Συνολικές προβολές σελίδας

Η λίστα ιστολογίων μου

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Το ευχέλαιο


.

Ηταν ένας συμπαθέστατος παπάς. Ψηλός, αδύνατος σωστός, εννοώ "όχι τάχα μου", που λέμε.
Τον είχε καλέσει η μάνα μου, που είχε ακούσει από την κυρα Μαριγούλα ότι ήταν καλός και όχι σαν τους άλλους.
Φτωχόπαιδο ήτανε. Είχε κάνει και λούστρος με το κασελάκι πριν γίνει παπάς.
Περίεργος ο πατέρας μου. Πραγματικά του έκανε εντύπωση η απλότητά του, η άδολη σοβαρότητά του. Κι όλο τον ρώταγε, με τρόπο.
-Θέλεις ακόμα λίγο;
Πεινούσε ο κακομοίρης όσο κι αν δεν το έδειχνε.
-Α ναι, αν γίνεται. Ξέρετε μου αρέσει πολύ αυτό το φαγητό. Το φτιάχνω συχνά.
-Δηλαδή η Παπαδιά.
-Όχι δυστυχώς αυτή κοιμήθηκε. Δυό μήνες μετά το γάμο μας.
-Ωχ, Πως πέθανε;
-Από καρκίνο.
-Ετσι ξαφνικά σε δυό μήνες;
-Όχι το είχε από πριν. Της είχανε κόψει το ένα στήθος.
-Ωχ. Καλά μωρέ ευλογημένε. Με καρκίνο; Γιατί την παντρεύτηκες, αφού ήξερες ότι  δεν θα μπορούσες να ξαναπαντρευτείς, αν πέθαινε, σύμφωνα με τους κανόνες σας;
-Δεν το ήξερα ότι έχει καρκίνο. Δεν μου το είχανε πει.
-Και καλά το κομμένο στήθος, δεν το είχες δει;
-Όχι.
Και του φάνηκε τόσο παράξενο  του πιτσιρικά Κάκτου (Γς).

Κι  όταν μεγάλωσα και άκουγα για προγαμιαίες σχέσεις είχα ένα τουλάχιστον επιχείρημα για το οποίο έπρεπε να επιβάλλονται.

Δεν υπάρχουν σχόλια: