Κάλπικη λίρα

Και που λέτε  είχα πάει  για τα μάτια μου. Φίλος ο "κ. καθηγητής διευθυντής" της Οφθ. Κλινικής μεγάλου Νοσοκομείου.

Και λέω “μην αρχίσεις κι εδώ τις μαλακίες με τους ασθενείς, δεν μας παίρνει”

Κι όμως.

Κάθομαι στην αίθουσα αναμονής σε ένα καναπέ δίπλα σε δυο κυριούλες που ήθελαν να πιάσουν κουβέντα.

 Μπροστά μας κάνανε σουλατσο οι ασθενείς με γάζες και μπαμπάκια στα μάτια. 
Και σιγά μην άντεχα να παριστάνω το μπαστούνι.

Γυρίζω τις κοιτάζω με σοβαρό ύφος και τους λέω:

 -Ορίστε μας. Πάνε και βγάζουν τα μάτια τους με την μία και την άλλη και μετά έρχονται να γιατρευτούνε!

Μήτρες

1964, Νέα Κυβέρνηση Κέντρου μετά από δεύτερες εκλογές που το 42% του 1963, έγινε 53 %.
Νέος άνεμος στην Παιδεία γενικώς.
Και να ένας φρέσκος και αεράτος επιθεωρητής κάνει το ντεμπούτο του φουριόζικα σε λάθος όμως αίθουσα.
Ηταν στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών της Σιβιτανιδείου. Το μόνο κατά κάποιο  τρόπο ΤΕΙ της εποχής με πολύ υψηλό όμως επίπεδο θεωρητικής και πρακτικής κατάρτισης. Μιας σχολής που εξεταζόταν σοβαρά η ανωτατοποίηση της.

Το λάθος του ήταν ότι μπήκε στην αίθουσα την ώρα των Μαθηματικών και ότι φοιτούσε εκεί και ο Γς, που ήταν συγχρόνως και φοιτητής στο Μαθηματικό, δεύτερο έτος.
Και όλα θα είχαν πάει μια χαρά αν δεν έβλεπε στο θρανίο μου την Μεσημβρινή της Ελένης Βλάχου, μια μετριοπαθή εφημερίδα της τότε αντιπολίτευσης. Ορμάει, τη βουτάει κι αρχίζει εκτός εαυτού να φωνάζει που δεν ντρέπομαι να έχω εφημερίδα στην τάξη και μάλιστα τέτοια εφημερίδα κλπ.
Του απάντησα κόσμια και ψύχραιμα.  Κάτι που το εξέλαβε ως αυθάδεια και θράσος και με διαβεβαίωσε ότι θα υπάρξει συνέχεια.

-Τι έχουμε σήμερα κύριε καθηγητά.
-Γραμμική Άλγεβρα, περί μητρών.

Γυρίζει και με κοιτάζει

–Για έλα απάνω. Τι λέμε μήτρες;

-Είναι το (και του εξηγώ)

-Μα τι λές; Είναι το (και λέει βλακείες)

Ηταν φανερό ότι ήταν άσχετος. Οπότε του ρίχτηκα κανονικά.
-Είναι το..το και το!
Ε, τσάμπα το είχα περάσει το μάθημα στο Πανεπιστήμιο;

Είχε ανάψει, κατακόκκινος γυρίζει στον καθηγητή.
-Πείτε του σας παρακαλώ ότι είναι κουταμάρες αυτά που λέει.
Ο καθηγητής όμως δεν έλεγε τίποτε. Μέχρι που ο Επιθεωρητής άνοιξε την πόρτα και την βροντοχτύπησε πίσω του.

Κι ο καθηγητής μας:
–Δεν είναι καλά κει στο υπουργείο. Στέλνουν τον πρώτο τυχόντα να μας ελέγξει!

Χομεϊνί

Λονδίνο 199κάτι.

Ηταν μια διαμαρτυρία για την τότε κατάσταση στο Ιράν του Χομεϊνί. Πλησίασα και προσπάθησα να αστειευτώ (ως συνήθως) και ρώτησα με ύφος:

–Τι παίζει εδώ ρε μάγκες;

Δεν ήταν η πρώτη φορά που με πέρναγαν για Πέρση, αλλά εκεί σίγουρα με θεώρησαν και υποστηρικτή του καθεστώτος οι εγγλέζοι . Μου εξήγησαν τι παίζει δείχνοντάς μου τα δόντια τους. Μερικοί μάλιστα (ιρανοί «πατριώτες» μου) μου αγριοφώναζαν στα Φαρσί.

Το απολάμβανα, αλλά αμέσως το γύρισα από το προκλητικό στο ήρεμο. Τους άκουγα με προσοχή και έκανα πως τους καταλάβαινα και ότι συμφωνούσα με αυτά που μου έλεγαν στα Φαρσί, που δεν καταλάβαινα γρι.

 Κι απάνω που είχαν ηρεμήσει διότι έδειχνα ότι είμαι δικός τους ή διότι με είχαν πείσει, τους λέω:

-Δίκιο έχετε. Πρέπει να τον υποστηρίξουμε τον Ιμάμη!

 Κι έβαλα τα γέλια. Κι αυτοί. Με τον χωρατατζή γιουνάνη.

Είχαν πράγματι σενς οβ χιούμορ…

Ευτυχώς!

Η Διάτρητη θεωρία της εξέλιξης

Punch: πυγμή, γροθιά, μπουνιά, ποντς, μπουνταλάς, τρυπητήριο

Κι ευτυχώς που πήρε την τελευταία ερμηνεία ο Πουλιανός και όχι την πρώτη.

Θα είχαμε ίσως και την Πυγμαία θεωρία της εξέλιξης

Σε ένα συνέδριο το 1992. Μιλούσα αμέσως μετά από αυτόν που με προβλημάτισε με την “Διάτρητη” θεωρία του.

 Μίλησε  για τον άνθρωπο των Πετραλώνων που έζησε πριν δεν ξέρω εγώ πόσα εκατομμύρια χρόνια και άλλα τέτοια.

Ελα όμως που τότε έπαιζε  πολύ η θεωρία της  διακεκομμένης ισορροπίας (Punctuated Equilibrium) στην Εξέλιξη του Stephen Jay Gould.

Δεν έπρεπε να την γνωρίζει τη θεωρία ο αγαπητός ομιλητής. Και τούτο όχι μόνο γιατί την επικαλείτο συνεχώς σε άσχετα με την εξέλιξη θέματα αλλά διότι της είχε δώσει και περίεργο όνομα: Διάτρητη θεωρία της Εξέλιξης, με την οποία συμφωνούσαν απολυτως τα συμπεράσματα των εργασιών του.

Διάτρητη; Κάτι υποπτεύτηκα και το έψαξα:

Είχε ανοίξει το Divry’s (!) στη σωστή σελίδα αλλά σε λάθος γραμμή.

Σταμάτησε στο punch και δεν προχώρησε λίγο πιο κάτω στο punct*, punctuation!

Πυγμή, γροθιά, μπουνιά, που λέγαμε.

Διατρητικές μηχανές (punch card machine ) τότε.

 Ολόκληρα 24ωρα πληκτρολογούσαμε πάνω σ αυτές. Εκατομμύρια κάρτες.
Είχε και την πλάκα τους όμως:
1970, προσπαθούσα να στρώσω μια σαμπρουτίνα Runge–Kutta σε ένα τεράστιο πρόγραμμα και άλλαξα μια εντολή (μία κάρτα).

Το έδωσα στους χειριστές του Cyber CDC που μου το έκανε αμέσως "αμπόρτ", που λέγαμε.
Ανοίγω τη λίστα και βλέπω ότι κάποιος είχε βάλει μια κακόγουστη φράση-εντολή, με πετσιά!

 1PETSI+2PETSI=3PETSI.

Μπουκάρω μέσα στην αίθουσα του υπολογιστή και αρχίζω να πλακώνομαι με τα φιλαράκια μου τους χειριστές, που κάνανε τις παρθένες.

Κάποτε εκτονώθηκα κάπως και αποφάσισα να βγάλω από το ντεκ την εμβόλιμη κάρτα.
Πάγωσα: Εγώ την είχα βάλει. Ηταν η εντολή που είχα διορθώσει.

