Ο μανάβης

Γς είπε

6 Δεκεμβρίου, 2012 στις 15:03

Ισως είναι επανάληψη. Σαν να σας το έχω ξαναπεί:
Ηταν σαν σήμερα, του Αγίου Νικολάου.
Πήγα το βραδάκι επίσκεψη στον παλιό μου συμφοιτητή Νίκο Σάμιο, γείτονα μου στην Καισαριανή που έμενα τότε.

[Παρένθεση]:
Του έλεγα συνεχώς να εξαφανίσει δυο τεράστιους χαυλιόδοντες που είχε σπίτι του.
-Γιατί; Δεν τους κατέχω παράνομα. Τους έφερε ο πατέρας μου που έκανε 30 χρόνια στο Καμερούν.
-Ρε σύ πέτα τους! Θα τους βρίσκουν μετά 1000-2000 χρόνια στις ανασκαφές και θα λένε ότι είχαμε ελέφαντες στην Αθήνα.
[Κλείνει η σαχλή παρένθεση]

Στο σπίτι του Νίκου λοιπόν μεταξύ των καθηγητών και καθηγητριών (μανούλια και μαθηματικίνες παραδόξως) ήταν και ένας τύπος, οπωροπώλης λαϊκών αγορών, που δεν έπαυε να λέει πόσο συγκινημένος είναι που βρίσκεται με καθηγητές, επιστήμονες κλπ κλπ, ενώ αυτός ήταν ένα τίποτα.
Αποφάσισα να επέμβω και να του απομυθοποιήσω μερικά πράγματα. Τα συζητήσαμε και πες πες,  πιες πιες, ήρθε η στιγμή που…
-Ποιοι νομίζεται ότι είσαστε ρε καθηγητάκια; Εγώ αυτά που κονομάω σε μια μέρα στη λαϊκή δεν τα βγάζεται σ ένα μήνα!

Γς είπε

6 Δεκεμβρίου, 2012 στις 15:12

82:
>δεν τα βγάζεται σ ένα μήνα

βγάζετε ήθελε να πεί, αλλά αμόρφωτος άνθρωπος ο μανάβης, Είχε πιεί κιόλας

Voulagx είπε

6 Δεκεμβρίου, 2012 στις 15:20

#83 και “νομιζετε” ηθελε να πει, αλλα τι pεριμενεις απο αμορφωτο μαναβη και δη μεθυσμενο! 

Αιγινήτιο

Γς είπε

5 Μαρτίου, 2013 στις 19:16

19:
>“τον Παύλο Ηλεφούφουτο τι τον έχεις;” και ο συνάδελφος να λέγεται “Κώστας Ηλεφούφουτος” στην πραγματικότητα.

1975. Ηταν η τελευταία μέρα που έπρεπε να καταθέσω τα χαρτιά μου για διορισμό στη σχολή. Εξετάσεις από παθολόγους, ακτινογραφίες φτάνω και στον τρελογιατρό, ο οποίος όμως δεν υπογράφει αν δεν του δείξω το απολυτήριο στρατού.
-Βρε χρυσέ μου, που να το βρώ τώρα δεν προφταίνω πρέπει να καταθέσω τα χαρτιά μέχρι το μεσημέρι.
-Να υπογράψω ότι είσαι καλά και να έχεις πάρει απαλλαγή λόγω τρέλας; Δεν γίνεται.
Και μου ήρθε μια φλασιά. Ετοιμάζαμε μια εργασία με την φίλη μου τη Χριστίνα Ζιούδρου στο Δημόκριτο με έναν γιατρό στ6ο νοσοκομείο τους (Αιγινήτιο).
-Είμαι πολύ φίλος του Καρατέτοιου.
-Α, τότε αλλάζει.
Και μόλις υπέγραψε μου λέει:
-Τον ξέρεις καλά;
-Ε,…ναι!
Ηταν ο ίδιος.

Με το ένα πόδι στον τάφο

Γς είπε

7 Μαρτίου, 2013 στις 15:05

44;
> άμα πατήσεις το κουμπάκι πάνω αριστερά που γράφει νταουνλόουντ και του μιλήσεις και γλυκά

Με το που φτάσαμε στην κλινική, πρόφταινα δεν πρόφταινα με βαρύ πνευμονικό οίδημα λέει το μεγαφωνο στο ανσανσέρ “ισόγειο”. Με το ένα πόδι στον τάφο κάτι αστείο απάντησα στη φωνή του ασανσέρ, πατώντας και το κομβίον για τον δεύτερο όροφο. Αργούσε να αποφασίσει όμως να ξεκινήσει και μου λέει η κόρη μου σοβαρά σοβαρά:
-Πρέπει να το πεις κιόλας.
Και γυρίζω στα μπουτόν και τους λέω γλυκά:
-Δεύερο.
-Όχι έτσι. “Στο δεύτερο όριφο”
Θα το έλεγα, αλλά είχε ήδη ξεκινήσει.
Και γέλαγαν οι υπόλοιποι του ασανσέρ.

Ενα μεσημέρι

Γς είπε

8 Μαρτίου, 2013 στις 11:28

11:
>- Κυρία μου δεν έχω πρόβλημα που είσαι γυναίκα. Έχω πρόβλημα που είσαι άσχετη!

Δεν έχω πρόβλημα που είσαι νέγρος. Εχω πρόβλημα που είσαι μαύρος.

‘Η κάτι τέτοιο. Πλάκα κάνω. Ούτε κι εγώ έχω πρόβλημα που είναι σχετικές… με πολλά.

Κι οι ρουφιάνες πως τα καταφέρνουν την ίδια στιγμή να κάνουν ένα σωρό πράγματα και να ελέγχουν άλλα τόσα.
Μάλτιτάσκιν' του κερατά.

Ολα τα ξέρουν.
Μόνο να κοιτάξουν το κοντέρ του αυτοκινήτου δεν ξέρουν. Να δουν αν ήταν στο καφενείο με το Γιώργο κι όχι 100 χιλιόμετραστις  στις ψαροταβέρνες στην άλλη άκρη με το γκομενάκι.

Και παίρνω τηλέφωνο τον μακαρίτη τον Θανάση (αυτοκτόνησε νωρίς, στα 27 του).
-Ρε αμα σε πάρει η Βούλα (μακαρίτισσα επίσης πρώην κυρά μου) ήμουνα όλη τη νύχτα εκεί. Γκέγκε;

-Εγινε.

Χαζοξενυχτάγαμε που και που με την κυρά μου στο σπίτι του στην Καλλιδρομίου και το φιλοσοφούσαμε με τη παρέα μας φοιτητές

Κι ερχόταν ο νεαρός τότε Ξαρχάκος από πάνω: 
-Καντε λίγο ησυχία ρε παιδιά. Του μπερδεύαμε τις νότες στο πιάνο..

Πάω λοιπόν σπίτι.
-Ημουν στο Θανάση.
-Και να ήσουν εκεί, με καμιά μικρή θα ήσουν.
-Α, όχι τέτοια! Ή παίρνεις τηλέφωνο να δεις ή μόκο!

Τελικά πήρε. Αλλά μετά από κάποια βδομάδα.
(αλλάζοντας τη φωνή της):
-Γειά σας, είμαι η κοπελίτσα που ήμασταν το βράδυ της Τρίτης με το Γιάννη στο σπίτι σας.
Κι ο δικός μου:
-Πρώτα πρώτα το Γιάννη έχω να δω δύο μήνες!
-ΟΚ, Θανάση. Αυτό ήθελα να μάθω!

Γάτα ήταν η δικιά μου, θεός ‘σχωρέστην.
Και να μην ξέρω σε ποιο μισό του ουρανού είναι..
Αλλά τι πειράζει κει κάτω στα καζάνια που θα πάω εγώ με τα φιλαράκια μου…

Sir Basil Markesinis

Γς είπε

15 Μαρτίου, 2013 στις 19:36

208,209:

Κι η πλακούλα (μου) σχετικά με την έκθεση των εγκλημάτων των ναζί, το Μουσείο του Τρόμου στο Βερολίνο, που έλεγα στη Σοφία (Σχ. 161).
Δεν έχω νιώσει μεγαλύτερη φρίκη. Ούτε και στο Αρμπάιτ-μαχτ-Φράι.

Ηταν ένα γκρουπ από μαθητές του Ηνωμένου Βασιλείου με δυο τρεις καθηγητές τους και τους εξηγούσαν τα ντοκουμέντα από τις εκτελέσεις των ομοφυλοφίλων. Φρίκη. Και όπως συμβαίνει σ αυτές τις περιπτώσεις προσπαθείς να κρατηθείς από κάτι, να εξορκίσεις το κακό τα απίστευτα.
-Μα δει είναι δυνατόν. Ελεγε ο δάσκαλος.
-Είναι απάνθρωπο. Είναι ..είναι …είναι.
-Καλά μην κάνετε έτσι. Ο Γς.
-Ντοντ γουόρι. Δεν τους σκοτώνουν τώρα!
Και έβαλαν τα γέλια οι δικοί μου. ΟΙ Ελληνες, οι πολύ «άντρες» με την ανακούφιση του Αγγλου.

Και για όσους δεν κατάλαβαν παραπέμπω στον Μπόστ

Το Σούπερ Μάρκετ

Γς είπε

22 Μαρτίου, 2013 στις 21:15

Δεν ήταν έξω από το σούπερ μάρκετ, αλλά ανάμεσα στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Την κοίταξα με περιέργεια και αυτή διστακτικά ήρθε προς το μέρος μου. Μια συνηθισμένη φιγούρα γύρω στα 30. Τα μάτια της ήταν βουρκωμένα και κοιτάζοντας γύρω της μη την βλέπει κανείς:
-Σας παρακαλώ δεν έχω να ταΐσω τα παιδιά μου.
Ψωνίζω με πλαστικό χρήμα και είχα μόνο μερικά σεντς, περίπου ένα ευρώ που τις τα έδωσα.
Όταν βγήκα μετά από ώρα, βρέθηκα μπρός στους συνήθεις ζητιάνους που δεν αφήνουν σε ησυχία τους πελάτες. Και εκεί πέρα μακριά την ξαναβλέπω ανάμεσα στα αυτοκίνητα διστακτική φοβισμένη, να περιμένει τι;
Πλησίασα και της έδωσα τις τσάντες μου και ξαναμπήκα στο σούπερ μάρκετ.
Ητανε μάνα και δεν έλεγε ψέματα. Ε, τι δουλειά κάνουμε τώρα. 40 χρόνια φούρναρης. Μια ζωή στη πιάτσα.
Και το ξέχασα αμέσως. Αλλά τώρα βλέποντας στα κανάλια Κύπριες μάνες να κλαίνε ότι δεν έχουν, δεν βρίσκουν γάλα για τα παιδιά τους…
Ο θεός να βάλει το χέρι του, γι αυτά που έρχονται

Και είναι κι ο σακάτης που λέει ότι δεν τρέχει τίπουα από την Κύπρο. Δεν είναι συστημικός κίνδυνος και να πάει να γαμηθεί αυτή και οι μανάδες της.
Το φχαριστιέται…
Ο σακάτης

Κυπριακά

 Γς είπε

20 Μαρτίου, 2013 στις 11:41

1992, Λευκωσία, Λυσσαρίδης, Ανδρέας.

Λευκωσία:
Διεθνές το συνέδριο και κάναμε βόλτες όλο το τσούρμο Ελληνες και ξένοι και τα είχα πάρει στο κρανίο. Από ένα άνοιγμα έπιασα κουβέντα με το τούρκο σκοπό απέναντι. Στην αρχή ήταν σφιγμένος μετά όμως άρχισε να κελαηδάει και να μας λέει διάφορες μεμετιές.
Και μας τη δίνει και σαν να μην συνέβαινε  τίποτα μπήκαμε μερικοί από ένα άνοιγμα παρασύροντας και τους άλλους μέσα στην πράσσινη γραμμή. .
Το Τουρκάκι τσίριζε έκανε ότι θα ρίξει στο ψαχνό. Και πόσο το ήθελα! Μας φώναζαν από το ελληνικό φυλάκιο αλλά εμείς στα τέτοια μας. Πηγαίναμε όλοι σαν κοπάδι. Πύκνωσαν τα τούρκικα κράνη απέναντι και ξαφνικά έφτασαν τρία μπλέ τζιπ της πως-την-λέγανε δύναμης του ΟΗΕ. Και προσπάθησαν να μας βγάλουν έξω από την ζώνη. Μπροστά μας οι τούρκοι, δίπλα μας οι UN (άγγλος ο επί κεφαλής) πίσω μας οι Ελληνες.
Είχαμε μουλαρώσει. Δεν βγαίναμε έξω. Θέλαμε μάλιστα να περάσουμε απέναντι στην κατεχώμενη Λευκωσία. Ατιμη αδρεναλίνη, όταν θέλεις εσύ!

Λυσσαρίδης:
Α, όσοι δεν τον έχετε γνωρίσει δεν ξέρετε τι ψυχούλα είναι ο γιατρός.
Ημουν μέσα στην μεγάλη αίθουσα τουσυνεδριακού κέντρου Λευκωσίας. Πετάχτηκα στην τουαλέτα και βρέθηκα να κατουράω δίπλα του. Είχαν μια συγκέντρωση τα στελέχη του κόμματος του στο ίδιο κτίριο
-Ω,τον χαιρετώ. τον Ανδρέα Παπανδρέου της Κύπρου!
Γέλασε και με έπιασε στην πάρλα. Μιλήσαμε για όλα. Και για τον Αντρέα.
-Αγαπητέ είδες; Οι καλύτερες πολιτικές αναλύσεις γίνονται στην τουαλέτα. Μου είπε στο τέλος.

Ανδρέας:
Αν, λέμε τώρα, ο Αντρέας δεν είχε αυτά που του καταμαρτυρεί ο φίλος του Πεπελάσης, Καστοριάδης κλπ.
Αν, δεν τον είχε φέρει ο Καραμανλής.
Αν, δεν ήθελε να ηγηθεί στο κόμμα του πατέρα του.
Αν δεν είχαν υπάρξει οι κόντρες του με τον Μητσοτάκη
Αν ο Ασπίδα που του έφτιαξαν, Μπουλούκοι, Γαρουφαλιάδες κλπ,
Αν Αποστασία και κουλουβάχατα
Δεν θα είχαμε φτάσει στη Χούντα.
Αν πετύχαιναν οι γεφυροποιοί, οι Μαρκεζίνηδες
Αν είχαμε αυτοέλεγχο στο έπος του Πολυτεχνείου
Αν δεν μας βάζανε τον μοιραίο Ιωαννίδη
Αν Σαμψών, αν Αττίλας, αν ΕΟΚ και Νάτο ίδιο συνδικάτο
Αν αν αν Τζοβόλα δώστα όλα, δάνεια, δάνεια, δάνεια
Δεν θα είχε χαθεί η Κύπρος, δεν θα είχε γίνει το κούρεμα των τραπεζών εδώ, που ήταν η χαριστική βολή για την Κύπρο
Σαν όνειρο μου φαίνονται όλα αυτά.
Από το Δημοτικό που γράφαμε σε χιλιάδες κομματάκια χαρτάκια ΕΝΩΣΗ – ΕΝΩΣΗ.
Που πλακωνόμασταν μέρα νύχτα με την Αστυνομία.
Θυμάμαι στην Καθημερινή του μπαμπά: 11 Νεκροί στη διαδήλωση για την ΕΝΩΣΗ.

Κι αυτή η πουτάνα η σημαία του ψευδοκράτους πάνω στο βουνό

Μονομαχία στην έρημο

Γς είπε

24 Μαρτίου, 2013 στις 10:32

Ορνεα και θυμήθηκα μια προσωπική εμπειρία που με είχε κατατρομάξει. Εκ προοιμίου σας προειδοποιώ ότι η συνέχεια είναι ελαφρώς σοκαριστική και συνεχίζετε με δική σας ευθύνη. Εξαιρούνται κάτι αξιότιμοι φίλοι που είναι έτοιμοι να μου τα χώσουν.

