Ονειρο

Ουφ, τι εφιάλτης ήταν κι αυτό πάλι; Θα τα γράψω πριν τα ξεχάσω εντελώς.

Μόλις ξύπνησα και κοίταζα μες το σκοτάδι της νύχτας που ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει και πώς θα είναι μετά όταν η γη θα ξαναμπεί στη τροχιά της, τραυματισμένη και με αλλαγμένες όλες τις παραμέτρους της.

Όλα άρχισαν λέει από μια κοιλιά που έκανε ο χρόνος που με έφερε στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων. Ημουν μπροστά όταν έγινε η έκρηξη. Ανήμπορος να κάνω κάτι, έπαιζα τον ρόλο του έλληνα μάρτυρα από μια άλλη εποχή.
Το υλικό ήταν μια μικρή ντάνα χαρτοταινίες και δράστης ένας πιτσιρίκος που προσπαθούσε ανεπιτυχώς να τους βάλει φωτιά με έναν πλαστικό αναπτήρα Μπίκ. Και δεν τα κατάφερνε. Ελα όμως που έπρεπε να γίνει. Γι αυτό κιόλας ήμουν εκεί.

Και ξαφνικά έγινε η έκρηξη που με πέταξε κάνα δυο χιλιάδες χρόνια μακριά στην εποχή μας.
Η γη είχε πάθει την πλάκα της. Η Μαδαγασκάρη είχε ξεκολλήσει και είχε χτυπήσει τη Νότιο Αμερική, λίγο έξω από την Αργεντινή.
Κι εδώ στα μέρη μας φοβερές ανακατατάξεις των τεκτονικών πλακών στη Μεσόγειο και μετά η διαπίστωση ότι όλα αυτά ήταν όνειρο.

Σηκώθηκα καθάρισα ένα ακτινίδιο. Τελειώνουν και να μην ξεχάσω να πάρω από την Λαϊκή σήμερα. Μόνο που προβληματίζομαι αν θα πάρω και σπανάκι, μιας και το απόγευμα η κυρά μου έχει Διοικητικό Συμβούλιο με τις άλλες θεούσες στο Σύλλογό τους και ποιος θα το καθαρίσει.

Charles De Gaulle

Πριν 10 χρόνια με πήρε ο μεγάλος μου γιός για να μου πεί ότι κάποιοι κύριοι που με περίμεναν στο Σαρλ ντε Γκωλ στην έξοδο επιβατών, δεν με βρήκαν.
Πάγωσα! Όντως είχα φοβηθεί ότι μπορούσε να έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

Κι αυτό γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ στο αεροπλάνο όταν μια σπανιόλα που καθόταν στο παράθυρο πέρασε από πάνω μου τις μπουτάρες της μια δυο τρεις φορές (και μετ επιστροφής) για να βγει στο διάδρομο. Φτιαγμένος με τα ποτάκια μου που έπινα ακατάπαυστα, την τελευταία φορά δεν συγκρατήθηκα και τη xouftosa. Κάτι μου είπε άγρια στα Καστελιάνικα και της απάντησα ευγενέστατα:

 -Φαναρες μι ρόμπα βανάλια ντε ροχέρος παρόχας.

Δεν κατάλαβε τι της είπα (ούτε κι εγώ) και έπιασε έναν αεροσυνοδό και με κάρφωσε.
Αμάν, τα χρειάστηκα.

Σηκώθηκα και πήγα πίσω που είχα ακούσει να μιλούν ελληνικά κάτι νεαροί.
-Παίδες, το και το, με την τρελή. Ενδέχεται να με κάνουν αρεστάτο μόλις προσγειωθούμε.
Θα πείτε πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Απλά πήγα να την συγκρατήσω να μην πέσει επάνω μου, που είχαμε και διαταράξεις εκείνη τη στιγμή. -ΟΚ; -ΟΚ.
Ευτυχώς όμως δεν έγινε τίποτα.

Και τώρα έβλεπα ότι υπήρχε πρόβλημα.

-Μου ζήτησαν τη διεύθυνσή σου. Μάλλον από την Ιντερπόλ ήταν.

Τα παλιόπαιδα, δυό από αυτούς, ήταν συμμαθητές των γιών μου στο λύκειο (και δεν μου είπαν τίποτε). Με γνώρισαν και τους είχαν σφυρίξει τα κατορθώματα του πατρός τους.

Ντι Τι Τι

Ντι Ντι Τι και ήταν κάποτε το Αεροδρόμιο στο Τατόϊ η βάση των ελικοπτέρων που έκαναν ψεκασμούς με το επικίνδυνο αυτό υγρό.

Κατεβαίναμε από τη Σχολή Ικάρων με το Υπηρεσιακό Λεωφορείο προς την πύλη του αεροδρομίου.

Μέσα στο λεωφορείο στις πρώτες θέσεις κι ο αρχηγός αεροπορικής εκπαίδευσης, ένας αντιπτέραρχος. Οι υπόλοιποι αξιωματικοί πιο πίσω.
Βλέπει λοιπόν ο μεγάλος τα ελικόπτερα του Ντι Ντι Τι και λέει με στόμφο:

-Εχουμε κι αυτά εδώ, που κανονικά ανήκουν στο υπουργείο Γεωργίας (ή κάτι τέτοιο).
-Α, θα σταματήσουν αυτοί οι αεροψεκασμοί. Πετάχτηκα εγώ, ξέροντας ότι είχε αποφασιστεί επί τέλους η διακοπή τους. Κι από πίσω οι αξιωματικοί μου έκαναν νόημα να το βουλώσω.
Γυρίζει ο αρχηγός, κοιτάζει το σμηνία (εμένα) και λέει:

-Και πως θα ραντίζουμε τα δέντρα; Με ενέσεις; Χα χα χα!
-Όχι!
-Αλλά πώς;
-Με υπόθετα!
Πάγωσε το γέλιο του και με κοίταξε επίμονα με σφιγμένα δόντια για λίγα δευτερόλεπτα.
Ε, κι αυτό ήταν όλο.
Γλύτωσα.

Ο Αντρέας

Τον παλιό εκείνο τον καιρό η διαλεύκανση των περισσοτέρων αστυνομικών υποθέσεων γινόταν με τον εξής απλό τρόπο: Μάζευαν του σεσημασμένους στο αδίκημα και τους περιποιούντο καταλλήλως.
Αν ο δράστης δεν ήταν μέσα σε αυτούς, σίγουρα κάποιος συνάδελφός του θα κελαηδούσε.

Παντρευόταν ο φτωχοδιάβολος Αντρέας της γειτονιάς μας και έτυχε κείνη την ημέρα να γίνει κάποια κλοπή. Τον πήγαν στο τμήμα και όταν τον άφησαν μόνο για γάμο δεν ήταν. Τον θυμάμαι πρησμένο με βουλωμένο και το ένα μάτι

Ζωζώ

Γς είπε

3 Φεβρουαρίου, 2013 στις 00:32

>Μας την κοπάνησε ξαφνικά κι η Ζωζώ Σαπουντζάκη.

[Τελικά μούφα ήταν η είδηση]

- Κύριε πρόεδρε, εγώ τη βίλα μου στη Κινέττα την έφτιαξα με το σπαθί μου!

(Στη δίκη με τον Αρχιλογιστή της Πειραϊκής Πατραϊκής, που την "Εντυσε τη Στόλισε και την Νοικοκύρεψε")

Και έρχεται τότε το αδελφάκι μου, 6 χρόνια νεώτερος που τον είχα πάντα σε απόσταση ασφαλείας
-Γιάννη ξέρεις ποια είναι η διαφορά μεταξύ σπαθιού και @@@νιού;
-Αϊ στο διάολο ρε.
-Οχι ξέρεις; πες μου! Ε, δεν υπάρχει καμιά διαφορά! Το είπε χτες η Ζωζώ στο δικαστήριο

Die Himmel rühmen

Κι είχαμε έναν συνάδελφο της “Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Κήπων” που διοργάνωνε και διάφορα ωραία γύρω από τα άνθη.

Σε μια λοιπόν εκδήλωση-έκθεση είχε βάλει στη σειρά τις φοιτήτριες με καλαθάκια γεμάτα λουλούδάκια και πρασινάδες και απέναντι τους φοιτητές να κρατούνε ανθοδέσμες και να γέρνουν ελαφρώς προς τα αριστερά.
Στη μέση οι προσερχόμενοι επίσημοι. Ετυχε να είμαι δίπλα στον Πρύτανη και του λέω:
-Τι θα γίνει μ αυτόν εδώ; Θα μας τα πουστέψει τα αγοράκια.

Ηταν όμως ψυχούλα. Και καλλιτέχνης. Οχι μόνο στα άνθη και στην αρχιτεκτονική των μπαξέδων. Ηταν μαέστρος στην Ευαγγελική Εκκλησία.
Κι εκεί που συζητούσαμε στο εργαστήριο θυμήθηκε το Die Himmel rühmen του Μπετόβεν κι όρχησε να το ψάλει.
Μας έστειλε!
- Καλά όταν τον ψηφίζατε δεν τα ξέρατε αυτά;
Μας ρώτησε ο παρασκευαστής, όταν έφυγε.

Μικρές Αφροδίτες

Αχ, αυτή η εποχή της αθωότητας. Σήμερα κρατάει μόλις μερικά χρόνια, αν εμφανίζεται.
Τότε έφτανε καμιά φορά μέχρι την εφηβεία μας.