ISTEP3=ISTEP2+ISTEP1

απλώς την είχα βάλει ανάποδα

Η Κυκλαδική

Ηταν η εποχή που τα ΠΑΣΟΚ οργίαζε και μου λέει η μακαρίτισσα γυναίκα μου:

-Ηρθε σήμερα ο προϊστάμενος και μου είπε αν έχω εγγραφεί στην Κυκλαδική. Του είπα όχι. Αλλά τι τον νοιάζει για τις Κυκλάδες, αφού δεν είναι από εκεί [η ιδία ήταν από την Πάρο].
-Κλαδική σου είπε ρε βλήτο! Του ΠΑΣΟΚ.

Λοιπόν μ αυτά και με τούτα της έρχεται ένα μπουγιουρντί για άμεση μετάθεση, μάνα με τρία παιδιά προσχολικής ηλικίας, στην άλλη άκρη της Ελλάδας.
Τρέξαμε παντού, σε υπουργεία κλπ. Τίποτα.

Και τότε, για πρώτη φορά ζήτησα κάτι σαν ρουσφέτι, από έναν φίλο μου, που δεν ήταν πολιτικός. Μωρέ τι δεν ήταν; Και βουλευτής είχε εκλεγεί, αλλά παραιτήθηκε για τον αρχηγό του κόμματος (ονόματα δεν λέμε!). Ηταν τότε πρόεδρος ενός μεγάλου Οργανισμού.
Σε μηδέν χρόνο την κάλεσαν στην υπηρεσία της και της είπαν:

-Κυρία μου, κάποιο λάθος έγινε. Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσουμε χωρίς εσάς;

 Και άλλα τέτοια σπαρακτικά…

Αφαίρεση σπίλων

Μα ποιος είμαι; Η Αντζελίνα Ζολί;

Μια ελιά έχω στο αριστερό βυζάκι μου και αποφάσισα να την αφαιρέσω δια της μεθόδου της κλωστής (δέσιμο της ελιάς-σπίλου μέχρι να μαραθεί).

Η κυρά όμως δεν ήθελε να με βοηθήσει φοβούμενη για τα χειρότερα και επέμενε να πάω σε δερματολόγο.

Ακουσε τα γαλλικά μου και πήρα μόνος μου την κλωστή να τη δέσω κόμπο γύρω από την ελιά. Όμως, παρά τις συνεχείς μου προσπάθειες δεν τα κατάφερνα. Ετσι σηκώθηκα από το γραφείο μου και πήγα στον καθρέφτη.

Φτου! Τη ρόγα μου πολέμαγα τόση ώρα!

Η Ντόλυ

Και ξαφνικά σκάει η είδηση. Το εκπληκτικό βιοτεχνολογικό επίτευγμα της κλωνοποίησης της Dolly.
Κι αμέσως ένας συνάδελφος  αρχίζει να παραμυθιάζει τους φοιτητές ότι ξέρει τους επιστήμονες της ομάδας που το κατάφεραν στο Roslin της Σκωτίας.

Και πες πες του άνοιξε η όρεξη και έφτασε μέχρι το σημείο να υπονοεί ότι είχε συμμετοχή στην κλωνοποίηση στις πολλές συνεντεύξεις που έδωσε.

Θυμάμαι στις πολλές παρουσιάσεις του θέματος με τον Τζήμα στο MEGA TV φιγουράριζε στην οθόνη με τους υπότιτλους από κάτω: “Το ελληνικό μέλος της ομάδας”.

Ενθουσιάστηκαν οι βιοτεχνολόγοι φοιτητές κι αποφασίζουν να πάνε εκπαιδευτική εκδρομή στη Σκωτία και να τους ξεναγήσει ο κύριος καθηγητής.
Αν σας πω ότι αρνήθηκε και έκανε τα πάντα για να μην πραγματοποιηθεί η εκδρομή;

Οι φοιτητές όμως επέμεναν και τελικά πήγαν. Με άλλους καθηγητές
Ακουσα ότι έπεσαν από τα σύννεφα όταν διαπίστωσαν ότι ο καθηγητής τους ήταν παντελώς άγνωστος εκεί.