Λος Αντζελες λοιπόν προς Λας Βέγκας με το δρόμο μέσα από την έρημο. Πάνω από 250 μίλια, 4 ώρες περίπου. Ζέστη. Κλειστά παράθυρα και το αιρκοντίσιον στο φουλ. Σε λίγο όμως οι πινακίδες στο δρόμο μας είπαν ότι ήμασταν λάθος.
Μας πληροφορούσαν ότι έτρεπε να ανοίξουμε όλα τα παράθυρα και όχι μόνο να σβήσουμε το αιρκοντίσιον αλλά και να ανοίξουμε το καλοριφέρ στο φουλ!
Μόνο έτσι θα τη βγάζαμε καθαρή μέσα στην έρημο. Μόνο έτσι θα άντεχε το αυτοκίνητο.

Αλλά ας πάμε στα όρνεα. Αυτά τα αμερικάνικα όρνεα των γουέστερν.
Πως μας την έδωσε και βγήκαμε απ τον δρόμο και μπήκαμε στην έρημο. Πινακίδες προειδοποιούσαν πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό. Καμία βοήθεια για τα επόμενα 80 μίλια + διάφορους άλλους κινδύνους.
Εμείς όμως κάναμε την πλάκα μας και προχωρήσαμε καμιά δεκαριά μίλια. Το έδαφος κάτω συμπαγές σαν μωσαϊκό και επίπεδο σαν θάλασσα λάδι. Κυκλικά έβλεπες τον ορίζοντα σαν έναν αψεγάδιαστο κύκλο.

Και τι της ήρθε της δικιάς μου; Καταλαβαίνετε. Και έγινε ένα ανεπανάληπτο τέτοιο. Να φωνάζει από τα βάθη της ψυχής της. Μέσα στην απόλυτη σιωπή της ερήμου πρέπει να μας άκουγαν τα ερπετά σε ακτίνα μιλίων.
Το καταφχαριστήθηκε όπως κι εγώ και όπως ήμασταν κάτω γύρισα τη μούρη μου προς τα πάνω για ν ανάψω τσιγάρο.

Και τότε είδα τα όρνεα να κάνουν κύκλους αργά αργά από πάνω μας, περιμένοντας ίσως το κουφάρι που θα προέκυπτε από τη μέχρι εσχάτων μάχη μας…
Ηταν τρομακτικό. Κι όπου φύγει φύγει.

Μόσχα

Γς είπε

24 Μαρτίου, 2013 στις 14:49

Τον καιρό που η Καισαριανή ήταν κατακόκκινη.
Παρέλασαν και τα πιτσιρίκια μου στην κεντρική Λεωφόρο Εθνικής Αντίστασης. Λυκόπουλα με τους προσκόπους.
Και το βράδυ με παίρνει τλφ ο αδελφός μου:
-Μπράβο άψογα τα ανίψια μου στην παρέλαση
-Που τα είδες;
-Στην Τηλεόραση.
-Μα δεν το έδειξε η τηλεόραση
-Εμείς πιάνουμε κατευθείαν Μόσχα

Μαρακές

Γς είπε

28 Μαρτίου, 2013 στις 23:54

250:
Μπάνιο σ αυτήν την ηλικία.
Και θυμήθηκα της προάλλες που κάποιος έγραψε εδώ για το Μαρακές.

Πνίγηκε λοιπόν πέρυσι ένας ηλικιωμένος εδώ στην καλύτερή μας περιοχή για μπάνιο. Τις Μαρίκες. Ετσι λέγεται.
Και το βράδυ στις ειδήσεις η παρουσιάστρια διαβάζει την είδηση απέναντι από το οτοκιού:
-Ενας ηλικιωμένος έχασε τη ζωή του στη Ραφήνα σήμερα όταν έκανε μπάνιο στην περιοχή..(διστάζει) Μαρακές.

Το καράβι

Η γλώσσα μας.

Είναι το καράβι που μας ταξιδεύει στο χρόνο.

Κι είναι πολλοί οι επίδοξοι καπετάνιοι, που θέλουν να επέμβουν στη ρότα του.

Όμως είναι άγνωστες οι θάλασσες οι τωρινές κι οι αλλοτινές, οι θάλασσες της ιστορίας και δεν υπάρχουν μάντεις για την πορεία των ανέμων.

Μα το καράβι είναι καλότυχο κι ευλογημένο. Εχει το δικό του καπετάνιο: τους πεντακάθαρους απλούς νόμους της γλωσσικής εξέλιξης και πορεύεται καλά χιλιάδες χρόνια τώρα. Τους πεντακάθαρους νόμους που κανείς δεν τους ξέρει. Όπως δεν ξέρει και της φυσικής επιλογής. Οι νόμοι της επιβίωσης μιας γλώσσας που θέλει να επιβιώσει. Και αγωνίζεται. Και εξελίσσεται.

Και είναι καλοδεχούμενοι οι λεξικολογούντες γραφιάδες που κρατούν το ημερολόγιο του πλοίου. Αλλά αστείοι εκείνοι που θέλουν να ακουμπήσουν το τιμόνι του.

Δεν υπάρχει τιμόνι.

Ο θάνατος

Γς είπε

19 Ιουνίου, 2013 στις 15:26

28 @ Τζι
>ο θάνατος, μάλιστα έχει μορφή γυναίκας

Και να μην μπορώ να βρώ μια φωτό στο φβ που αριστερά ο παπάς έλεγε στους νεόνυμφους ότι μόνο ο θάνατος θα τους χωρίσει και δεξιά ένα μανουλομάνουλο έλεγε:

-Γειά σας. Είμαι ο θάνατος

Η αλήθεια

Γς είπε
27 Μαρτίου, 2013 στις 09:37

>για να πούμε την αλήθεια

 Πρέπει να την ξέρουμε πρώτα-πρώτα:

-Που ήσουνα Χρήστο;
-Επαιζα μπάσκετ ρε μπαμπά.
-Πέρασα από κει. Δεν ήσουν. Πες μου την αλήθεια.
-Στον Γιώργο. –Τηλεφώνησα. Δεν ήσουν, Πες μου την αλήθεια.
-Είχαμε πάει στο παρκάκι –Κι εκεί σε έψαξα. Την αλήθεια!
Την αλήθεια, την αλήθεια…
-Ωχ, Οχτώ αλήθειες σου έχω πει, μέχρι τώρα!

Mrs Imelda Romualdez Marcos

Γς είπε

28 Μαρτίου, 2013 στις 12:38

60:
>καὶ γι’αὐτὸ οἱ γυναῖκες ἔχουν πολλὰ παπούτσια

Και θυμήθηκα την κυρία Μάρκος των Φιλιππίνων που είχε κάτι δεκάδες χιλιάδeεσν παπούτσια.

Κι η πλακίτσα μου:
Ο Γς πριν δυο ώρες στο Ταμείο του Carrefour με τρία γυναικεία παπούτσια.
Η ταμίας χτυπάει το ένα ζευγάρι και σταματάει.
-Δεν μπορείτε να αγοράσετε μόνο ένα παπούτσι.
-Μα θα το πληρώσω σαν ζευγάρι.
-Δεν γίνεται κύριε.
-Μα
-Δεν γίνεται.
Επιμένω. Κι απάνω που ήταν να φωνάξει τους σεκιουριτάδες φτάνει η κυρά μου με τις πατερίτσες κούτσα-κούτσα φορώντας στο πόδι της με τα εγκαύματα, το άλλο παπούτσι του ζεύγους.

Lara's theme

Γς είπε

1 Μαρτίου, 2013 στις 14:44

38:
> Πρωϊ πρωϊ οι κόρες μου, ολόκληρες μουλάρες πλέον.

Όχι τέτοιους χαρακτηρισμούς για τις δεσποινίδες κορούλες σου!

Ο μεσαίος μου συνήθιζε να λέει έτσι την μικρή του αδελφή.

Κλάμα μια μέρα έρχεται και την παίρνω αγκαλιά.
-Ο Νίκος με λέει Μουλάρα. Κλαψ κλάψ και λάκριμε
-Όχι, μωρό μου, Λάρα μου. (Ηταν και ο Δόκτωρ Ζιβάγκο και το Λάρα’ς θεμ τότε ).
-Σώπα μωρό μου, Λάρα μου, Λάρα μου, Λάρα μουΛάρα μουλάρα Μουλάρα Μουλάρα …
Και πετάχτηκε μόλις το κατάλαβε. Και φτου κι απ την αρχή κλάμα και δάκρυα.
Εκείνα τα διαμαντάκια στα κοριτσίστικα ματάκια των θυγατέρων μας στα 3-4 τους χρόνια.