Ο Κάκτος λοιπόν πρωτοετής και του γυάλισε μια της φιλοσοφικής. Μιλάμε για απίθανο πλάσμα.
Ελα όμως που την έβλεπα συχνά πυκνά να τη συνοδεύει ένας τύπος από τη σχολή της. Και καλά σιγά μην κώλωνα. Ετσι σε λίγο ήμουν εγώ ο συνοδός της στα σουλάτσα μεταξύ Νομικής και Πανεπιστημιακής Λέσχης. Και να έχω και τον εγκαταλειφθέντα πρώην να μου λέει:
-Καλά ρε μάγκα. Εσύ νομίζεις ότι μου την έφαγες ε; Λεσβία είναι!
Και να καραφλιάζω με το μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, όταν δεν θέλει να παραδεχτεί την ήττα του.

Κι ήταν και οι Μικρές Αφροδίτες του Κούνδουρου στην Ιριδα στο ισόγειο της Λέσχης της Πανεπιστημιακιάς που σχεδόν μας πέταξαν έξω για την ασυγκράτητη δραστηριότητά μας κατά τη διάρκεια της προβολής. Διό και σπεύσαμε εκεί που σπεύδουν σ αυτές τις περιπτώσεις.
Και ενώ όλα έβαιναν καλώς λίγο πριν το φινάλε συνέβη το μοιραίο: Εξέφρασε την δυσφορία της για την απουσία μιας παιδίσκης, δώδεκα ετών μάλιστα, η οποία θα μας πήγαινε μερικούς ουρανούς πιο πάνω.

Εφηβικά τραύματα.

Βαλίτσες

Θα σε πάρω να φύγουμε
σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη
που κανέναν δεν ξέρουμε
και κανείς δε μας ξέρει

Ηταν η εποχή στον εμφύλιο και μετά που πάτησε γκάζι η αστυφιλία.
Που όλοι έφυγαν για να γλυτώσουν από την ανασφάλεια των μικρών κοινοτήτων.
Η ύπαιθρος άδειασε για να γεμίσουν οι πόλεις.
Ολόκληρα χωριά ήρθαν να στοιχηθούνε πίσω από τις συνοικίες της Αθήνας.
Ολη η Ελλάδα ετοίμαζε βαλίτσες για την εσωτερική μετανάστευση.
Και δεν ήταν μόνο αυτή η μετανάστευση. Οι πρώτες μου μνήμες ήταν πρόσωπα που δεν τα ξαναείδα πιά.
Συγκενείς που ήρθαν στην Αθήνα κι από κει στην ξενιτιά.

Πόσο πάει;

Λέει ο Θανάσης Σκρούμπελος για τη Χαβάη των Κατελάνων ότι:

"Δεν μπορούσε να μπει κάποιος να κάνει το μάγκα και τσαμπουκά μέσα στο μαγαζί, γιατί τον έφαγαν. Μέχρι το 1968 που έκλεισαν τη Χαβάη είχαν σκοτωθεί 5 άνθρωποι, τους είχαν σφάξει με μαχαίρι "

Ηταν πρωτόγνωρα και αηδιαστικά όλα αυτά για μας. Δεν υπήρχαν τραβεστί τότε. Η Μπέτυ ήταν ο πρώτος (πρώτη) που έκανε πεζοδρόμιο στη Συγγρού. Είχε μάλιστα εκδώσει και ένα εμετικό βιβλίο με τον κομψό τίτλο “Πόσο πάει;”
Όταν την(τον) έπιασαν για πρώτη φορά για πορνεία και τον πήγαν στο αυτόφωρο είπε στη δίκη ο συνήγορός του:
-Κύριε πρόεδρε πρόκειται για πνευματικό άνθρωπο. Εχει γράψει και βιβλίο!
Βιβλία έγραφε κι ο ‘συνάδελφός’ της Ταχτζής…

Δίκη Αεροπόρων

Πριν πολλά χρόνια γυρνάγαμε μικρές ώρες από την Ανάβυσσο και στη λίμνη Βουλιαγμένης μας έκανε νόημα ένα γεροντάκι. Είχε μείνει από βενζίνη. Πήγαμε και του φέραμε από τη Βάρη, αλλά όταν την μετάγγιζα στο ρεζερβουάρ του είδα ότι ήταν τύφλα στο μεθύσι. Επέμενε να οδηγήσει και του αποσύνδεσα ένα δυό μπουζί. Μου έδωσε το όνομα του και το τηλέφωνο του γιού του για να δούμε τι θα γίνει.

Και ήταν το όνομά του, ίδιο με ενός των ‘κατηγορουμένων’ κάποιας δίκης που διάβαζα κείνη την εποχή. Της περιβόητης δίκης των Αεροπόρων πριν καμιά 40ριά χρόνια τότε. Και έτσι ήταν.
Τον πήγαμε σπίτι.
Θέλετε το κρασί, η ηλικία, η εμπιστοσύνη που του ενέπνευσε το αγγελικό μου πρόσωπο, ξέσπασε. Και τι δεν μας είπε. Μέση Ανατολή, Σχολή Ικάρων, Κορέα, όνειρα και ξαφνικά κάποιο καθίκι. Εκλαιγε.

θάλαμος νοσηλείας

Γς said

11 Φεβρουαρίου, 2013 στις 16:04

Ούτε ωράριο, ούτε όριο αριθμού επισκεπτών τηρείται.

Στον Ερυθρό με εγκεφαλικό περιστατικό, που δόξα τω θεώ, γιατρεύτηκε.
Ένας πολύ μικρός θάλαμος με 6 κρεβάτια.

Και με το που φέρανε ένα αλβανό άρχισαν οι επισκέψεις. Δεν ήταν μόνο το πλήθος (νόμιζες ότι ερχόντουσαν με πούλμαν) αλλά μίλαγαν δυνατά (και αλβανικά, που δεν μπορούσα να προβλέψω τη ροη της λογοκαλασνικοφωνίας τους).

Προφανώς έλεγαν για τα νέα τους μια και συναντηθήκαν εκεί πάνω από τα πάσχοντα κεφαλάκια μας. Νύχτα μέρα. Μμερικοί παρέμεναν και συνεχώς εκεί. Ετσι με τον τσαμπουκά τους.

Τα είχα παίξει μέχρι που η γυναίκα μου το έψαξε και με πήγαν σε άδειο δίκλινο, που το δικαιούμουν (!) και συνήλθα. Διαφορετικά πολύ αμφιβάλω αν θα είχα καν επιβιώσει.

Μια άλλη φορά στο Σισμανόγλειο, στο θάλαμο βραχείας νοσηλείας με καρδιολογικό επεισόδιο έφεραν στις 2 τη νύχτα κάποιον μαζί με όλο του το σόι.

Ξύπνησα από τις αγριοφωνάρες ενός. Τον παρακάλεσα να σταματήσει. Μου απάντησε προκλητικά.

Και πετάγομαι σφαίρα να τον πνίξω τον φούστη, παίρνοντας σβάρνα τα στατώ με τους ορούς που είχα ξεχάσει ότι μου είχαν βάλει.

Αντε μετά να εξηγήσεις στους ξένους τι είναι θάλαμος νοσηλείας στο Μπουρδελιστάν

Πέτρος Γαλακτόπουλος

Πάλη. 
Και ήταν την εποχή εκείνη, που δεν είχαμε κανέναν ολυμπιονίκη, το χάλκινο μετάλλιο του Πέτρου Γαλακτόπουλου στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, μεγάλο γεγονός.
Γείτονας ο Πέτρος. Θυμάμαι που έβλεπα τα μετάλλια του σε βιτρίνα στο σπίτι του και δεν το πίστευα.

Και η ήρθε η ‘Πολιτεία’ η χουντική να υλοποιήσει το νόμο που προέβλεπε ‘ανέγερση προτομών εις τους ολυμπιονίκες’.

Ηταν στην πλατεία του Υμηττού που έστησαν την προτομή του. Ο ίδιος όπως μας έλεγε πεντάρα δεν έδινε. Κανάλια λοιπόν επίσημοι μουσικές και ο Ασλανίδης, ο περί τα αθλητικά της χούντας, να βγάζει δεκάρικο λόγο, όπου, λόγω τιμής, του έκανε και νουθεσίες

-Και άκου να δεις Πέτρο, η Πατρίς αναμένει να επιδείξεις τώρα πια κλπ κλπ. Μπηχτή για τα δημοκρατικά φρονήματα του Πέτρου.

Αλλά εκεί που καράφλιασα ήταν όταν τα τηλεοπτικά και φωτογραφικά συνεργεία έπαιρναν φωτογραφίες της προτομής:

–Πέτρο! Φύγε απ τη μέση. Ακούστηκε μια αγριοφωνάρα από τα μεγάφωνα.
-Στο διάολο, είπα στη παρέα μου. Πως φέρνονται έτσι στο τιμώμενο πρόσωπο;

Ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι

>Βέβαια ο Αλή Πασάς στο Παλαμήδι είναι ο μουχαβούζης (φρούραρχος) του που λεγόταν Αλή Πασάς τον καιρό του Δράμαλη και όχι ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων.

Ημουν με τα πιτσιρίκια μου το 1985 στο νησάκι που είχε πέσει πολύς κόσμος και περιμέναμε στην ουρά να δούμε πως φάγανε τον Αλή από μια τρύπα στο πάτωμα και τα ρέστα.
Δίπλα μας ένας φουκαράς προσπαθούσε να συγκρατήσει την κυρά του που δεν ήθελε να περιμένει.

-Δυο λεπτά ρε Μαρία. Δεν την ξέρεις την ιστορία.
-Εγώ μωρέ; Δεν ξέρω για τη φυλακή που είχαν βάλει τον Κολοκοτρώνη;

Τώρα κατάλαβα γιατί το είπε.
Χωρίς αυτήν τη κοτσάνα πως θα ανέβαζα τούτη την ανάρτηση τώρα;

Γάμοι Ομοφυλοφίλων

Γς said

15 Φεβρουαρίου, 2013 στις 10:45

Η σκηνή στο Νοσοκομείο που μαζεύονται ένα σωρό επισκέπτες και δεν λένε να φύγουν. Θέλεις δεν θέλεις στο τέλος συμμετέχεις στις συζητήσεις τους,

-Χηρέψατε τόσο νέα και δεν ξαναπαντρευτήκατε
-Α και γώ είχα μια σχέση αλλά δεν ήθελαν οι δικοί του.
-Και μένα ο γιός του φοβήθηκε για την περιουσία του και δεν τον άφησε να παντρευτούμε.

Και ο Γς:

-Αχ, το ίδιο πρόβλημα είχα και εγώ. Φοβότανε για την περιουσία τους, η Κατίνα. Η κόρη του Μήτσου.
-Του Μήτσου;
-Ναι
-Α.

Όταν γύρισα από το κυλικείο κάποιος τους σφύριξε ότι τις δούλευα και πέσανε επάνω μου

-Καλά δεν ντρέπεστε να κάνετε τέτοια αστεία;

Τι να τους πεις τώρα; Γάμους Ομοφυλοφίλων δέχονται, αστεία όμως όχι.

Μεσογειακή αναιμία

Γς said

14 Φεβρουαρίου, 2013 στις 15:11

69:

>Στην Ελλάδα θυμάμαι παλία ζητάγανε εξέταση για το στίγμα πριν το γάμο για να αποφευχθεί η γέννηση παιδιών με μεσογεια΄κη αναιμία

Ναι στο ‘Ελλάδα’!
Γμτ το (μπιπ) που τους γλίστρησε!

Μου ζήτησε λοιπόν η μακαρίτισσα κυρά μου την ταυτότητά μου για κάτι επί πλέον χαρτιά που απαιτούντο για την άδεια του γάμου.

Μου την επέστρεψε μαζί με την ιατρική βεβαίωση που έλεγε:
“Ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατρός πιστοποιώ ότι ο Κάκτος Κακτόπουλος με αριθμό ταυτότητος τόσο δεν είναι φορεύς της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας”

Η συχνότητα των φορέων είναι 8% και σε ορισμένες περιοχές φτάνει το 15%.
Δηλαδή περίπου 1 στα 100 ζευγάρια που πήραν αυτές τις πλαστές βεβαιώσεις μπορεί να απέκτησαν ένα ή περισσότερα παιδιά με τη φοβερή ασθένεια (Κούλεϋ ), συνεχείς μεταγγίσεις άθλια επιβίωση.

Στον τέτοιο του ο ντοτόρος και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Τέτοιο ήταν πάντα το ρωμαίικο.

Θυμάται κανείς πόσα εργαστήρια έφτιαχναν ψεύτικα φάρμακα το 50 και 60 στην ελλάδα;

Πόσοι και πόσοι ασθενείς αντί των ενέσεων που θα τους κρατούσαν στη ζωή έπαιρναν φυσιολογικό ορό στην καλύτερη περίπτωση.

Γλώσσες

alles hat ein ende nur die wurst hat zwei, που λένε κι οι γερμανοί.

Το είπε χτές και ο γλυκύτατος Ζαν Κλοντ Γιούνκερ που μας τέλειωσε.
Και για να το παραφράσω αυτό το ‘όλα έχουν ένα τέλος εκτός απ’ τα λουκάνικα που έχουν δύο’:
‘Όλα έχουν μια αρχή εκτός από ταλουκάνικα που έχουν δύο’
Λάθος κι αυτό.

> Είτε αφορά γενικά την ύλη στο σύμπαν, είτε τα έμβια όντα, ενω παρατηρούμε σήμερα, μια απίστευτα πολύπλοκη ποικιλία, γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, μοιάζουν να έχουν κοινή αρχή. Γιατί να μη συμβαίνει και με τις γλώσσες το ίδιο;

Ναι η ύλη, το αρχικό Μπιγκ Μπανγκ και η ενέργεια που σταμάτησε να ξαποστάσει και άρχισε σιγά σιγά να έχει συνείδηση του εαυτού της. Σίγουρα σε άπειρα σημεία του σύμπαντος. Και στη γη μας μια επί πλέον αρχή.
Και πολλοί Χόμο(ι). Ο δικός μας ο σάπιενς πριν 200 χιλ χρόνια. Και μετά η εξέλιξη του. Πολλές θεωρίες εξέλιξής του. Πολλές αρχές του σύγχρονου ανθρώπου.
Γλώσα. Πολλές θεωρίες. Σίγουρα πολλές αρχές. Πάρα πολλές.

Πολλά έχουν πολλές αρχές, τα λουκάνικα έχουν μόνο δύο.

Το τείχος

Μόλις τελείωσε ένα γαλλικό ντοκυμαντέρ για το τείχος του Βερολίνου. Πόσο σφράγισαν τη ζωή μας αυτά τα γεγονότα.

Για μας που γεννηθήκαμε στην κατοχή, μεγαλώσαμε στον εμφύλιο Αποκλεισμός και αερογέφυρες Βερολίνου, Κορέες, Μπιεν Ντιεν Φου, Βόμβες Υδρογόνου, Ψυχρός Πόλεμος, Εξεγέρσεις, Σουέζ, Κούβα, Ich bin ein Berliner και η δολοφονία του, Βιετνάμ, Χούντα, Πόλεμος 6 ημερών, Ανθρωπος στο φεγγάρι, Γιομ Κιπουρ, Πολυτεχνείο, Κύπρος, Χμερ, Σοβέτο, Φόκλαντς, Περεστρόικα, Τσάλεντζερ, Τσέρνομπιλ, Μίστερ Γκόρμπατσοφ, τερ ντάουν δις γουόλ, Λόκερμπι, “Γκόρμι-Γκόρμπι”, 1989

Μιά σύζυγος μου

Βλέπω την συνάδελφό μου την Αθηνά Μ. με μια Παναγία-μου-λουκούμι φιλενάδα της. Θα πηγαίναμε σε ένα διεθνές συνέδριο στους Δελφούς την επομένη.

-Τι έγινε Κάκτε; Αύριο φεύγουμε ε;
-Α, που πάτε; Το θεολούκουμο.
-Τι 5 μέρες; Όλα πληρωμένα; Α, θέλω κι εγώ!

Και σιγά μην άφηνα την ευκαιρία:

-Ελα.
-Πώς να έρθει ρε Κάκτε;
-Σαν γυναίκα μου!
-Ωριαία ιδέα. Αλλά πρόσεχέ τον! Για όλα είναι ικανός ο Κάκτος.

Και να την επομένη ο Κάκτος στη ρεσεψιόν μετά της ωραιότατης και νεαροτάτης παρακαλώ, συζύγου του.
-Καλημέρα σας. Εχετε κάνει κράτηση βλέπω. Κύριος και κυρία Κακτόπουλου στο 125!

Φάγαμε το μεσημέρι όλοι μαζί. Γαρίδα το μάτι τους, ιδίως κάποιων γάλλων, για τη συμβία μου.
-Δηλαδή θα κοιμόμαστε στο ίδιο δωμάτιο;
-Τι λες ρε βλίτο;
Και τη νύχτα φύλαξαα τσίλιες στο διάδρομο για να μετακομίσει με τη βαλίτσα της η ‘γυναίκα’ μου στο δωμάτιο της φιλενάδας της.

Βέβαια όλοι οι συμμετέχοντες κάτι είχαν υποψιαστεί βλέποντάς την τις επόμενες μέρες συνεχώς με την Αθηνά. Το προσωπικό όμως του ξενοδοχείου ήταν σίγουρο. Εβλεπα τη συμπόνια τους στα μάτια τους.

Ακόμα θα το λένε για κάποιον φουκαρά κερατά που η γυναίκα του ξεμυαλίστηκε από την πρώτη κιόλας μέρα. Και με γυναίκα μάλιστα

Μελιτζανί

Είχαμε φοιτήτρια τη βουλευτίνα του ΚΚΕ, την πάντα χαμογελαστή, Διαμάντω Μανωλάκου.
Είχαμε όμως την ίδια εποχή και μια άλλη Μανωλάκου, την Κατερίνα. Καθηγήτρια [μπλα, μπλα]  τώρα.
Αυτή λοιπόν η τελευταία είχε μανία με τα μελιτζανί γενικώς. Φόρεμα, χαϊμαλιά, γυαλιά, τσάντα, παπούτσια, αναπτήρας (Big), ντοσιέ, όλα σε μελιτζανί.
Ακόμα κι οι Δροσόφιλες που πειραματιζόταν στο διδακτορικό της είχαν μελιτζανί μάτια (μετάλλαξη), την πείραζα.