This is a pen

 

Χίθροου, πάω να γράψω ένα νούμερο που μου λένε στο κινητό, αλλά το μπικ δεν γράφει. Ψάχνω τη τσάντα μου, τίποτα.

 –Μέι αϊ χεβ γιορ πένσιλ πληζ; Κι αυτή που έγραφε κάτι δίπλα μου σε σλόου μόσιον, μου περνάει τελικά το στυλό της, αφού πρώτα ακόμη πιο αργά μου λέει:

 -This is not a pencil. This is a pen.

Και βιαζόμουν, του κερατά.

–Αντε και @@μήσου μωρή @@λακισμένη!
Ηταν Ελληνίδα γμτ

Οδηγίες προς λικνιζομένους, μαυρισμένους, πλαγιασμένους και διαγραμμένους

Για να κάνουμε λίνκ σ ένα "λίκνο", URL, διεύθυνση στο διαδίκτυο, σάιτ που λέμε ρε παιδί μου (π.χ. http://caktos.blogspot.gr/):

Πέπε είπε:
2 Μαΐου, 2014 στις 23:27

>Νίκο, θα ήταν άραγε εύκολο να βάλεις να φαίνονται κάπου μόνιμα οι οδηγίες για τα href (για το πώς κάνουμε λινκ και πώς βάζουμε μαύρα/πλάγϊα στοιχεία); Ευχαριστώ.

--------

Το σιτηρέσιο

“Ο γάιδαρος ή το γαϊδούρι ή ο όνος (στα αρχαία), είναι είδος συγγενικό με το άλογο και την ζέβρα”.

Ετσι αρχίζει ένα κείμενο του Τμήματος της Επιστήμης Ζωικής Παραγωγής του ΓΠΑ. Και θυμήθηκα κάτι άλλα γαϊδούρια που μου έλεγε ένας μακαρίτης καθηγητής του τμήματος.

Νεαρός ο Κάκτος-Γς τότε (όχι πως τώρα γέρασε) ήταν επιτηρητής σε εξετάσεις της Ανατομίας Ζώων, του μαθήματος αυτού του καθηγητή.

Επιτηρούσα αλλά είχα και έναν φοβερό πονόδοντο που δεν πέρναγε με τίποτε. Με πιάνει λοιπόν και μου λέει:

-Ελα να σου δείξω ένα κόλπο για τον πονόδοντο. Θα πιάσεις το λοβό του αυτιού σου και θα τον πιέσεις δυνατά για ένα λεπτό. Αν συνεχίσει ο πονόδοντος το επαναλαμβάνεις.

Τι να κάνω κι εγώ; Να τον προσβάλλω; Εκτελώ τις οδηγίες του  μια, δυο και τρεις φορές.

-Δεν είναι καλύτερα τώρα; Ε;

-Ναι, κάπως καλύτερα (τρίχες).

-Λοιπόν αυτό πιάνει. Το κάναμε στα γαϊδούρια, όταν είχαν πονόδοντο(!).

Οέο;

 Ξέφυγα όμως από το θέμα. Ηθελα να σας πω για ένα σκίτσο που είχα δει στο τοίχο σε ένα πάρτι των φοιτητών.

Ηταν ο καθηγητής τους που τους έκανε Διατροφή Ζώων καθισμένος σε ένα τραπέζι και έκανε πολύπλοκους λογαριασμούς με το “κομbιουτεράκι” του για να βγάλει το σιτηρέσιο των ζώων. Φαίνεται όμως ότι αργούσε και τον πλησίασε από πίσω μια αγελάδα και χτυπώντας τον στον ώμο του λέει:

-Τι θα γίνει κύριος; Θα φάμε;

Dr Congo

>δίπλα στο σαξονικό freedom το λατινογενές liberty,

κι έτσι μου ήρθε να πω ότι δίπλα στο ελληνικό democracy το λατινογενές republic.
Δίπλα δίπλα τα δυο στο DR (όπως ντοτόρος), Ντόκτορ Κόνγκο

DR Congo (Democratic Republic of Congo).
Πρώην Ζαΐρ, πρώην Κονγκό σκέτο. Που κάποτε θέλανε να του κόψουνε το καλύτερο φιλέτο. Την Κατάγκα. Και ήταν κι ο πρώτος ηγέτης του, ένας Λουμούμπα που κανείς δεν ξέρει τι του κάνανε, τι τον κάνανε, τι απέγινε.

Και σιγά μην κωλώνανε. Φάγανε στην ψύχρα ακόμη και τον ΓΓ του ΟΗΕ Χάμερσκελντ που έσπευδε στην σπαραζόμενη χώρα.

Ο Ioannis

Μέσα σε μεγάλο σούπερ μάρκετ.

-Ρε μπαμπά γιατί μας κοιτάζει αυτός έτσι;

-Χέστονε μωρέ το μαλάκα.

 Αυτός όμως πλησιάζει.

-Ο μαλάκας τυχαίνει να καταλαβαίνει ελληνικά. Γιάννης!

-Χαίρω πολύ συνονόματε. Συγγνώμη..

-Ελα μωρέ…

Γίναμε φίλοι. Και θυμάμαι την πρώτη φορά που πέρασα να τον δώ στην εργασία του:

  

-Giannis who?

-I mean John, a Greek guy here.

-Greek? Μaybe Ioannis knows him.

Και φωνάζουν τον Ioannis να τον ρωτήσω για τον εαυτό του…

Τσίσα

Ωραία τότε κι η Αθήνα του 1950.

Που πηγαίναμε με τον μπάρμπα μου στο Ρεξ στην Πανεπιστημίου. Παρκάριζε έξω από το σινεμά το τζιπάκι του και μπαίναμε να δούμε το έργο.

Μια μέρα όμως του έφυγα. Αμάν! Αρχισε να ψάχνει.

 -Μήπως είδατε ένα μικρό;
Τελικά με βρήκε. 
Είχα βγει στην Πανεπιστημίου για να κάνω τσίσα μου.

Και ήμουνα στο Πράκτικερ και ήρθε μια υπάλληλος

-Ψάχνετε κάτι;

-Ναι. Ενα κουβαδάκι και ένα φτιαράκι.
-Φτιαράκι; Γιατί δουλειά.

-Να βάζω την άμμο μέσα στο κουβαδάκι.

Elate koritsakia

na katourisoyme

na kanoume laspitsa

na ftiaksoume spitakia

Χρόνια της αθωότητας

Liquor Stores

Συζητούσα με τη Λιβανέζα μουσουλμάνα νύφη μου για τη θέση της γυναίκας εκεί.

-Εξαρτάται από την πληθυσμιακή και θρησκευτική της ομάδα.

(και στο Λίβανο υπάρχουν τα πάντα…όλα)

-Μπορείς να πιεις ελεύθερα εκεί, έτσι;

-Εξαρτάται από αυτά που είπαμε, αλλά και από το χώρο.

-Πάντως μπορείς να αγοράσεις αλκοολούχα ποτά από το σούπερ μάρκετ στη γειτονιά σου;

-Δεν πουλάνε.

-Στο λίκορ στορ όμως; Εχετε τέτοια μαγαζιά.

-Είχαμε ένα.

-Εκλεισε;

-Όχι, το ανατίναξαν τη δεύτερη μέρα που άνοιξε !

Η Δήμητρα

Είχα φέρει την θειά μου σε ένα ρετιρέ κοντά στο γραφείο μου για να μπορώ να την φροντίζω πιο εύκολα.

Την έφερα κατευθείαν από το νοσοκομείο μετά από μακρά νοσηλεία της για καρδιολογικά και άλλα προβλήματα. Δεν μπορούσε πια να φέρει βόλτα τη μονοκατοικία της και ειδικά τα λουλούδια και τα δέντρα του τεράστιου κήπου της.

Ενώ με τα λίγα βασιλικά της και τριανταφυλλιές στο ρετιρέ τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα.

Κάθε μέρα πήγαινα και την έβλεπα.  Καμιά φορά έμενα κι όλας.

Είχα το δωμάτιό μου με γραφειάκι κλπ.