-Ένα αρνάκι πουλώ, ποιος τα αγοράζει; Και μου απαντάει στην αγκαλιά  μου:
 -Εγώ! Και αρχίζει τα γέλια. 
Και ήθελε να το ξανακάνουμε, ξανά και ξανά. 
–Ελα μπαμπά πάλι!.

Πισίνες

Διαβάζοντας το άρθρο για πισίνες στο “Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία”,  είπα να κοιτάξω για πισίνες στην περιοχή μου.

Διάλεξα στην τύχη ένα κομμάτι  ενός x μισού χιλιομέτρου στο Google Maps

Χαμός!

LandS είπε

20 Ιουνίου, 2013 στις 14:02

#28: Πόσες Χρυσοστόμου Σμύρνης έχετε εκεί μωρέ;

Χαμός και στις ονοματοδοτήσεις των δρόμων.

Ειδικά για τον Χρυσόστομο Σμύρνης, υπάρχουν αρκετοί  δρόμοι  διότι είχε γεννηθεί στο ίδιο χωριό, την Τρίγλεια, από όπου κατάγονται οι περισσότεροι κάτοικοι εδώ.

Υπάρχει επίσης και ο μοναδικός ίσως ναός στο όνομά του.

Μικρός αλλά έχουμε και μικρότερο.

Γενικά άναρχη δόμηση σε καταπατημένα δάση. Η ανάγκη βλέπεις μερικών Αθηναίων να βάλουν ένα κεραμίδι στο κεφάλι τους και μια πισίνα στα πόδια τους.

Η κηδεία

Και ποιος δεν έχει ονειρευτεί την κηδεία του. Λένε.

Εβλεπα όνειρο τη κηδεία μου.
Κόσμος πολύς περπατούσε με μουσικούς μπροστά που δεν έπαιζαν όμως γιατί είχαν απεργία.
Τα είχα χρειαστεί. Καθόμουν δίπλα στον πεθαμενατζή, που οδηγούσε τη νεκροφόρα και του εξηγούσα γιατί δεν έπρεπε να με θάψουν:
1) Δεν έπαιζαν οι μουσικοί, 2) δεν ξέρω τι οι παπάδες, 3) 4) 5) δεν θυμάμαι τους υπόλοιπους λόγους. Εκτός από τον τελευταίο:
-Και είμαι και ζωντανός κύριε Νεκροθάφτα!
Και μετά ξύπνησα (;)

Και το εφάπαξ που περίμενα να ξελασπώσω θα είναι λέει 5.300 ευρά στο τέλος  του χρόνου.

John Maynard Smith.

Μηχανικός της RAF κι ο μέγας Εξελικτικός Βιολόγος και Γενετιστής John Maynard Smith.
Τον είχα γνωρίσει. Ήμουν μέλος σε ένα Population Group που μανατζάριζε.

Και θυμάμαι μια φορά που γύριζα αργά το βράδυ από το Λέστερ από ένα συνέδριο του Group αυτού στο ξενοδοχείο μου στο Λονδίνο . Ένα μικρό Κυπριακό στο Πάντικτον.
Και να είναι τύφλα ο ρεσεψιονίστας αγγαλιά με μια τσούλα που δεν τον άφηνε να μου δώσει το κλειδί.
-Βρε καθίστε καλά. Δώστε μου το κλειδί του δωματίου μου.

Είδα κι απόειδα και πήρα το αφεντικό στο τηλέφωνο του σπιτιού του που μου είχε δώσει. Δεν κατάλαβαν με ποιον μιλούσα στα ελληνικά και γελούσε το τσουλί που κλαιγόμουν στον μπαμπά μου.
Και ξαφνικά φουντάρει το Μπος!
Τους πέταξε έξω με τις κλωτσιές!
Το φχαριστήθηκα…