Ο Πελοπίδας

Ο Πελοπίδας, έγραφε στη λίστα από κάποιο μέρος της Αμερικής. Είχε πλάκα που ήθελε να χρησιμοποιεί μάγκικες εκφράσεις χωρίς όμως να τα καταφέρνει μιας και δεν την είχε ζήσει την πιάτσα.  Μία από τις αγαπημένες του εκφράσεις ήταν αυτή του  ‘Θα μου κάνει τα τρία δύο’

Πασόκος γαρ δεν έχανε ευκαιρία να γρφει στα σχόλιά του ότι ο Σημίτης τους κατατρόπωσε. Τους ‘έκανε τα τρία δύο’. Προσπάθησα να του εξηγήσω αλλά αυτός εκεί.  Απειλούσε ότι θα μας κάνει τα τρία δύο.

Κάποτε ήρθε πίσω στην Ελλάδα. Στο Αίγιο νομίζω. Σταμάτησε να σχολιάζει στη λίστα. Είμαι σίγουρος ότι στο πρώτο του τσαμπουκά ότι θα τους κάνει τα τρία δύο οι Αιγιώτες να τον πέρασαν από ταχύρυθμο σεμινάριο.

Το φορτηγάκι

Και ήταν να ξεκινήσει η μεραρχία από το Βελεστίνο για το Βορρά στην επιστράτευση του 1974 με τα περισσότερα μεταφορικά να είναι επιταγμένα.
Τα περισσότερα αγροτικά φορτηγάκια. Κλειστά (με τέντα) ή ανοιχτά. Αυτή ήταν και η αγωνία μας μιας ομάδα 5-6 επιστρατευμένων: Αν είναι ανοιχτό ή κλειστό το φορτηγάκι που μας είχαν ρίξει μιας κι έβρεχε κι όλας.

Εχοντας λοιπόν το χαρτί που μας έδωσαν με το αριθμό κυκλοφορίας το εντοπίζουμε ανάμεσα σε πλήθος άλλων. Απογοήτευση: Ηταν ανοιχτό.
Και παίρνει ο δικός μας ένα μαχαιράκι, ξεβιδώνει τις πινακίδες και τις αλλάζει με φορτηγάκι κλειστό της αρεσκείας του. Τόσο απλά.

Γλέντια που θα έγιναν με τους ιδιοκτήτες τους όταν γύρισαν τα στρατά με τα φορτηγάκια στο Βελεστίνο.
Προσωπικά απέφυγα την καρότσα βρίσκοντας θέση συνοδηγού σ ένα Ντατσούν ενός γύφτου που το οδηγούσε ο ίδιος.

Ο κόκορας

Ωραίος πλουμιστός με το χαρέμι του ο κόκορας μας στο Βύρωνα του παλιού καιρού.
Αρχοντας! Μέχρι που ένα πρωί άρχισε να σέρνεται, να αδυνατίζει, του θανατά.
Ούτε για σφάξιμο δεν ήταν πιά.

Με τον καιρό όμως άρχισε σιγά σιγά να ξαναφουσκώνει και να πατά σταθερά στα πόδια του. Μέχρι που επανήλθε στα Κικιρίκου! του.
Τι είχε συμβεί; Αποκαλύφθηκε στην ιατροδικαστική μας κατσαρόλα, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου.
Είχε καταπιεί μια μεγάλη πρόκα (σιδερένιο σκουλήκι), που του είχε κατατρυπήσει τα σωθικά.

Το σκιουράκι

Η Εύη λέει για τον γάτο της που ζει ελεύθερος στον κήπο της και σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι με το σφύριγμα της για φαγητό και για χάδια.

Μια τέτοια χαλαρή σχέση είχα αναπτύξει στην αλλοδαπή με ένα σκιουράκι. Το έβλεπα να περνάει και να ξαναπερνάει δήθεν τυχαία στην αυλή μέχρι να βγω να το ταΐσω. Εμένα όμως παρά τα καρύδια, τους σπόρους, τα φρούτα, δεν με άφησε ούτε μία φορά να το χαϊδέψω.

Η φιλόζωη

Τι ήθελα να πω κάτι για γατούλες στη διπλανή μου στο αεροπλάνο. Για τρεις ώρες και πάνω μου έλεγε για τις γάτες που είχε μεγαλώσει στη ζωή της. Αλλά η πλάκα ήταν για τα γατάκια τους. Πως τα αποκατέστησε ένα, ένα. Σαν να ήταν παιδιά της:

-Που λες αυτή η γατούλα έκανε 5 γατάκια την πρώτη φορά. Το ένα το έδωσα σε έναν εισαγγελέα τον Α αν τον έχεις ακουστά. Πολύ εξαιρετικός κύριος. Είναι πρώτος ξάδελφος του Β που είχε παντρευτεί την κόρη του Γ, αλλά χώρισαν γιατί αυτή τον ζήλευε. Τώρα μεταξύ μας, εγώ έχω ακούσει ότι τον απατούσε.
Η γατούλα λοιπόν αυτή μου έλεγε ο Α ότι έκανε 8 γατάκια. Και άκου να δεις τι τύχες είχανε. Το ένα το πήρε ένας γιατρός του ΚΑΤ. Ορθοπεδικός, Καθηγητής πρώτης. Ξέρω. Εχει χειρουργήσει τη ξαδέλφη μιας φίλης μου της Ολγας που είχε σπάσει το ισχίο της. Η γατούλα λοιπόν αυτή …

Μέχρι να προσγειωθούμε κατάλαβα τι δράμα είναι για έναν Κάκτο να συνταξιδεύει με μια Κακτού στο τετράγωνο.