Α, είχαμε και επισκέψεις. Όπως λ.χ.  από την αλλοδαπή. Γινόντουσαν φίλες, της κάνανε και παρέα και γλυτώναμε και τα κερατιάτικα πολυήμερων διαμονών σε ξενοδοχεία . Και πως τις χειριζότανε τις ξένες γλώσσες με την παντομίμα της η μακαρίτισσα .

Κι είχα και μια δικιά μου που κάτι υποπτευότανε  και με έπαιρνε  στο κινητό:

-Που είσαι;

-Στη θεία μου.

-Ψέματα λες. Για δώστην μου

-Ελα κόρη μου. Τι κάνεις;

Και που να ‘ξερε ότι εκεί ήταν και η άλλη.

Και ήταν και η Βίκυ, μια φοιτήτριά μου, πολύ καλό κορίτσι, που έμενε στην ίδια πολυκατοικία. Που ανεβαίνοντας στο διαμέρισμά της κάθε μεσημέρι πέρναγε από τη θεία μου και της άφηνε την Αυριανή που έπαιρνε κάτω από τον περιπτερά που πλήρωνα με τον μήνα.

Αυτήν την εφημερίδα ήθελε, τι να κάνουμε;

Όταν ένα απόγευμα σε ένα εργαστήριο μου λέει η Βίκυ:

-Κύριε Κάκτο, δεν πήγα σήμερα την εφημερίδα.

-Ντάξει δεν πειράζει.

-Ηθελα να της την πάω, αλλά δεν μπορούσα, ντρεπόμουν.

Ηταν εκείνη την ημέρα που ο Κουρής έβαλε πρωτοσέλιδη και ολοσέλιδη στην Αυριανή γυμνή την Δήμητρα Λιάνη για να πικάρει τον Αντρέα που δεν του έκανε τα χατίρια

Ο Θείος Περικλής

Ηταν λίγο σατράπης ο θείος Περικλής, αλλά κι η θεία Ασπασία δεν πήγαινε πίσω. Του είχε κάνει τη ζωή ποδήλατο.

Δεν θα ξεχάσω κάποτε που σκαρφαλώναμε στον Υμηττό, εκεί ψηλά στα βράχια τον είδα να κάθεται και να ρεμβάζει την Αθήνα κάτω. Είχε πάρει τα βουνά ο φουκαράς.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και σε κάτι ζέστες που πολύ τις φοβόταν ο θείος Περικλης, παρόλο ότι είχε αρκουντίσιον τον έπιασε η καρδιά του.

Πήρε το 166 η θεία, αφου βεβαιώθηκε πρώτα λένε οι κακές γλώσσες, και πάει και μας τελείωσε.

Και πέρασαν χρόνια πολλά μέχρι να ανακαλύψει το διπλό πάτο σε ένα συρτάρι. Εκεί που ο θείος έκρυβε τα λεφτά του. Άχρηστα πλέον χαρτονομίσματα.

Η κρυψώνα

Ο Κάκτος, η σάρα και η μάρα κι όλος ο καλός ο κόσμος.

Ο καλύτερος, εγώ, είχα..άντε τώρα.

Φτιάχναμε τα NSU μας στου Γιώργη. Βοτανικός. Ο παλιός Βοτανικός. Στο Γκαζοχώρι.

Κι εκεί που το είχαμε ρίξει στις ιστορίες νάσου κι ο πατέρας του Λιάκου.

Αραξε κι αυτός στην Παρέα. Του φέραμε πιάτο με μεζεδάκια  και του γεμίσαμε ποτήρι απ την νταμιτζάνα.

Κι άρχισε να μας λέει ιστορίες. Για λεφτά μιλάγαμε. Και θυμήθηκε, οικοδόμος ήτανε, για τις κατασκευές που έκανε. Στο σπίτι του Τάδε (μεγάλο όνομα). Και μας περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την κρυψώνα που του είχε φτιάξει:

Πίσω από τη σκάλα υπάρχει ένα ψευδοτοιχάκι, που άμα έτσι κι αλλιώς… φτάνεις στο θησαυρό.