21η Απριλίου 1967

Κι εκείνο το πρωί ο πατήρ του Κάκτου  όπως κάθε μέρα από τά άγρια μεσάνυχτα, πήγαινε στη δουλειά του. Και ξαφνικά στη στροφή Ευτυχίδου και Σπ. Μερκούρη απέναντι από το Αλσος Παγκρατίου δυο τανκς μέσα στο μαύρο σκοτάδι του φράζουν το δρόμο. Κάνει να περάσει αριστερά δεν τον αφήνουν. Ούτε από τα δεξιά.
-Ρε δε με χέζετε πρωί πρωί!
Νόμιζε ότι γυρίζουν έργο…

Την αυτήν ημέρα:
Φιλαράκος μου βαρεμένος με την επιστήμη έκρινε ότι καλύτερα με τα νετρόνια και τις ακτίνες α, γ, Χ κτλ παρά με τους τρελούς.
Και τράβηξε για το εργαστήριό του στο Δημόκριτο. Στη Μεσογείων τον σταμάτησαν.
-Που πάτε κύριε;
-Στο Δημόκριτο.
-Δεν ξέρετε ότι απαγορεύεται; Πίσω!
-Δεν γίνεται. Εχω αφήσει τον αντιδραστήρα στη πρίζα!
Και τον άφησαν να περάσει.

Εγώ ο λαθρομετανάστης.

Λαθρομετανάστης. Ετσι ένοιωσα  στην Τεργέστη ή τουλάχιστον έτσι με θεώρησαν.

Πηγαίναμε σε ένα συνέδριο στο Βερολίνο και εγώ με την ησυχία μου πέρναγα τελευταίος από τον έλεγχο των διαβατηρίων που έκανε ένας ιταλός λιμενικός πάνω στο φέρι μποτ . Τα παιδιά που είχαν περάσει από τους πρώτους  είχαν πάει  κάτω να βγάλουν το αυτοκίνητο.  Ψάχνομαι και διαπιστώνω ότι τα χαρτιά μου τα είχα στο αυτοκίνητο. Φτου γαμώτο και κοιτάζω με απόγνωση τον Ιταλό που περίμενε. Αυτός όμως παρέμενε ήρεμος. 

Και ξαφνικά κοιτάζει δεξιά αριστερά, έρχεται πιο κοντά μου και μου λέει περισσότερο με τα χέρια του:

–Βάϊ

Τι να του εξηγώ τώρα; Να του χαλάσω και την εξαίσια φάση που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους νόμους και τις γραφές;

Ειλικρινά τέτοιες συνωμοτικές ματιές για να δει αν μας  βλέπει κανείς, τέτοιες εκφράσεις προσώπου και γλώσσα των χεριών του,  μόνο  εμείς  οι ούνα ράτσα και φάτσα κατέχουμε και κατανοούμε. (+ την αυστηρή τήρηση των νόμων)

Goran Bregovic

Λοιπόν στο ίδιο θεατράκι του Παπάγου χτες.

Η μουσική μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού (Εμ, Παπάγου είναι εκεί).

Τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο.

Μαγεία! Εμένα μου λες;

Χάσατε (κι εγώ, το χρόνο μου-Πλάκα κάνω)

Να.  Από μια περσυνή τους εκδήλωση.

Στο “βιογραφικό” τους είπαν ότι ήταν η πρώτη μπάντα στην Ελλάδα. "Κάλυψε και τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896".

-Αχ! (ο απόστρατος στρατηγός; δίπλα μου).

-Τώρα αυτή η μπάντα έπρεπε να παίζει στο Τσεσμέ της Σμύρνης. Στη Προύσα. Αλλά…

Και με τούτα και με τα άλλα κυλούσε όμορφα η εκδήλωση, σε ωραία ατμόσφαιρα.

Και ποιος θα το φανταζόταν ότι ξαφνικά όλο το εθνικομαστουρωμερακλομένο  θέατρο θα ξέσπαγε στα γέλια και θα κράταγε την κοιλιτσα του; Εντάξει την κοιλιά του!

Ο παρουσιαστής αναφέρει ότι η επόμενη αγαπημένη μελωδία του Χατζηδάκι…Δεν πρόλαβε.

Είχε πει:

-Και τώρα η  γ α μ η μ έ ν η μελωδία του Χατζηδάκι

Τέλειωσε κάποτε και τα ναυτάκια με τις τρομπέτες τους το ρίξανε στον Μπρέγκοβιτς και κάπως στανιάραμε.