Ο Φρουρός

Επιστράτευση του 1974. Μια μεραρχία κινείται αργά προς τη Μακεδονία με επιταγμένα αυτοκίνητα.
Ιούλιος και ήμασταν με πουκαμισάκια. Τα βράδια όμως έκανε κρύο και ψιλόβρεχε κιόλας.
Κάπου στο θεσσαλικό κάμπο μερικοί τουρτουριασμένοι επιστρατευμένοι μπήκαν μέσα σε μια αποθηκούλα για να βγάλουν τη νύχτα.
Και με το ξημέρωμα πλακώνει στο χωράφι ο ιδιοκτήτης της κι αρχίζει να φωνάζει με ποιό δικαίωμα μπήκαν μέσα και θα μας κάνει και θα μας ράνει.
Ερχεται κάποιος αξιωματικός:
-Ησυχάστε κύριε, δεν έγινε τίποτε. Εξάλλου σεβαστείτε την κατάσταση που βρισκόμαστε.
Τότε το κάθαρμα αγρίεψε περισσότερο. Φωνές, απειλές, χαμός.
Οπότε ο δικός μας:
-Λοχία. Εχουμε φόρμα Νο τάδε; Παντελόνι; Αρβύλες ..
-Τι νούμερο φοράτε κύριε;
-Γιατί ρωτάς;
-Η αποθήκη επιτάσσεται και σεις επιστρατεύεστε. Σκοπός να τη φυλάτε.
-Μα τι λέτε τώρα. Μπορείτε να την χρησιμοποιείτε. Καμία αντίρρηση. Για τη πατρίδα…

Μπισκότα

Με το που ανοίγει τα μπισκοτάκια της η Γεωργία  στο εργαστήριο την κοιτάζω και της λέω:
-Ρε συ ομόρφυνες. (και πόσο πείναγα)
-Ελα ρε,
(Τους βούτηξα το πρώτο μπισκότο)
-Ναι ρε, πως έτσι ξαφνικά; Συνεχίζω μπουκωμένος.
-Πωπώ, κούκλα έγινες (πάει και το δεύτερο).
Μέχρι να ανοίξει τη τσάντα της, να βρει το καθρεφτάκι της, να δει τη φατσούλα της που ομόρφυνε, φύγανε πέντε-έξι ακόμα μπισκοτάκια.
Και κάποτε ανέκραξε:
-Α, να χαθείς!

Τα βράχια

Περπατούσα μεσα στη θάλασσα κατά μήκος της παραλίας.

Πιο πίσω καμια 20ρια μέτρα ερχόταν η κόρη μου 3-4 χρονών τότε.

Και ξαφνικά βλέπω μια γυμνόστηθη να λιάζεται. Αμάν! Σταματάω και φωνάζω στη κόρη μου:

-Αννα, μην έρχεσαι άλλο. Γλιστράνε τα βράχια εδώ! Υπάκουσε, το αθώο νήπιο.

Τον άλλο χρόνο όμως, σε μια άλλη παραλία, μου φωνάζει από μακριά:

-Μπαμπά, τρέχα!

-Παράτα με!

–Ελα σου λέω. Γλιστράνε τα βράχια εδώ!

 Οντως, είχε εντοπίσει δυο γυμνόστηθες!

Γελάστε περικαλώ…

Ο Πάπας

Καθηγητής μου, στο καθολικό λύκειο. 
Και να πεις ότι δεν τον είχα δει; 
Τον είχα δει στη τιβί να είναι στη σειρά με τους άλλους στο Ελ Βενιζέλος [στο Ελληνικό μάλλον] στην υποδοχή του προηγούμενου Πάπα [προπροηγούμενου, του Ιωάννη Παύλου του Β']. 
Πέρασε μπρος απ όλους ο ποντίφικας. Του έλεγαν το όνομα τους κι αυτός τους απαντούσε “Benedictus-Ευλογημένος” ή κάτι τέτοιο.

Μετά από χρόνια τον ξαναβλέπω πάλι στην τιβί να αναφέρεται στην ιστορική αυτή συνάντηση:

-Μόλις με βλέπει ο Πάπας μου είπε 
"Κύριε [Τέτοιε] έχω διαβάσει το βιβλίο σας. Συγχαρητήρια” και εγώ του είπα ότι έχω εκδώσει και το δεύτερο τόμο τον οποίο θα του αποστείλω.

Αλήθεια σας λέω