Τυχερός.  Σε άλλες εποχές, μόλις είχε τελειώσει τις κατασκευές του θα τον είχαν σκοτώσει

Το μπάνιο

Μόλις τέλειωσα τις γονικές παροχές, που ο καθένας πήρε κι από ένα σπίτι, έπιασα τον μεσαίο και του είπα να έχει το νου του για το παρακάτω και να μην την πατήσει:

Στο μπάνιο του σπιτιού που του ‘λαχε κάποτε είχε σπάσει μια σωλήνα. Την επισκεύασα, αλλά όταν πήγα να ξαναβάλω τα 2-3 πλακάκια στον τοίχο δεν τα γέμισα με τσιμέντο από πίσω, μήπως και ξαναχρειαστεί ποτέ να ξαναεπέμβω. Τα κόλλησα χαλαρά. Μάλιστα αν έκανες τικ-τακ με το δάχτυλά σου καταλάβαινες το κενό.

Μέσα σ αυτό το κενό είχα βάλει πριν κολλήσω τα πλακάκια  ένα σημείωμα που έλεγε «2000 χρυσές λίρες Αγγλίας.  3 [5 ; μουτζουρωμένο] μέτρα δεξιά».

Δεν ήθελα ο μελλοντικός ιδιοκτήτης του σπιτιού και κατεδαφιστής του να είναι ο γιός μου

Gold

Παράξενος άνθρωπος ο άντρας μιας φίλης μας.

Σπαγκοραμένος αλλά και προνοητικός. Δεν εμπιστευόταν τις τράπεζες.

Εκανε τα χρήματά του ράβδους χρυσού και τις έθαβε σε απίθανα σημεία. Στο τρίτο πεύκο αριστερά στο μονοπάτι του Αϊ Λια, στο πέμπτο κυπαρίσσι μετά το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής και τέτοια.

Και μεγάλωσε και τον πιάσανε και κάτι γεροντοέρωτες και έφυγε από το σπίτι και έμενε στην γκόμενα.

Και ίσως από αυτή τη μετακόμιση  επιταχύνθηκαν μερικές διαδικασίες. Καρδιά και εις τόπον χλωερόν στα πευκάκια του Β’ νεκροταφείου.

Κι άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά τους. Σε κανέναν δεν είχε πει που έχει θαμμένες τις ράβδους.

Ατέλειωτες συσκέψεις και ψαξίματα για τυχόν σημειώσεις από το κονσόρτσιουμ συζύγου και γκόμενας.

Ο Μέρμηγκας κι ο Τζίτζικας

Ατιμα μυρμήγκια. Εγώ σήμερα θα ήμουν τραπεζίτης. Θα ήμουν μεγαλοκαταθέτης. Θα είχα λεφτά ρε παιδί μου. Αλλά δυστυχώς με τέτοια παιδικά τραύματα.

Money-money. Εξ απαλών ονύχων κατανόησα την αξία του γι αυτό και άρχισα να το μαζεύω. Πενταροδεκάρες  χάρτινες, από τα ρέστα του μπακάλη. Τα έκρυβα σε διάφορες κρυψώνες, αλλά η μάνα μου πάντα τις έβρισκε.

Μέχρι που βρήκα ένα τενεκεδοκούτι  από γάλα εβαπορέ και τα στρίμωχνα μέσα από δυό τρύπες που είχε.  Και ήμουνα σίγουρος ότι η περιουσία μου ήταν ασφαλής στο κουτι που το είχα κρυμμένο μέσα σε κάτι θάμνους απέναντι στο μεγάλο οικόπεδο.

Και κάποτε στούμπωσε και το άνοιξα..

Φαίνεται ότι υπήρχαν υπολείμματα από γάλα εβαπορέ που είχαν ποτίσει τα χαρτονομίσματα, που είχαν έρθει τα μερμήγκια, που έφαγαν το βιός μου.

Κουρέλια.

Ατιμοι μέρμηγκες με κάνατε τζίτζικα 

Σαντορίνη

Είπαμε να πάμε μια βόλτα απέναντι στο Μαρμάρι από τη Ραφήνα. Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Βγήκαμε με το αυτοκίνητο από το φέρυ και ενώ έχουμε φρακάρει μαζί με τα άλλα βλέπω μια παρέα να μας κοιτάζει περίεργα. Τους κοιτάζω κι εγώ… περίεργα. Τίποτα όμως. Εκεί αυτοί.
Ε, κάτι έπρεπε να τους πώ.

