκτόνησαν και που με περιμένουν 40 τόσα χρόνια. Στη μαύρη κόλαση βέβαια, την αλανιάρα). Σπουδαίος ζωγράφος επίσης. Ξημεροβραδιαζόμασταν στη Καλλιδρομίου, κάτω από το διαμέρισμα του Ξαρχάκου, που παραπονιόταν ότι κάναμε πολύ φασαρία και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί.
Πάντως τον αφήσαμε να γράψει την ‘Απονη ζωή’ και ‘Στις Ακρόπολης τα μέρη’.
Στοιχειωμένη γειτονιά. Ασιμος και τέτοια, αργότερα βέβαια.

Επεσε απ το μπαλκόνι, μπρος τα μάτια μας, όπως είχε ανακοινώσει ανήμερα των 27ων γενεθλίων του. Ας είναι, έχω τόσα πολλά να πω για τον Θανάση.

Ο Θανάσης λοιπόν είχε ζωγραφίσει ένα σπουδαίο έργο. Έναν πράσινο γαϊδαράκο που είχε γυρισμένα τα οπίσθια του και σε κοίταζε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
Ηταν για μένα που μελετούσα το Λόου ντοζ εφέκτ, ακτινοβολώντας σπόρια φασίολου βουλγκάρις στο Δημόκριτο, που θα φωτοσυνθέταν περισσότερο από τα κανονικά φασόλια.
Ο Θανάσης μας όμως έβλεπε μακριά στο μέλλον. Σε μεταφορά γονιδίων. Σε ένα πράσινο γαϊδουράκι που φωτοσυνθέτει.

Καριόλη, κρατάω πιστόλι!

Γς είπε

2 Ιουλίου, 2014 στις 14:34


Εποχές κι αυτές!

Λίγα χρόνια αργότερα το 49 είδα για πρώτη φορά πιστόλι στο σπίτι του Πουλή.

Τη δεύτερη φορά δεν ήταν πιστόλι αλλά το χέρι του Γιώργου του Φούντα που πρότεινε μες το σκοτάδι την παλάμη του με τεντωμένο το δείκτη σαν να κρατούσε πιστόλι.

-Κατέβα κάτω!  Καριόλη, κρατάω πιστόλι!. Είπε στον κλέφτη που ήταν πάνω στην ταράτσα μας.

-Γιατί δεν κατεβαίνεις; Γιατί;  [αυτό δεν το είπε].

Αλλά να τι έγινε ακριβώς:

Είχαν ταράξει τη γειτονιά στις κλοπές.

Τόσο πολύ που αποφάσισαν οι μεγάλοι να φιλάνε όλο το βράδυ διακριτικά σκοπιά.

Και ξαφνικά ένα βράδυ περασμένες 10  [σαν να λέμε μεσάνυχτα και βάλε εκείνη την εποχή] χτυπάει την πόρτα μας ο Βαγγέλης, ο γιος του Κυρ Στέλιου του Πουλή.

-Κυρά Νίτσα, μήπως έχεις λίγη ζάχαρη;

Και μόλις μπήκε μέσα μας λέει ψιθυριστά ότι κάποιος είναι πάνω στη ταράτσα μας. Να αφήσουμε μισάνοιχτη την εξώπορτα και ανοιχτή την πόρτα της αυλής. Θα επιχειρούσαν εισβολή και να παραμείνουμε ήρεμοι.
-Ευχαριστώ. Καληνύχτα [τάχα μου]

Οπερ και εγένετο. Μπούκαραν σε λίγο αστραπιαία και βγήκαν στην αυλή δίπλα στη σκάλα της ταράτσας [δυο μαδέρια με καρφωμένες πήχες-σκαλοπάτια]  .

Εκεί ο επικεφαλής Γιώργος Φούντας, ξεδίπλωσε όλο το υποκριτικό του ταλέντο. 

Και δεν κάθισε να τον πιστολίσει. Και κατέβηκε κλαίγοντας ο Τρελόγιαννος της γειτονιάς. Τον είχαν βάλει οι άλλοι να ακούει από τον καπνοδόχο, πότε θα κοιμηθούμε και τέτοια.

Τον έπιασαν αλλά τους ξέφυγε. Ετρεξε στο σπίτι της αδελφής του. Από κοντά κι εγώ. Θυμάμαι ο κακόμοιρος που είχε κρυφτεί κάτω από ένα κρεβάτι.

Για δεκαετίες τον έβλεπα γεροντάκι να περπατάει στο δρόμο με το σκύλο του