-Santorini?
Ξαφνιάστηκαν.
-Νο Σαντορίνη! Χήαρ Εύβοια, Μαρμάρι!
-No Santorini? Oh my God!
-Γιου μαστ γκόου anapoda του Ραφήνα εντ δεν του γκετ εναδερ σιπ!

Ο Αντόνιο

Μπαίνω με την δικιά μου στο εργαστήριο και μου λέει ο μεταπτυχιακός Αντόνιο στα αγγλικά ότι μόλις με ζήτησαν.
-Μουχέρ (=γυναίκα); Ρωτάω τον ισπανόφωνο Αντόνιο.
Γάτα όμως η δικιά μου. Τον πιάνει αμέσως.
–Μουχέρ. Τι είναι Μουχέρ;
-Ένα στέλεχος της δροσόφιλας ομοζυγωτό στο ρεσέσιβ αλληλόμορφο γονίδιο  τρανς.
-Τρανς; Τι τρανς;
-Τα τζενιτάλια των αρσενικών είναι …σαν των θηλυκών.
-Α… Και γύρισε να με δει, που συμφωνούσα βεβαίως.

Ωραίος ο Αντόνιο. Και δεν έκρυβε καθόλου τα διάφορά του.

Καθηγητής τώρα στο Πανεπιστήμιο της Μαδέϊρα(ς)

Η Αριστέα

Τα εις -έας και εις -άκος είναι πάντα μανιάτες.

Και ήταν οι μανιάτες δεξιοί. Εκτός από τους μπαρμπάδες μου που ήταν αριστεροί..

Ισως γιατί το όνομα τους δεν τελείωνε σε -έας ή  -άκος.

Η Αριστέα όμως δεν ήταν ούτε μανιάτισσα, ούτε δεξιά. Ηταν αριστερή. Ο πατέρας της κρατούμενος, πολιτικός κρατούμενος.

Η Αριστέα έπαιρνε όλο άριστα. Τι Αριστέα θα ήταν;  Ισως όμως επειδή ήταν αριστερή.

Αριστέα, αριστερή, άριστα. Τι να έγινε αυτό το κορίτσι; Φοβόμουν εκείνα τα χρόνια ότι θα την κλείσουν φυλακή, σαν τον πατέρα της.

Μα κι αυτή γιατί να τη λένε Αριστέα να παίρνει και όλο άριστα;

Ντεξτρόζη

-Βάι ντιρίτο ε πόι ντέστρα.

Ελεγε δεξιά άλλα έδειχνε αριστερά.

-Σινίστρα! Του λέω.

-Σι σινίστρα.

-Μα πως έκανε λάθος;

-Σε κοίταζε σαν ξερολούκουμο.

-Α, ναι τον είδα. Ντέστρα. Λουκούμι με ντεξτρόζη όχι φρουκτόζη

Με τα στερεοισομερή της και την δεξιόστροφη μορφή της φρουκτόζης και τα δεξιά της φρονήματα η Φαρμακίνα μας 

Από τον Ψαραντώνη:
Κάνει πως βλέπει αριστερά

μα δεξιά κοιτάζει

Της τραπέζης

Ηταν σκυμμένος στο κισσέ μπροστά μας και όταν είπε ότι δεν έχει μαζί του την ταυτότητα ο  τραπεζοϋπάλληλος του απάντησε:

-Δεν πειράζει κύριε σας ξέρουμε.

-Είδες για να έχεις μέτωπο στη τράπεζα.  Είπα χαμηλόφωνα στον διπλανό μου.

Το άκουσε όμως και γύρισε με ύφος περίεργο έως άγριο.

Είχε όντως μέτωπο.  Και τι μέτωπο. Αρχιζε από τα φρύδια του και τέλειωνε στο σβέρκο του.

Να βάλουμε κάτι ακόμα.

Σε μια άλλη τράπεζα προχωράω αφηρημένος στο ταμείο.

-Που πάτε κύριε; Εχουμε ουρά.

-Τι έχετε;

-Ουρά.

Τον πλησιάζω και εξετάζω διακριτικά τα οπίσθια του.

-Δεν σας φαίνεται…